Vorig jaar maakte ik na mijn afstuderen in mijn uppie een reis naar Denemarken en Zweden. Dat was gaaf! Tien pretparken, veel wildkamperen, prachtige steden en een uurtje in de cel bij de Zweedse douane: alles zat erin. Bij terugkomst begon ik enthousiast aan het schrijven van trip reports, maar ik heb de serie nooit afgemaakt omdat ik ineens tegelijkertijd verhuisde en een baan kreeg enzo. Maar die baan zorgde er ook voor dat ik me zo rond de kerst eens bedacht: ‘Ik kan nu zelf kiezen wanneer ik vakantie heb; wat belet mij om weer zo’n trip te maken?‘. En zo geschiedde. Lees mee met een reis van 5600 km die naast heel veel pretparkplezier ook bol stond van het natuurschoon en historisch besef. We gaan richting de Pyreneeën and beyond, there, and back again!

Deel 2 - Walygator Grand-Est

Wat belet mij om weer zo’n trip te maken? Een aantal weken lang leken dat de heren Trump en Netanyahu te worden die eigenhandig besloten de wereldeconomie eens goed om zeep te helpen. De brandstofprijzen stegen flink. Een roadtrip, in this economy? Maar na een tijdje stabiliseerde de boel, draconische maatregelen bleven – in ieder geval tot het moment van schrijven – uit en met één oog op mijn Excel-administratie besloot toch maar op pad te gaan. Volgende horde: de auto. De Lancia Ypsilon komt uit 1997 en mag zodoende jaarlijks op komen draven voor de APK. Ieder jaar is dat weer spannend omdat we weten dat er iets is waar ‘ie in principe op afgekeurd zou kunnen worden, míts het ontdekt wordt. Dat was echter ook dit jaar niet het geval, waardoor het wagentje opnieuw goedgekeurd werd om prompt twee dagen later niet meer te willen starten. Het mysterieuze loshangende slangetje onder de motorkap was hiervan niet de oorzaak: een grotere accu loste het probleem op en na een grote beurt en een set nieuwe remschijven was alles eindelijk klaar voor vertrek.

Behalve ik dan. De avond voor vertrek wonnen mijn team en ik de pubquiz en we besloten dat eens goed te vieren, waardoor ik woensdagochtend 22 april met een vervelende heb-ik-nou-teveel-gezopen-of-heb-ik-te-weinig-geslapen-koppijn wakker wordt. Maar hup! Tijd om brak te zijn is er niet. Iets voor tienen verlaat ik Enschede en niet veel later knalt de Lancia over de Autobahn richting het zuiden. De eerste stop van vandaag ligt nabij Saarbrücken: in het stadje Völklingen staat een stuk UNESCO Werelderfgoed in de vorm van een gigantische ijzersmelterij die vrij te bezichtigen is. Daar ga ik hier verder geen woorden aan vuilmaken: deze plek is zo enorm gaaf dat hij z’n eigen TR heeft verdiend. Vanuit Völkingen trekken we de Franse grens over om ‘s avonds te arriveren op de Camping Municipal Metz-Plage. Gelegen aan de oever van de Moezel middenin Metz vormt deze camping een meer dan prima uitvalsbasis voor de bestemming van morgen: Walygator Grand-Est.

Fijne camping zo voor een paar nachten. Ondanks dat het nog vroeg in het seizoen was, was het restaurantje op de camping nog open waardoor ik al snel van een lokale pizza zit te smikkelen. Enig nadeel was dat de plaatsen stevig afliepen, waardoor het zoeken was naar een acceptabel vlak stukje grond.

