Sinds ik het soloreizen en interrail heb ontdekt gaat er geen meivakantie meer voorbij zonder dat ik weer op pad ga. Zo ook nu. In eerste instantie was ik er ontevreden over dat de meivakantie hoofdzakelijk in april viel dit jaar, maar door drie vrije dagen op te nemen kwam er een flink stuk mei bij - ik had nu een speelruimte van liefst 25 dagen. Top! Oorspronkelijk wilde ik naar Italië, en dan met een vlucht verbonden aan Engeland. Ik vond het teveel gedoe om uit te zoeken, en met de brandstofcrisis besloot ik gewoon weer voor veilig te gaan: puur treinen.
Als eerste moest ik nog de horde ‘Duitsland’ nemen. Het werd inderdaad weer een leuke dag met de Deutsche Bahn, waardoor ik twee uur later op bestemming was. Verwachtingsmanagement is belangrijk hier. Uiteindelijk was ik gewoon binnen een dag in Zwitserland, en dat is prima! Drie jaar geleden was ik ook al in Luzern, maar toen was het weer behoorlijk grauw, en bovendien was de Pilatusberg gesloten voor onderhoud (je verzint het niet). Nu dan de herkansing. Ik heb een enorm slechte track record met Alpen en 'weer', maar het tij begint te keren. Eerder had ik de alpenvloek in Oostenrijk al van me af geschud, en nu heb ik eindelijk ook eens spectaculaire vergezichten in de Zwitserse Alpen. Wat een pracht! Vanaf de berg spotte ik ook nog een kermisachtbaan in Luzern, maar helaas was ik er twee dagen te vroeg om hier een ritje op te kunnen maken. Op zich wel goed zo, want wil ik mijn kostbare tijd in Luzern echt besteden aan het omreizen naar een kermismuis?
Na twee overnachtingen in Luzern vervolgde ik mijn weg naar Rome. Onderweg stapte ik uit in Bologna om te lunchen met mijn zus en haar vriendin, die daar toevallig op vakantie waren. De stad zelf had ik al twee keer eerder bezocht, dus ik voelde weinig behoefte om daar verder nog een uitje van te maken. Een buik vol eten verder vervolgde ik mijn weg naar Rome. Door het raam van de trein zag ik het stereotype over Italiaanse infrastructuur bevestigd worden: er zijn inderdaad vele wegen die naar Rome leiden. Tsja, en dan Rome, waar te beginnen? In MagicLand natuurlijk! En hoe? De meeste wegen zijn tweerichtingsverkeer, dus er zijn ook vele wegen die úit Rome leiden. Helaas reden er over vele wegen niet vele bussen in het weekend. Doordeweeks rijden er wél bussen, maar dan is het park gesloten... Informatie over een shuttlebus was schaars, tegenstrijdig en waarschijnlijk onjuist. Via mail kreeg ik geen hulp (of uberhaupt aandacht) van de ‘klantenservice’ van Magicland. Ik koos voor de meest veilige strategie: de trein pakken naar Valmontone en dan gewoon 50 minuten lopen, of misschien het laatste stuk met de taxi doen als ik geen zin had. Natuurlijk had ik zin, en ik heb een irrationele afkeer jegens taxis.
Meestal herken je in de trein al wie er nog meer onderweg is naar een pretpark; er waren best veel groepjes jongeren op weg. Ik vroeg me af hoe zij dachten naar het park te geraken… Eenmaal op Valmontone aangekomen begaf de horde Italiaanse tieners zich richting een bushalte. Ik sprak een koppel aan op hun strategie. Ook zij wisten niet of de bus zou komen. Uiteindelijk kwam er wel een busje richting de outlet, die zich naast Magicland bevond. Ik gebruik het verkleinwoord van ‘bus’ bewust, om de discrepantie tussen de capaciteit van het vehikel en de omvang van de mensenmassa te benadrukken. Hoe de rest van de mensen het park heeft bereikt durf ik niet te zeggen, maar ik aanschouwde het tafereel lachend voor een minuut, en toen begon ik aan de wandeling. Erg mooi was de wandeling niet, maar het is wel het échte Italië. Mijn eerste momenten in een omgeving die volledig vrij was van toerisme.
Sfeerbeelden van de wandeling.
Ik begon ook door te hebben dat Google in Italië mijn loopsnelheid onderschat. Ook in de komende twee weken kon ik steevast 20% van de geschatte reistijd afhalen. De wandeling bleek dan ook slechts 40 minuten te zijn. Heel prima eigenlijk.
