Hotel MiraCosta: dineren en dromen in DisneySea
Maandag 10 tot en met woensdag 12 november 2025

Dit verhaal is een vervolg op de in 2020 verschenen tripreporttweeling over ’t Tokyo Disney Resort, te weten Tokyo Disneyland: prachtig jaren tachtig! en vooral Tokyo DisneySea: expeditie pretparkperfectie. Lees die reports dus eerst als je dat nog niet eerder gedaan hebt. Onderstaand verslag gaat welbeschouwd vooral over alles behalve de themaparken zelf.

Eens in het jaar, dan droom je zo raar dat je ’t niet gauw vergeet
Zilver en zang, een zoen op je wang, iedereen wil met je mee!

Net voor de pandemie bezochten m’n lover en ik Tokyo DisneySea voor de eerste keer en net als de beste boeken en films verdiende ook dit fantastische bezoek een vervolg. Voor het tweede deel van dit tweeluik besloten we bovendien in het park te overnáchten. Al sinds ik jaren geleden onder de gewelven van het hotel aan de ingang kuierde, droomde ik er immers van om daar ooit te dutten. De meeste dromen zijn bedrog, aldus een inmiddels uit de gratie gevallen zanger, maar deze sinds vandaag niet meer. Welkom in Hotel MiraCosta!

Na twee weken reizen door het land van de rijzende zon strijken we op maandagochtend 10 november neer in de statige lobby. Het ochtendlicht beschildert de marmeren muren met de kleur van frisse paardenbloemen. MiraCosta is een opulent Renaissancepaleis, dat door de subtiele verwijzingen naar de ontdekkingsreizen van Capitano Mickey vlekkeloos in zowel het merk Disney als het park DisneySea past. Tussen de metershoge pilaren, extravagante lampen, bronzen beelden en prachtige muurschilderingen wentelen we in adembenemende luxe. Ik loop er op deze maandagochtend nog met een wuif van ongeloof rond. ’t Midden tussen ‘ik ben hier echt!’ en ‘ben ik hier echt?’

Er is echter geen tijd te verliezen! We leveren onze bagage in en krijgen daarvoor in ruil een hele rits vouchers die samen het Vacation Package vormen. De entreetickets in ons Package dicteren dat we de eerste dag in Tokyo Disneyland door horen te brengen. Dat is logistiek wat onhandig, maar dankzij de monorail met eigen hotelingang gelukkig niet onoverkomelijk. Bovendien zitten er als zoethoudertjes in ons Package een paar priority passes voor enkele van de topattracties in het oorspronkelijke park. We vinken daardoor onder meer Pooh’s Hunny Hunt, Monsters, Inc., Pirates of the Caribbean, Big Thunder Mountain en Splash Mountain zonder noemenswaardige wachttijd af.

De meest nuttige priority pass is zonder twijfel die voor de meest befaamde nieuwigheid sinds ons vorige bezoek: Enchanted Tale of Beauty and the Beast. Het dorp en kasteel zijn op indrukwekkende schaal nagebouwd en zetten de toon voor de grootse attractie die volgt. M’n mond valt in de voorshow al open van verbazing - en dan moet de daadwerkelijke rit nog beginnen! In een dansend theekopje zwieren we op de wereldberoemde muziek door slechts vijf scènes, maar elke pirouette, elke melodie, elke animatronic en elk effect is precies perfect. Ik raak nog steeds in vervoering van misschien wel het beste darkridemoment dat ik ooit beleefde, die ene scène, dat ene ogenblik waarin het Beest weer prins wordt. Kippenvel!

Kom erbij, kom erbij, zet je zorgen maar opzij! Via het Vacation Package zijn naast de topattracties ook op voorhand al de meest illustere restaurants van het resort te reserveren. Dat betekent dat we vandaag aanschuiven in de sfeervolle tuin van ‘n landhuis in New Orleans voor een diner in The Blue Bayou Restaurant. Terwijl de bootjes van Pirates of the Caribbean voorbij kabbelen worden brood met boter, twee glazen witte wijn en onze voorgerechten op tafel gezet. We beginnen geheel in stijl met gumbo. Deze creoolse klassieker lijkt wat op risotto met een vleugje visstoof en is gevuld met kruidige rijst, kleverige okra, mollige mosselen en in krokant deeg gefrituurde abalone, een zeeslakkensoort die qua textuur veel weg heeft van shiitake. Knap knapperig. De combinatie van diepe smaken en weelderige structuren vormt samen één van de beste gerechten die ik - spoiler: tot dan toe - ooit in pretparkland at. Proef het maar, ’t is overheerlijk, zeggen ook de borden eerlijk!