Een TR van Walygator Grand-Est kan niet beginnen zonder eerst de roemruchte geschiedenis te behandelen. Die begint al treurig met de enorme economische crisis waar de regio Lotharingen in de jaren ’70 en ’80 mee te kampen heeft nadat de ijzer- en staalindustrie is ingestort. Op het terrein van de voormalige grootste staalwalserij van Europa ontstaat met medewerking van de Franse overheid een themapark rondom de Smurfen dat moet helpen de regio uit het slop te trekken. De opzet is groots: het park krijgt onder andere een eigen treinstation en er worden 1,8 miljoen mensen verwacht. Uiteraard is die inschatting veel te hoog: in 1989 komen er slechts 700 duizend bezoekers en in 1990 halveert dat aantal nog eens, waardoor het park al na twee jaar failliet gaat. Het wordt echter overgenomen door de Walibi Group, dat de naam verandert in Walibi Schtroumpf, de bezoekersdoelstelling bijstelt tot 400 duizend en het de jaren daarna min of meer stabiel laat draaien. Wanneer het later de beurt is aan Compagnie des Alpes om de Walibiparken over te kopen, hoeven ze er eentje niet te hebben: Walibi Lorraine, zoals dit park inmiddels na het verliezen van de Smurfenlicentie is gedoopt. Het wordt uiteindelijk overgenomen door twee kermisbroers, die de naam veranderen in Walygator Parc en in Japan een iets te dure tweedehands B&M op de kop tikken, waardoor het park in 2012 opnieuw failliet gaat. Een groepje investeerders legt er een schamele 200 duizend euro voor neer en trekt het park weer op de rails, alvorens het drie jaar later weer door de verkopen aan de Spanjaarden van Aspro Parks. Dat betekent weinig investeringen, tanende bezoekersaantallen en maar weer een naamswijziging tot de huidige naam en nu zo’n tien jaar verder is dat nog steeds de status quo. Kon je het nog volgen? Voor het overzicht heb ik onderstaande visual gemaakt van de geschiedenis van Walygator Grand-Est en haar voormalige zusterparken.

Het is duidelijk zichtbaar hoe turbulent de geschiedenis van dit Noord-Franse parkje is. Fun fact: Big Bang Schtroumpf opende slechts 10 dagen na Parc Astérix!

Nou, de toon is gezet. Met dit hele verhaal in het achterhoofd ben ik verbaasd als bij aankomst blijkt dat het park zijn eigen breed opgezette afrit van de doorgaande weg heeft en dat je hier parkeert op een volledig met zonnepanelen overdekt parkeerterrein. Verrassend goede eerste indruk! De verwachtingen worden snel weer getemperd door de ontzettend schrale entreepoort. Geen idee wat dit ding voor moet stellen, maar hij zou er hoe dan ook beter uitzien met een vers likje verf. Daarachter bevindt zich echter een fraaie tweede poort die toegang geeft tot een aardige mainstreet, maar dan wel weer met een Intratuin-dak. Zoveel contrasterende indrukken achter elkaar maken me nieuwsgierig naar ik vandaag allemaal ga treffen. Wat een ontzettend intrigerend park – nu al. Bienvenue à Walygator!

Als ik zoiets in RCT bouwde, brak ik het meteen weer af omdat het gewoon… onlogisch is. Waar kijk ik naar?

Maar kijk; ze kunnen het wel. Dit ziet er gewoon tof uit.

Walygator Grand-Est is – zoals het een gepland attractiepark betaamd - opgebouwd rondom een meer. Om dit meer heen liggen één hartstikke sfeervol stukje park en drie van de meest levenloze betonnen platenpleinen die in Europees pretparkland te vinden. En dan is er nog het piratenland, wat sinds een grootschalige bomenkap een beetje het midden houdt tussen de twee. Ik laat de piraten nog even links liggen, want zoals iedere coasterfan kom ik hier maar voor één ding. Je moet er het op-een-na meest sfeerloze plein van het park voor oversteken, maar dan heb je ook wat.

Ik moet minder proberen mooie foto’s te maken, want de treurnis van dit overigens veel te grote plein komt niet lekker over. Maar de oplettende kijker zal sowieso vooral de achtbaan op de achtergrond zien staan.