Eenmaal bij de ingang aangekomen begon het volgende debakel. Het was me de dag ervoor niet gelukt om online een ticket te kopen voor de prijs van 20 euro, en op deze dag was de online prijs al naar 30 gestegen. De website is pure ellende. Bij de kassa werd geen Engels gesproken, dus ik kon mijn probleem niet uitleggen, maar ik kon wel voor 40 euro een ticket kopen. M’n reet! Ik werd doorverwezen naar klantenservice, en daar werd door een enkeling wel wat Engels gesproken, maar het personeel hier die kon letterlijk niks. Ze staan er voor de sier denk ik? Hoe kan je als klantenservice nou niet een entreeticket verkopen? Ik weet de details niet meer, maar het probleem bij de online bestelling had te maken met mijn niet-Italiaanse telefoonnummer. De medewerkster wist nog wel een alternatieve methode via IKEA Family (!?), maar ik heb toevallig niet mijn IKEA-klantgegevens bij me - vergeten natuurlijk. Heb ik normaal altijd op zak als ik naar een pretpark ga. Het hielp niet mee dat er in dit gebouw amper bereik op mijn telefoon was. De 40 euro hing in de lucht, en nu een 40 euro met zure bijsmaak. Uiteindelijk kwam er toch nog een gouden suggestie: het via een andere site van een externe partij proberen. Ik vond het een beetje louche, maar het werkte, voor het oorspronkelijke bedrag van 20 euro zelfs, een ware overwinning voor deze Hollandse vrek. Maar wát een waardeloze klantenservice. Stelletje impotenten.
Goed, we zijn binnen. Wat ik gisteren op de site had gezien is dat er vandaag een ‘event’ zou zijn. En vanochtend zag ik ook de promotie-afbeelding. Je verzint het niet: ITALIAN BRAINROT DAYS. Blijkbaar is er een Italiaans bedrijf dat met AI ruilkaarten en stickers laat drukken, geïnspireerd door Italian Brainrot. Ik ben te oud voor deze onzin, maar ergens vind ik ‘6-7’ an sich een positieve ontwikkeling in meme-land, als je het beschouwt als een heropleving van het Dadaïsme. Hieraan gerelateerd: 6-7 is compleet debiel, en iedereen weet dat, maar ook enorm onschuldig. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er het afgelopen jaar geen lol aan zou hebben beleefd. Aan de andere kant is de grap altijd snel voorbij zodra het kapitaal om de hoek komt kijken. Een heel event zat ik zéker niet te wachten, maar gelukkig blijk er erg weinig van dit event te zien te zijn. Je kon op de foto met een paar van de karakters, waaronder 6-7. Ik dacht aan de emotionele reacties die mijn leerlingen bij thuiskomst zouden hebben. Ik doe op vakantie niet aan werk, maar hier wilde ik wel een paar minuten in investeren. Ik zal er geen woorden aan vuil maken omdat ik het moment ook niet meer wil herbeleven. Het was zo bizar en ongemakkelijk dat ik na afloop in mijn eentje hardop moest lachen.
Ik hoop dat ik er geen spijt van krijg om deze foto online te zetten.
Inmiddels heb ik al drie kantjes volgeschreven, en ik heb nog niks gezegd over MagicLand zelf. Wie wel eens in het park is geweest of fotoreportages heeft gezien is bekend met hoe het park eruit ziet. Er is relatief veel aandacht besteed aan thematisering. Maar dit is ook waar het mis gaat. MagicLand was z’n tijd ver vooruit: het lijkt wel alsof alle ontwerpen uitgepoept zijn door AI. Het is een smakeloze soep van willekeurig bij elkaar geschraapte invloeden. Het is alles tegelijk, en daardoor is het niks. Het is raar. Het is tenenkrommend. Dit is de échte brainrot.
De sfeer in het ingangsgebied, een soort Port of Entry van Action. Enorm veel prikkels, maar het betekent allemaal niets.
Afgrijselijk ontwerp!
Wansmaak ten top!
Met oogkleppen op liep ik richting Shock - de enige echte reden om het park te bezoeken. De wachtrij puilde helaas uit, en daar had ik natuurlijk geen zin in. Dan maar naar de buurman, een Vekoma Junior Coaster. Ook hier stond een rij, en het tempo lag laag… De zon scheen fel, dus dat was afzien, en van het leunen op de hekken zat mijn arm constant vol met verfschilfers.
#311 Dune
Lage verwachtingen geven soms leuke resultaten… Echt fantastisch zal een dergelijke baan nooit worden, maar ik kreeg zowaar nog een bakkie airtime na de lifthill. Goedgekeurd dan maar.