Het hoofdgerecht van dienst is geroosterde biefstuk met gegrilde groene asperges, gefrituurde pastinaak en een bladerdeegbakje met ragout. Het dessert, tot besluit, bestaat uit twee luchtige beignets met een bolletje vanille-ijs en pistachecrème. Beiden gerechten zijn degelijk uitgevoerd en lekker, maar missen de spanning van het voorgerecht. Ik snap dat een pretparkmaaltijd voor een breed palet toegankelijk moet zijn en tóch had ik graag iets meer van de pit en durf van de gumbo in de twee daaropvolgende gangen teruggezien.

Soit, na een enerverende dag en dito diner in Disneyland - als het ware het voorgerecht voor de rest van ons verblijf - zetten we eindelijk koers naar onze hotelkamer. Helaas is het met een Vacation Package niet mogelijk om ‘n kamer te boeken met een tweepersoonsbed of uitzicht op de vulkaan in het hart van DisneySea, dus wij opteren noodgedwongen voor twee losse bedden aan de Venetiaanse zijde van het hotel. Als we de gordijnen opzij schuiven worden we niettemin beloond met een majestueus vergezicht over het park, badend in het maanlicht. Recht voor onze neus kronkelen de kanalen van Venetië en daarachter verrijzen stoomschip S.S. Columbia en Hotel Hightower (volgende keer wil ik daar slapen!). Ik moet bijkans in m’n arm knijpen om zeker te weten dat ik niet droom.

De hotelkamer zelf vormt een vorstelijke omlijsting van het uitzicht. Het tapijt is dik, de bedden zijn robuust en de lampen hullen alles in een goudgele gloed. Het decor zit bovendien boordevol lollige kwinkslagen in de vorm van zeemeermannen en zeemeerMinnies, een landkaart van Mickeys nautische avonturen en een wandtapijt met de historische ontmoeting tussen ~~Marco Polo en Kublai Khan~~ Capitano Mickey en Boris Boef. Pas in de badkamer merk ik weer dat ik in Japan ben: het toilet is door brilverwarming, ingebouwd bidet en automatische doorspoelfunctie van alle gemakken voorzien, maar de natte cel is met een krukje, losse douchekop en separaat bad een stuk minimalistischer. De filosofie volgt die van de onsen, de Japanse vulkaanwaterbaden: door jezelf op het krukje schoon te schrobben vervuil je het badwater daarna niet met al je lijflijke vettigheid. We volgen dat devies gehoorzaam, laten via room service twee glazen champagne bezorgen om op de dag te proosten en kruipen niet veel later gewassen en geboend onder de dekens. Tijd om te dromen.

Ik hou niet van vroeg opstaan en haat het nog een beetje extra als ik op vakantie ben. Op ’n ongoddelijk uur ontwaken om een bergtop te beklimmen en de zonsopkomst te bewonderen? Eens maar nooit meer! Net na middernacht uit de veren om een nachtsafari in de jungle te doen? Mij nimmer meer bellen! Vóór dag en dauw de wekker zetten voor een dag DisneySea? Hmm, wacht. Dáár ben ik wel voor te porren! We zetten de wekker zelfs éxtra vroeg om te kunnen profiteren van misschien wel het grootste voordeel van slapen in een Disneyhotel: met de zogenoemde Happy Entry mogen we een kwartier voor openingstijd al het park in. We schuiven daarom net ná dag en dauw aan voor het ontbijtbuffet in restaurant Oceano. Achter de ramen ligt een wat surrealistisch verlaten park dat door de eerste zonnestralen verguld wordt. Inmiddels ben ik verzot geraakt op ’t Japans morgenmaal, dus ik sla het roerei, de croissants en de bonen in tomatensaus over en laaf me aan Japanse omelet, misosoep, pittige koolviskuit, gegrilde makreel en zoutzure gepekelde Japanse pruim. Wel te pruimen!