Hij staat bekend als misschien wel de minst gethematiseerde achtbaan ooit. Zelfs een dak boven het station zat er niet in. Ik heb het natuurlijk over Family Coaster, de standaard Big Apple van Walygator. Hoewel standaard niet echt het juiste woord is, want Big Apples hebben normaal gesproken nog wat olijke decoraties langs de baan staan terwijl daar hier geen sprake van is. Deze achtbaan is gewoon kaal neergeplempt op een stuk asfalt waar het onkruid inmiddels doorheen groeit. Ook dat is trouwens niet helemaal waar: uit RCDB blijkt dat Family Coaster eerst een kwartslag gedraaid stond en de standaard decoratie met de grote appel en bloemvormige lichtarmaturen gewoon aanwezig waren. Dat betekent dat er ergens in de tijd bewust de moeite is genomen om dit ding 90 graden te draaien, maar dat er geen tijd of geld meer was voor het onderhoud van een paar bloemlampen of überhaupt een likje verf. WHY? Ik heb lang niet alle achtbanen van de wereld gedaan, maar deze móet hoog staan in de lijst van meest all-in troosteloze achtbaanervaringen ooit. Eigenlijk wil ik helemaal niet in dit ding, maarja, je wil toch bingo en er loopt net een familie de wachtrij in waardoor ik schaamteloos aan kan sluiten. De enige emotie die ik voel tijdens de rit is medelijden. We gaan gauw door.

Dit ziet er beter uit.

Iedereen die vóór 2026 een bezoek bracht aan Walygator zal nu enigszins verbaasd kijken, want thematisatie? Bij Monster? In deze economie? Maar het is echt waar: gedurende de winter nam het park de moeite om haar grote publiekstrekker te pimpen. Waar de beruchte kermisbroers Le Douarin deze enorme tweedehands B&M invert in 2010 nog zonder stationsgebouw neergooiden – medewerkers én treinen waren 24/7 blootgesteld aan wind, regen, hitte en kou – is het station tegenwoordig ingepakt als een soort pakhuis. Wat een mega verbetering! Er hangt heel lichtjes een thema aan, maar dat interesseert me eigenlijk niet. Het ziet er gewoon goed verzorgd uit en het belangrijkste is dat de medewerkers en een trein nu beschut staan. Eén trein inderdaad, want geld om de remise van drie muren en een dak te voorzien was er niet meer. Overigens heeft men ook het begin van de track groen geschilderd, wat als je het mij vraagt dan weer weggegooid geld is. Monotoon wit staat niet veel achtbanen goed, maar bij Monster ziet het er juist omdat ‘ie verder zo verloren in een weiland staat echt fantastisch uit.

Beetje Walibi Holland stijltje. I like.

Aan de rest van de achtbaan is niets veranderd, maar dat hoeft ook niet.

Wat naast een stationsgebouw ook niet werd geïnstalleerd waren de remmen van de mid-course brake run. Het gevolg is een achtbaanrit die in de tweede helft veel heftiger is dan ooit de bedoeling is geweest. En dat komt dus bovenop de basisrit van dit model, dat ook al niet de minste is: het blijft namelijk een kopie van Raptor uit Cedar Point. De statistieken (40 m hoog, 90 km/u) zijn nog vrij bescheiden, maar Monster trekt je op hoog tempo en met heel veel kracht door een verticale looping, een bijzonder wippy zero-g-roll en een cobra roll die zelfs ’s ochtends mijn tenen al laat tintelen. In een briljant stukje achtbaanontwerp gunt B&M je even rust door je omhoog te laten cirkelen naar de ontbrekende MCBR. Bij alles daarna vóél je gewoon dat het op een veel te hoog tempo gaat. Van simplistisch uitrijden is hier geen sprake: het wordt alsmaar heftiger en heftiger. Monster smijt je door de twee kurkentrekkers heen en aan de helix aan het eind van de rit lijkt door de g-krachten geen einde te komen. Ammehoela wat een rit, ’s ochtends vroeg al. En dat alles botersoepel en onder begeleiding van een prachtige B&M roar die je de hele dag door het hele park kunt horen.