Eenmaal uit Dune was ik direct getuige van een Italiaanse oma die Italiaans boos was op haar Italiaanse kleinkind. Het is niet woke om te lachen om cultuurverschillen en accentjes, maar ik doe het lekker toch. Topvermaak. Onderweg naar de volgende attractie kwam ik ook de parkmascotte tegen, die zo niet soepel liep dat het leek alsof de acteur per ongeluk in het pak had gepoept.
#312 Esplorabruco
Dit is een wacky worm. Dit heeft me 20 minuten van mijn leven gekost. En om de schaamte compleet te maken zijn er altijd wel ouders en grootouders die hun kinderen filmen, al dan niet in selfiemodus vanuit de trein zelf, waardoor mijn ervaring ongetwijfeld in veelvoud vastgelegd is. Ik sta liever met 6-7 op de foto dan op de achtergrond van twintig familiefoto’s in een wacky worm.
De volgende achtbaan was een indoor spinning coaster van Maurer. De wachtrij zag er ellendig uit, minstens drie kwartier, dus ik besloot ook deze maar even links te laten liggen. De baan heeft één bochtje in de buitenlucht, en daarop heb ik heb één karretje vol selfiemakende Italianen gezien. Het hele plaatje was weerzinwekkend.
Qua theming vond ik deze nog relatief te pruimen. Een slecht uitgevoerd Escher-sausje.
Een park met serieuze ontwerpers zou iets heel gaafs kunnen doen met dit thema…
De volgende achtbaan was een Vekoma mijntrein, een slag groter dan al het voorgaande! En gelukkig leek deze rij goed te behappen. De wachtrij werd echter nog een strijd. Door onnodig getreuzel van een stel huismoeders kwam temidden van één grote groep te staan. Ik zag het al gebeuren dat ze zouden proberen voor te dringen, dus ik ben lekker breed gaan staan. Hier kreeg ik nog een beuk van een jongetje met een broodje. De ongemakkelijke situatie werd ook door de Italianen opgemerkt, en als een positieve plottwist mocht ik een paar plekken naar voren opschuiven. Hop! 25 minuten later zat ik in de achtbaan.
#313 Olandese Volante
Tsja, wat kan ik erover zeggen? Hij rijdt best lekker, en mijntreinen hebben altijd als voordeel dat ze aan de lange kant zijn. Herhaalritjes onnodig, maar dit was helemaal geen straf.
Meer wansmaak. Wat gebeurt hier allemaal?
Dit ding is niet fatsoenlijk te fotograferen, zo afgeschermd.
Inmiddels was ik bijna twee uur binnen, en het tijdstip was ook twee uur. De trein die ik op het oog had zou om 15:45 vertrekken. Ik had dus nog ongeveer een uur in het park, en ik moest gaan kiezen tussen de spinner of Shock. Natuurlijk ging ik voor Shock! De wachtrij was een klein beetje korter dan eerst, maar nog steeds vervelend lang.
Positief: er waren meer afhakers dan voordringers, maar al snel werd ook duidelijk waarom. Deze rij was tergend langzaam. Verschrikkelijk. Het wachten duurde ruim een uur. Ik heb hier de Italiaanse jeugd goed kunnen bekijken. Een positieve observatie: geen enkele wachtende had airpods in! Dat zou in Nederland toch wel anders zijn.
Minder positief: her en der werd er gevaped. En twee meisjes achter me aten vleeswaren direct uit het pakje. Er was een grote groep luidruchtige jongens aanwezig waardoor de sfeer een beetje opgefokt over kwam, maar ik moest eerlijk zeggen dat ik de Italianen vandaag op weinig narigheid heb kunnen betrappen. Gelukkig maar, want dat had ik er niet bij kunnen hebben.
Geen gigantische groep mensen, maar gigantisch genoeg als je naar de klok kijkt.
#314 Shock
Na 75 minuten van deze hel mocht ik eindelijk plaatsnemen. Ik deelde mijn karretje met een groep/familie van vijf, eindelijk een moment voor een menselijke interactie. Vriendelijk volk. Shock begint met een pre-lancering stukje dat voelt als een soort wacky worm, en lanceert daarna zonder te stoppen. De lancering voelt goed. Er volgen een paar flinke heuvels en bochten, en deze worden allemaal soepel en met enige airtime genomen. Na een remsectie volgt er nog een kurkentrekker die overgaat in de eindremmen. Het is een prima achtbaan, maar veel te kort. Jammer! Mijn vriendelijke buurman is het ermee eens. En hier hebben we dan zo lang op gewacht. Ik bedenk me ook dat Freischutz een wereldtopper zou zijn geweest als ie net zo soepel was als Shock. Ook jammer.
