September! Gedaan met de zomervakantie voor de vele jongeren en hun ouders, hét ideale moment voor al de rest om nu hun vakantie op te nemen. Ondanks dat het afgelopen zomer hier warm genoeg is geweest, was een zonnige bestemming toch gewenst. En welke bestemming is voor de pretpark fan die op zoek is naar zon, water- en pretpark vertier meer geschikt dan… Port Aventura!

Dit kort zonnige uitje werd geboekt vorig jaar tijdens de ultrakapitalistische feestdag die zwarte vrijdag is. Hoewel ik verafschuw hoeveel Amerikaanse gewoontes door druppelen naar Europa maakte ik dankbaar gebruik van de aangeboden korting. Op deze dag kan je wel een slag slaan bij het resort uit Salou. Vier overnachtingen, inclusief toegang tot het hoofdpark en éénmaal Ferrari Land, kwam uit op € 134,25 uit per nacht en aangezien ik mijn beste maat Benjamin meebracht, konden we dat bedrag nog door twee delen. Prima deal als je het mij vraagt.

Die deal maakte gebruik van hotel roulette. We kozen met andere woorden ons hotel niet zelf, maar het resort zou ons een dag voor aankomst meedelen welk van hun hotels een plaatsje heeft voor ons. Een paar dagen eerder kreeg ik al bevestiging dat we in het El Paso hotel zouden verblijven. Toevallig heb ik hier van mijn vorige vier verblijven reeds twee keer verbleven, toen ook via hotel roulette.

Prima keuze die ze voor ons maakten, want het El Paso hotel ligt op nog geen vijf minuten wandelen van de ingang van de parken en tevens ook vlakbij het station van Port Aventura-Salou, wat voor ons wel een voordeel was aangezien we de trein hier nodig hadden na ons verblijf. Tevens ligt het ook op wandel afstand van centrum Salou waardoor je ‘s avonds makkelijk uit de resort bubbel kan ontsnappen, moest je dat willen.

Wat een zicht als je binnen komt...

Maandag begonnen we aan onze eerste volle dag in Port Aventura. Tussen mij en Benjamin bestond er geen twijfel over wat we als eerste zouden gaan doen. Dat is namelijk de enigste nieuwe achtbaan credit die hier voor ons beiden te vinden is. Dat is ook de attractie die quasi elke keer de langste wachtrij had de weken voordien. We hoopten door bij opening deze meteen te doen een lange wachtrij te vermijden… wat niet gelukt is, er stond al een uur wachtrij toen we er aan kwamen.

Ik heb het over Uncharted, een multidimensie achtbaan van Intamin. Deze baan is gethematiseerd naar een serie videogames over een schattenjager, een game waar ik helemaal niet vertrouwd mee ben en dus eventuele referenties naar deze games mij dus volledig over het hoofd gaan. Niet dat ik de indruk had dat enige voorkennis nodig is, er is wel wat dialoog in de wachtrij maar aangezien mijn Spaans belabberd is, leek het wel Chinees voor mij.

De buitenkant van Uncharted is wel netjes aangekleed. Op foto’s lijkt de gigantische canyon die de grote indoor hal moet verbergen soms wat platjes maar in het echt zit er toch meer reliëf en textuur in. Het vormt een prima achtergrond voor het gebied, vooral als je van Mexico richting het western dorpje wandelt. Ook de wachtrij was erg mooi aangekleed, met scenes met animatronics die wel redelijk knap bewogen maar er net ietsje te ongedetailleerd uitzagen als je er te dichtbij kwam. Valse rotsen, een indrukwekkend indianen beeld en meer extra details. Het verzachtte het lange wachten.

We hebben dan wel een uur gewacht maar buiten een paar momenten dat het even leek stil te staan, schoof de rij wel goed door. Dat is ook altijd wel een verzachtende omstandigheid bij lange wachtrijen. Gedurende ons bezoek stond Uncharted altijd wel bovenaan de lijst van attracties met langste wachtrijen, capaciteit is dus niet het sterkste punt van deze baan. Later bleek deze wachtrij van een uur onze langste wachtrij van heel ons verblijf te zijn.