Maar het wordt beter. Wanneer ik in de middag wat rerides doe heb ik uiteindelijk het geluk om backseat terecht te komen en die rit is werkelijk absurd. Het voelt alsof iedere druppel bloed in mijn lichaam naar mijn tenen stroomt. Wat een ziekelijke kracht heeft dit ding. Het toeval wil dat de vorige B&M invert die ik deed (in Stockholm) ook Monster heette, maar het Franse exemplaar is een van die achtbanen die zijn naam echt eer aan doet. Ik durf hem wel te stellen: Monster is de beste achtbaan van Frankrijk. En het is zwaar oneerlijk dat dit ding hier in een weiland staat te chillen terwijl wij het in Nederland nog steeds met El fucking Condor moeten doen.

Als ik ’s middags uitstap en mijn bloed weer begint te stromen besef ik me dat ik een uur kwanten op Monster niet vol zou kunnen houden. Dat heb ik bij nog geen enkele andere achtbaan gehad.

Misschien wel het grootste nadeel van deze baan: hij ligt dusdanig buiten de rest van het park dat het bijzonder lastig is om er foto’s van te maken.

De tweede grote achtbaan van Walygator Grand-Est, Anaconda, was dé grote publiekstrekker ten tijde van Big Bang Schtroumpf. Deze houten achtbaan werd weliswaar ontworpen door woodie-specialist William Cobb, maar hij werd gebouwd door het Franse Spie-Batignolles, een bedrijf dat een heleboel dingen doet waarvan achtbanen bouwen er normaliter niet een van is. De statistieken doen niet veel onder voor die van Monster: Anaconda is 36 meter hoog, 1200 meter lang en haalt ook 90 kilometer per uur. Voor een woodie zijn dat nog altijd deftige getallen en de achtbaan ziet er vanuit het park ook amusant uit. Helaas geldt hier: schijn bedriegt. Anaconda is oncomfortabel (al schijnt dat wel eens erger geweest te zijn) en bovenal bijzonder saai. De trein kruipt werkelijk over zijn heuvels heen; nergens heb ik het gevoel sneller te gaan dan dat ik op de fiets zou kunnen. Tel daarbij op dat de layout een übersimpele out-and-back is en je hebt een achtbaan die bovenaan de lifthill al begint met uitrijden. Dit is de eerste grote achtbaan die ik niet nog eens hoef te doen omdat ‘ie zo saai is. Zijn er dan echt geen pluspuntjes? Jawel hoor, de kussens met slangenhuidprint in de nieuwe Reverchon-treinen zijn fijn, het station staat mooi in het groen en is van binnen net genoeg aangekleed omnog wat sfeer te creëren .

Als een slang omhoog. Als een slak omlaag.

De decoratie in het station doet me denken aan Untamed. Voor dit park ziet het er prima uit en het is sowieso beter dan wat het was.

Vlakbij Anaconda ligt Rivière Sauvage, een logflume van Soquet. Normaal doe ik in mijn eentje nauwelijks waterattracties omdat ik niet ingedeeld wil worden bij een ander gezelschap; het leuke van waterattracties is toch vooral binnen je gezelschap te lachen om hoe nat iedereen is en een buitenstaander maakt dat direct ongemakkelijk. Omdat het nog niet druk voelt wil ik hier echter wel een gokje op een privéboot wagen. Maar aangekomen bij het (overigens best aardig aangeklede) stationsgebouw lijkt het alsof de rest van de bezoekers zich allemaal hier verzameld hebben om een wachtrij te vormen die mij te lang is. De zoektocht naar vermaak brengt me daarna naar een tof westerndorpje. Ook dit is historisch: tot enkele jaren geleden was dit het paddenstoelendorp waar tot 2003 de Smurfen woonden. Ik kon niets vinden wat daar nu nog aan herinnert; het enige wat verraadt dat het westerndorp er niet al jaren staat is – en dit is heel cynisch – het feit dat de geveltjes nog goed in de verf staan.