Inmiddels had ik nog ongeveer 20 minuten voordat ik richting de trein moet gaan lopen. De Maurer Spinner gaat ‘m niet meer worden, en eigenlijk interesseert het me niet zoveel meer. Ik deed nog een afgeraffeld fotorondje, en liep daarna zonder om te kijken terug naar Rome. Ik heb gelachen, maar het park heeft me ook laten twijfelen aan mijn pretparkhobby. Is dit het nou echt waard?
Ook interessant: Magicland heeft een hondentrimbaan.
Doei!
Voor de volgende dag had ik twee kleine parken ten zuiden van Rome op het oog - de een met een Intamin 10-looper, de ander met een antieke Scharzkopf. Het is ontzettend onfortuinlijk dat in dit seizoen alle Italiaanse pretparken alleen in het weekend zijn geopend, en er in het weekend veel minder OV is. Ik heb nog wel eens veel lol gehaald uit het maken van dit soort puzzels, maar ik had na gisteren geen zin in zóveel moeite voor twee leuke credits. Later op de reis zou die batterij wel weer wat meer opgeladen zijn voor een paar kleine avontuurtjes. Cinecitta en Zoomarine moesten gewoon nog even een paar jaar wachten.
In Rome zelf heb ik natuurlijk ook flink veel tijd doorgebracht. Tickets voor het Colosseum of het Vaticaan had ik niet, dus ik ben vooral veel buiten geweest. Het enige waarvoor ik wél tickets had was het Forum Romanum, en dat was wat mij betreft ook het hoogtepunt van heel Rome. Ik had onderschat hoeveel er nog overeind stond, maar ook over hoe groot alles zou zijn. Die gebouwen waren en zijn gigantisch! Geweldig. Ook in de rest van Rome kwam ik her en der pareltjes van overblijfselen uit de Romeinse tijd tegen.
Rome is natuurlijk wel een extreem toeristische stad. Echt last van de drukte heb ik niet gehad, maar het was zeer merkbaar. Om die reden had ik plekken als de Spaanse trappen en de Trevifontein dan ook lang vermeden. De Trevifontein bezocht ik pas op de laatste ochtend, rond half zeven. Toen al stond er minstens honderd man omheen. Ik moest er niet aan denken dat ik er om drie uur ‘s middags zou zijn…
Een andere smet op Rome is toch wel de openbare ruimte, die voor het overgrote gedeelte aan auto’s is weggegeven. Het is ontzettend zonde dat ze in een beeldschone stad met zoveel historie elke straat laten dichtslibben met auto’s. Autovrije straten heb ik praktisch niet gezien, dus je moest ook constant uitkijken en uitwijken. Rome loopt hierbij echt decennia achter op de rest van de westerse wereld.
Ik had me best nog een paar dagen kunnen vermaken, maar ik zie er meer een tweede Rome-trip in, met ditmaal tickets voor het Vaticaan (beetje verplichte kost), maar ook uitstapjes naar Ostia Antica en alsnog de twee gemiste parken. En er is vast nog veel meer te zien en te doen…
Eerdere verslagen
2022
🇩🇪 Holiday Park, 🇩🇪 Tripsdrill, 🇫🇷 Nigloland (10 augustus 2022), 🇫🇷 Parc Asterix (11 augustus 2022), 🇫🇷 Parc du Bocasse (12 augustus 2022), 🇧🇪 Walibi Belgium (15 augustus 2022), 🇧🇪 Plopsaland De Panne (19 oktober 2022)
2023
🇮🇹 Gardaland (26 april 2023), 🇵🇱 Energylandia (14 augustus 2023), 🇵🇱 Legendia & 🇦🇹 Wiener Prater (15/16 augustus 2023), 🇮🇹 Mirabilandia (22 augustus 2023), 🇩🇪 Europa Park (24 augustus 2023), 🇩🇪 Legoland Deutschland (23 oktober 2023)
2024
🇩🇪 Skyline Park (5 mei 2024), 🇮🇹 Fiabilandia (9 augustus 2024), 🇦🇹 Wiener Prater (19 & 20 augustus 2024), 🇩🇪 Bayern-Park (24 augustus 2024)
2025
🇪🇸 Parque de Atracciones de Madrid (27 april 2025), 🇪🇸 Parque Warner Madrid (30 april 2025), 🇪🇸 Monte Igueldo (2 mei 2025), 🇫🇷 Jardin d'Acclimatation (5 mei 2025), 🇩🇪 Hansa-Park (10 juni 2025), 🇸🇪 Liseberg (9 augustus 2025), 🇸🇪 Gröna Lund (15 augustus 2025), 🇸🇪 Kolmården (17 augustus 2025)