Sweet dreams are made of this: who am I to disagree? I travel the world and the Seven Seas. Met de buiken rond en de rest van de priority passes in onze knapzak wandelen we net voor parkopening langs de zonnige Mediterraanse kade, op weg naar Fantasy Springs. Het nieuwste gewest is door de magische bronnen met wat hangen en wurgen in het overkoepelende waterthema van DisneySea gefrut en voelt veeleer als een op zichzelf staand rijk buiten het volwassen en realistisch decor van het eigenlijke park. Ook binnen de themazone voert die dissonantie door, omdat het kwartet van Peter Pan, Rapunzel en de Frozen-gezusters door de ingebakken stijlverschillen en totaal gebrek aan overlap wat moeizaam samenwerkt én omdat het gloednieuwe Fantasy Springs Hotel met veel platte vlakken, aanstellerige pastellerige kleuren en groteske art nouveau-krullen echt heel erg lelijk is. Gelukkig verzachten imposante rotsformaties, overdadige beplanting en klaterende watervallen de stijlbreuken enigszins zonder al te veel af te leiden van de hoofdreden om tussen de bronnen te banjeren: zij aan zij aan zij liggen hier drie nu al roemrijke darkrides.

Rapunzel’s Lantern Festival, de kortste van het trio, is een lieflijke rondvaart die vooral draait om en eindigt in de romantische scène met het verliefde paar tussen de zwevende lampionnen van - je raadt het al - het Lantern Festival. De naam van de snoezige attractie vertelt je precies wat je kunt verwachten, maar verwacht vooral ook niet meer dan dat. Peter Pan’s Never Land Adventure, daarentegen, verklapt helemaal niks van het avontuur. Okay, er is een avontuur, dat verraadt de naam inderdaad wel: zodra Tinkerbell je schuit met elfenstof besprenkelt, ontvouwt zich een hele toffe moderne versie van de klassieke darkride, die ook nog eens een eeuwigheid duurt. We gaan op pad met de Verloren Jongens, bezoeken de zeemeerminnen en de indianen, redden John, verslaan Kapitein Haak, vliegen van Never Land naar London en weer terug - het is nogal een logistieke uitdaging. Het ritsysteem werd geleend van Spider-Man en Transformers, maar blinkt in tegenstelling tot die concurrenten juist uit in guitige taferelen en subtiele effecten. Met piratenvlag en wimpel geslaagd.

Anna and Elsa’s Frozen Journey, tot slot, is de deluxeversie van de Frozen-attracties in Amerika, Hong Kong en binnenkort ook Parijs. We schepen in voor een muzikale reis langs de beroemde melodieën uit de film. Het concept van Anna en Elsa’s bevroren reis lijkt daarmee behoorlijk op Belle d’r betoverde verhaal, de animatronics zijn van hetzelfde torenhoge niveau en ook nu beleven we enkele pretparkperfecte momenten. Tijdens Do You Wanna Build a Snowman en het daarop volgende For the First Time in Forever zien we eerst Anna vol verwachting en schuift pas dan Elsa met al haar twijfels in beeld en niet veel later - wel, na het overwinnen van die twijfels, stel ik me zo voor - sluiten de ijspaleisdeuren op precies de laatste beat van Let it Go. Dat alles maakt van Anna and Elsa’s Frozen Journey een bijna theatrale ervaring zoals je die maar heel zelden tegenkomt. We stappen met tintelende ogen uit.

Net na het middaguur begint het vroege opstaan z’n tol te eisen en verlangen mijn wederhelft en ik naar wat rust. Gelukkig ligt het hotel letterlijk voor de deur! Het blijkt een ongekende heerlijkheid om midden op de dag even naar je hotelkamer te kunnen ontsnappen voor een schoonheidsslaapje. Bovendien hebben we nu eindelijk tijd om op ontdekkingstocht te gaan in het hotel zelf. De congresvleugel is deze dagen verlaten en het zwembad wordt helaas schoongemaakt als we langslopen. Gelukkig is MickeyAngelo wel open: in deze souvenirshop slash supermarkt vinden we een elegante set eetstokjes die piekfijn past bij de eetstokjesleggers die we op onze vorige reis in ’t naburige Disneyland kochten. Samen met de hotelkamercadeaus die ons ruim toegestopt worden met de aanmaning ze vooral mee naar huis te nemen - hotelspecifieke theekopjes, schoudertassen, ansichtkaarten, badkamerbenodigdhedenblikjes en wat dies meer zij - sprokkelen we zowat een halve uitzet bijeen.