Rivière Sauvage ligt verborgen in het groen, maar de enige drop is goed zichtbaar gemaakt voor toeschouwers.

Voor het Wilde Westen is het hier wel bijzonder groen.

Vanuit het westerndorpje stap je zo een industrieel-futuristisch gebied in. Hoewel, gebied… het is gewoon één plein. En iedereen die ooit in Walygator Grand-Est geweest is weet: dit is zelfs voor dit park bijzonder sfeerloos. Ik heb er een foto van genomen om te laten zien hoe erg het is, maar die foto heb ik ’s avonds bij het foto’s uitzoeken zonder erbij na te denken verwijderd omdat ik hem te lelijk vond. Daarom zal ik dit plein voor jullie nu even objectief beschrijven. Het enige leuke onderdeel van het plein is G-Lock, een Air Race van Zamperla die midden op het plein staat opgesteld. Deze attractie, die echt niet klein is, valt in het niet bij het formaat van de asfaltvlakte er omheen. Dat hij vervolgens ook nog grijs geschilderd is helpt daar niet bij mee. Aan de achterkant van het plein staat een gebouw met een massieve platte gevel met een printdoek ervoor, uiteraard in vale kleuren. Daar vervolgens naast een klein hok met daarin games: grijpautomaten en van die kansloze boksmachines enzo. Daar weer naast nog de entree van een oude Vekoma en verder vinden we naast G-Lock nog een uitstulpsel waar te midden van een golfplaten bouwsel een S&S Space Shot de halve dag kapot staat te zijn. Natuur is niet te vinden op dit plein en omdat alles geasfalteerd is zitten bezoekers aan de randen weggekropen in de hoop wat schaduw te vinden. Om het af te maken schalt er de hele dag schreeuwende muziek uit het arcadehalletje dat daarmee hoopt wat opgehitste pubers te lokken die wel even tegen de boksbal willen slaan. Samenvattend: dit plein is grijs, groot, leeg en heeft de sfeer van een mortuarium.

Ik ben geen fan van AI, maar kon het niet laten bovenstaande alinea aan Copilot te voeren. In werkelijkheid staan er nog bomen rondom de achtbaan, maar verder is dit een verrassend accuraat beeld.

Die G-Lock is trouwens wel echt een tof apparaat. Vorig jaar in Tivoli Gardens deed ik mijn eerste Air Race, maar omdat ik dat toen iets te snel na het eten deed was dat meer overleven dan genieten. Daar heb ik van geleerd, waardoor ik de rit hier een stuk beter kan waarderen. G-Lock is niet bijzonder groot, maar iedereen weet dat juist attracties met een kleinere draaibeweging vaak veel heftiger zijn. Toch is de rit hier prima in balans: je krijgt echt wel de nodige portie g-krachten en hangtime te verwerken, maar draait nooit echt desoriënterend hard rond. Overigens heeft deze attractie nog een fijne wachtrij die door een klein grottenstelsel met daarin vele oplichtende kristallen loopt. Dit is echt een goede toevoeging aan het park geweest, al is de kinetische energie die hij toevoegt niet genoeg om het plein te redden.

Terwijl ik in de wachtrij stond voor G-Lock vloog hij in panne. Terwijl we naar buiten lopen hoor ik achter me een Franse jongen zeggen: “Ça c’est Walygator, c’est ça hein”. De manier waarop hij het zegt laat me vermoeden dat storingen hier vaker voorkomen.

Over storingen gesproken: Space Shoot, de S&S Space Shot met een iets originelere naam, gaat ieder uur wel een keer kapot. Toch besluit ik even te wachten tot de TD klaar is met de attractie oplappen, want druk is het vandaag toch niet echt in Walygator (wanneer wel?) en deze torens blijven gewoon leuk. Enig nadeel is natuurlijk de belabberde capaciteit, maar zodra de mannen van de TD de attractie weer vrijgeven zit ik er meteen in. De ritervaring is bekend: de variant die hier staat is met 60 meter hoogte namelijk exact hetzelfde type toren als die in Walibi Holland. En nu we het toch over dat park hebben: voordat Space Shoot opende, stond op deze locatie een enterprise die in 1997 werd gesloopt om het jaar daarop te heropenen in Biddinghuizen, waar hij vandaag de dag nog altijd zijn rondjes draait. Het verstrengelde verleden van sommige parken; ik vind het fantastisch.

Het is tijd om de bingo compleet te maken. Voor wat het waard is dan, want ~~aankomende zomer~~ (ik heb de bouwplaats gezien: dat gaan ze nevernooit halen) volgend jaar opent hier de Zierer Tivoli Large die vanuit het leeggeplukte Oakwood wordt overgebracht. Maargoed: voor nu gaan we bingo halen met een verassend toffe achtbaan. Hij heet Comet en werd al ten tijde van opening van het park neergezet door Vekoma. In Nederland kennen we uit die tijd de modellen Double Loop Corkscrew en Tornado (door mij liefkozend Single Loop Corkscrew genoemd), maar hier betreft het een Single Loop Double Corkscrew. Een tamelijk unieke layout dus! Comet doet verder niets bijzonders, maar ik heb een beetje een zwak voor oude Vekoma’s: de lange treinen, het herkenbare hoekige trackdesign en een stukje Neerlans trots maken dat ik er altijd graag instap, hoe vervelend de ritervaring soms ook kan zijn. Daar is hier tot mijn verbazing geen sprake van, want de treinen rijden verassend soepel over de baan heen. Ook valt op hoe goed de attractie in het groen ligt, terwijl er toch nog genoeg punten overblijven om het geheel te aanschouwen. Zelfs de kleurencombinatie steekt op een dag als vandaag mooi af tegen de strakblauwe hemel, dusdanig zelfs dat het nauwelijks opvalt dat ook Comet echt wel een schoonmaak- en schilderbeurt kan gebruiken. Alles bij mekaar een fijne achtbaan en ik gun deze oude jongen zonder twijfel een tweede rondje.

Hij lijkt zo in een stadspark te staan. Ik heb een tijdje staan kijken in de hoop de gondel van Space Shoot op de foto te krijgen, maar die lag inmiddels weer in storing.

Hier wel beweging in dezelfde looping. Wat een heerlijke vintage trein zeg!

Walygator kent echt wel wat mooie stukjes park. Sterker nog, in het gehele middelste deel is het fijn vertoeven! Verwacht hier geen grote of wilde attracties: je vind hier hooguit zo’n schattige mini-logfume, een tergend trage rondvaart over het centrale meer en een openluchttheater. Een deel van dit gebied is ingericht in een dino-thema, waarbij ook de rapid river van het park is meegenomen. Ik heb hem zelf niet gedaan om eerder genoemde redenen, maar gebaseerd op de intervals waarmee ik de bootjes langs zag komen lijkt het er haast op dat alle bootjes tegelijkertijd gevuld worden en dan snel achter elkaar worden weggestuurd. Het zou een interessante methode zijn, maar het maakt het kijken naar de attractie op een bepaalde manier frustrerend. Buiten dat is het middelste deel van het park gewoon lekker rustgevend; zeker tussen het openluchttheater en het piratenland kun je lommerrijk wandelen.

Nou weet ik dit niet zeker, maar volgens mij is de basis van deze dino geplaatst in de bak waar ooit Tang’Or stond, een van HUSS’ illustere Topple Towers. Jammer dat ‘ie weg is, want ik zou graag eens zo’n ding doen en later deze vakantie zal het exemplaar in Bellewaerde tijdens mijn bezoek ook kapot blijken te zijn. Maarja, dat is natuurlijk meteen de reden waarom het attractietype praktisch uitgestorven is. Wat dat betreft is het plaatsen van een dino op deze plaats nog wel symbolisch.