Laatste voordeel van ‘n hotelkamer ín het park: je kunt je voor het diner even opkalefateren en verschijnt fris aan de dis. Tegen etenstijd flaneren we door Fortress Explorations, het fantastische Renaissancefort tegen de flanken van de vulkaan en wat mij betreft nog steeds één van de aller-, aller-, allertofste themagebieden op deze aarde. We zijn namelijk op weg naar Magellan’s, het chique restaurant in het hart van de citadel. Tijdens ons vorige bezoek spiekten we hier al even binnen en nipten we van een cocktail aan de bar op de bovenverdieping, maar nu worden we door de kelner meegenomen naar beneden. We dalen de majestueuze trap af en krullen om de monumentale wereldbol in het centrum van de prachtige eetzaal. Ik spat bijna uit elkaar van opwinding als ik een ogenblik later merk dat de jongeman op een boekenkast afloopt en ons vraagt de verstopte deurknop te vinden: we dineren vanavond in de geheime wijnkelder van the Society of Explorers and Adventurers!

Magellan’s biedt fine dining in de ware zin des woords en - ik zie het voor het eerst in pretparkland - verzorgt daarbij zelfs passende wijnen bij de gerechten. Nu ben ik hier buiten pretparken doorgaans geen fan (meer) van omdat het je zo dwingt, maar in deze setting kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. We beginnen daarom vlot met een amuse van ragout onder een dakje van romige aardappelpuree en een glas sprankelende champagne van het huis Henriot.

Net als gisteren zijn de voorgerechten ook nu weer de sterren van de show. Eerst komt kreeft met puree van knolraap, gelei van sinaasappel en sneeuw van rode biet. Elk onderdeel apart is al zalig, maar juist samen zijn ze zo spannend dat je wakker schiet en stante pede rechtop gaat zitten voor de rest van het diner. Dan volgt gefrituurde zeeduivel in een jasje van prosciutto en saus van droge vermout. De ham maakt de vis bijna spekkig en daar snijdt de saus dan weer loepzuiver doorheen. Je snapt: ik blijf op het puntje van mijn stoel zitten van spanning. Erbij een glas mineralige maar zonnige Spaanse witte wijn. Een goed begin is wederom het halve werk.

M’n lover heeft een theorie die voorschrijft dat voorgerechten in high end restaurants met opzet een soort experimenten van kleur, vorm en smaak zijn, zodat de gast na die beproevingen beloond kan worden met een traditioneel troostrijk hoofdgerecht. Ook Disney blijkt die theorie aan te hangen. Na de spanning en sensatie volgt immers een opgewaardeerde versie van de biefstuk van gisteren: beef Wellington met geroosterde pastinaak, aardappelpuree en saus van Madeira en truffel. De klassieker is gelukkig wel uitstekend uitgevoerd: het korstje is nog krokant, het vlees sappig en de saus verrukkelijk. De zwierige pinot noir in het glas danst eromheen. Als dessert volgt pistache-ijs met merengue en crumble en het feestmaal wordt afgesloten met koffie en mignardises. Magellan’s raakt geen Michelinsterrenervaring - daarvoor is het aantal couverts te hoog en het publiek te gemengd - maar het schuurt er prettig dicht tegenaan. Ik droom er nog van.

Gisteravond zagen we vanuit onze hotelkamer de oceaanstomer S.S. Columbia en vanavond maken we de cirkel rond door er eindelijk aan boord te gaan. We sluiten onze tweede avond in Disney en laatste avond in Japan stijlvol af in de lounge van het schip, de Teddy Roosevelt Lounge. We schuiven aan de robuuste toog aan en bestellen beiden een Manhattan, die voor onze ogen in elkaar gedraaid wordt en perfect past in de donkerhouten sfeer van deze cocktailbar. We keuvelen over de reis, kibbelen over de hoogtepunten en dromen er al voorzichtig van om over een paar jaar weer terug te keren. Als we na de cocktail nog een laatste ronde over het dek van het schip kuieren, schittert MiraCosta ons in de verte al tegemoet.

Ik had er nooit van durven dromen ooit in Hotel MiraCosta te slapen, maar het was in één woord wa-wa-wa-waanzinnig. Het hotel is verfijnd volwassen, het serviceniveau is ongelooflijk hoog en de locatie in ’s werelds allerbeste themapark is onevenredig vrolijkmakend en ontzettend handig tegelijk. ’t Was een droom die uitkwam.

Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd, het was zo mooi-mooi-mooi, ’t was echt niet gewoon!