Vanuit het lommerlijke eiland lopen we zo het piratengedeelte van het park in. Zoals ik aan het begin van het report noemde, hangt dit gebied een beetje tussen leuk en sfeerloos in. Dat er een enorme bouwput naast ligt (voor één Tivoli Large?) draagt daar niet aan bij, maar het is vooral het enorme indoor theater wat hier staat maar niet meer in gebruik is. De grote rotswand waarachter het theater verstopt zit hangt als een donkere wolk over het gebied heen. Dat kan ik als ontwerpkeuze nog wel begrijpen, maar doordat er geen shows meer worden opgevoerd, heeft ook niemand echt reden er in de buurt te lopen. Gevolg: de brede asfaltpaden er rondom heen zijn leeg en daardoor voelt het wat grimmig aan.

Het theater is overduidelijk een overblijfsel uit het oorspronkelijke park. Veel te groot voor wat het is, maar wel met een samenhangend idee gethematiseerd. Het achterstallig onderhoud komt de geveltjes hier eigenlijk alleen maar ten goede.

Maar rondom het theater staan een aantal (mobiele) kinderattracties opgesteld, tezamen met een schommelschip waardoor er in het gebied toch de hele dag wel wat leven in de brouwerij zit. Dat is fijn! Het schommelschip is slim geplaatst en dient als backdrop voor L’île aux Pirates, een soort openlucht-walkthrough langs verschillende humoristische beelden van piraten. Dit stelt niet veel voor, maar het is toch leuk gedaan. Voor kleinere kinderen die het misschien wat spannend vinden is er een breder hoofdpad aangelegd vanwaar ze met hun ouders naar de piraten kunnen kijken en voor de iets oudere kunnen zijn er tussenliggende bruggetjes en stapstenen gelegd waar ze lekker op kunnen ravotten. Het enige jammere is dat veel van de bestaande bomen recent gekortwiekt zijn. Als compensatie heeft men palmbomen geplaatst en hoewel die prima in het thema passen, vallen ze toch een beetje weg in de verdere vlakte van zandkleurig grind.

Een schommelschip voor een imposante houten constructie? Toverland, is that you?

Deze makker heeft zich ondertussen letterlijk doodgezopen.

Om in de doodse sferen te blijven (het houdt niet op in dit park) ligt er vlakbij de entree nog een verloren hoekje wat men heeft geprobeerd op te kalefateren en prestigieus Univers 1900 heeft gedoopt. Ik moet alleen de conclusie trekken dat een standaard theekopjesmolen, een (toegegeven) mooie dubbele carrousel en wat als decoratie los geplaatste plastic muziekinstrumenten uit een gesloopte draaimolen niet genoeg zijn om overtuigend de sfeer van de Belle Époque neer te zetten. Dat je hier omringd wordt door grotendeels onafgewerkte, rechthoekige blokkendozen helpt daarbij niet mee. Eén van de blokkendozen blijkt nóg een in onbruik geraakt theater te zijn. Pas hier kom ik erachter dat die massieve gevel op dat vreselijke ruimtevaartplein ook een theater huisvest: het enige dat nog in gebruik is.

Wel een grappig idee om exact zo’n koffiepot uit de attractie ernaast te plaatsen als decoratie.

Onopvallend ligt er nog een duister uitziend kasteel in zijn eentje naast een uitloper van de vijver. Dit ziet er aanlokkelijk uit en ondanks dat ik geen idee heb van wat dit gebouw huisvest, wil ik erin. Een brede trap brengt je naar het dak van het voorste deel van het gebouw waar een flinke meandering op is aangelegd, die zelfs op een dag als vandaag nog halfvol staat. Ik kan hier bijna twintig minuten aanschuiven in de brandende zon, maar da’s goed, want dat betekent dat ik niet voor niets een nieuw flesje zonnebrand heb gekocht! De wachtrij wordt per groep van 20 personen naar binnen gelaten en hoewel ik twijfel of er een spooktrein of een griezelig madhouse achter de deuren zit, blijkt het een totaal ander soort attractie te zijn: het is een loopspookhuis. Cool! De eerste paar gangen bevatten nog wat bewegende elementen in de vloer zoals je die in funhouses vindt, maar daarna verandert het in een typisch spookhuis met enkele grotere statische scènes, wat kleinere scènes met scarejumps, veel blacklight en af en toe verrassend donkere gangen waarin je nauwelijks een hand voor ogen kan zien. Tot mijn verrassing lopen er in het in het tweede deel van het spookhuis zelfs enkele live acteurs rond! Deze attractie, toepasselijk Terror House genoemd, gaat de diehard Halloweenfans absoluut niet bang maken, maar voor een normaal dagje pretpark is dit een supertoffe toevoeging die wat afwisseling geeft aan je dag. Heel wat andere parken zouden iets als dit echt kunnen gebruiken. Complimenten, Walygator!

Trots dat hij iedereen weer gillend naar buiten heeft gejaagd, poseert deze mooie man even voor de camera.

Waar Space Shoot met zijn rookeffecten en kunststof themapanelen de aandacht opeist, ligt het kasteel van het Terror House onopvallend in de schaduw op de andere oever.

Zo omstreeks vier uur ’s middags heb ik het wel gezien in Walygator. Ik ben dan vijfeneenhalf uur binnen, heb alles wat ik wilde doen gedaan en nog eens en ben het park drie keer volledig rondgelopen. Terwijl ik door de mainstreet richting de uitgang wandel, valt mijn oog ineens op het woordje ‘museum’ op een van de deuren. Wat blijkt: men heeft hier een heus museumpje opgericht over de geschiedenis van het park. Langs de muren nemen enkele bordjes begeleid door een scala aan foto’s je mee door de wispelturige geschiedenis van Big Bang Schtroumpf tot het huidige Walygator Grand-Est. Absolute blikvanger is de maquette van het park uit de jaren ’80. Mooi om te zien hoe het park van vandaag de dag nog lijkt op wat toen oorspronkelijk is neergelegd, hoe er attracties zijn toegevoegd en verdwenen en hoe sommige lelijke zaken onderdeel geweest blijken te zijn van het oorspronkelijke plan.

Het museum vormt voor mij ook een plek van bezinning: wat vinden we nou eigenlijk van dit park? Velen noemen het een kansloos pauperpark, maar dat vind ik te kort door te bocht. Na hier een dag te hebben rondgelopen kom ik tot de conclusie: het is gewoon te groot. Het is duidelijk dat het park er het beste van probeert te maken en ere wie ere toekomt: het ligt er ook veel beter bij dan op foto’s van pakweg tien jaar geleden. Maar in de basis blijft het een park dat is opgezet om bijna twee miljoen bezoekers per jaar te ontvangen en met slechts een fractie daarvan is het gewoon niet te onderhouden.

Dus ja. Wie gaat zeggen hoe de toekomst van dit park eruit ziet? Zijn de recente investeringen een teken dat de Aspro Group het licht heeft gezien en de potentie van een park op deze plaats doorheeft? Of is het een wanhoopspoging om het park voor een derde faillissement te behoeden? We zullen het zien. Walygator Grand-Est gaat in ieder geval mijn herinneringen in als een melijwekkend park met een stupide goede achtbaan. Een park dat wel wil, maar niet kan. Ik hoop hier over tien tot twintig jaar nog eens terug te komen en dan een park te treffen dat de erfenis van Big Bang Schtroumpf achter zich heeft kunnen laten en laat zien dat het gewoon een stabiel draaiend, groen familiepark kan zijn. Hopelijk tot ziens Walygator, prends soin de toi.