Ik denk dat we de positieve punten rondom deze baan wel gehad hebben nu. Want eenmaal ingestapt, een bocht uit het station genomen waar je nog wel een mooie darkride scene voorbij gaat, beland je in een donkere hal. Oei, het budget was precies op hier. Wel passeer je nog drie of vier keer voor een groot scherm waar dan een stuk video op afgespeeld werd. Ook hier werd geen moeite gedaan die schermen thematisch te integreren.

Jammer want dit soort type achtbaan moet het toch echt wel hebben van thematisatie onderweg. Lay-out gewijs is Uncharted best OK, er zit een leuke spike in wat voor mij het hoogtepunt van de baan vormt. Door het gebrek aan thematisatie binnenin was ik toch iets teleurgesteld, niet dat ik veel had verwacht maar toch… Uncharted is voor mij niet echt een must-do als je hier bent, eerder een opvullertje moest er geen lange wachtrij staan.

Tijd voor het zwaardere werk, we wandelen richting het Chinese gebied om daar de twee B&M’s te gaan bestormen. Onderweg sleur ik Benjamin mee in El Diablo, de lokale Arrow mijntrein. Er stond geen wachtrij en ik vind dit stiekem een leuk baantje. Voor Benjamin hoefde het helemaal niet, maar zijn we vrienden van de achtbaan of niet?

Uitstel is geen afstel en alle wegen leiden naar ~~Rome~~China. We starten met oude getrouwe Draakje Khan… Dragon Khan is een oude, klassieke sitdown looping coaster zoals B&M ze niet meer maakt. Het treintje raast over de track heen en laat zich door niks of niemand tegenhouden, dat terwijl het een mooie luide brul produceert de hele rit lang. Dit is – of was – B&M op zijn best. Afgelopen zomer heeft het park een stuk van deze baan geretracked. Ik was dus benieuwd hoe de deels vernieuwde Dragon Khan zou aanvoelen.

Eerlijk? Als ik niet zou weten dat deze baan deels geretracked was zou ik nooit echt vermoed hebben dat er aan gewerkt geweest is. Buiten wat vibraties in de cobra roll voelde Dragon Khan aan zoals vanouds. Erg intens en een beetje ruw, al zal ik altijd met mijn ogen rollen als ik anderen hoor klagen over deze baan. Je voelt de leeftijd van de draak maar pijnlijk is deze baan verre van. Weer een verschil in mening tussen mij en Benjamin, die deze baan toch niet zo fantastisch vind als ikzelf.

Misschien kan die andere B&M, die bovenop Dragon Khan is gezet, onze mening eens doen delen?! Shambhala word door vriend en vijand als de beste achtbaan van Port Aventura beschouwd. De baan staat ook echter bekend als één van de achtbanen die het meeste walk-of-shames voortbrengt. De beugels staan enorm strak ingesteld waardoor je soms zelf mensen die er totaal niet dik uitzien ziet afdruipen. Ik wist dus wat te verwachten want bij mijn vorig bezoek in 2022 was het al nipt om hier een ritje op te maken.

Mijn gewicht is sindsdien niet echt de juiste kant opgegaan – maar ik werk eraan – en dus werd mijn vrees waarheid. Die eerste klik ging nog vrij gemakkelijk, maar die nodige tweede klik lukte niet. Er zit een vrij grote afstand tussen die eerste en tweede klik. Jammer, jammer, jammer… maar onnodig hier het park of de fabrikant te verwijten. Dit moet ik als brandstof gebruiken om mijn gewicht eindelijk eens van de kettinglift af te halen en op de first drop naar beneden te zenden. Volgende keer dat hier ik kom, zal ik in Shambhala passen.

Het verplichte shot van de splash van Shambhala

Ik heb in het verleden deze topper wel meerdere keren bereden, ik weet dus wat ik mis. En het is eindelijk ook de eerste achtbaan waar ik en Benjamin het erover eens zijn hoe goed deze wel niet is. Met recht en rede de beste achtbaan van het park. Voor mij tevens ook de beste achtbaan van Spanje maar er staat nog een zwarte multi-lanceer achtbaan in Madrid op mij te wachten die daar wel eens in verandering in zou kunnen brengen, volgens Benjamin. Maar dat is voor later.

We zetten onze tocht verder, het park heeft een makkelijke lus lay-out waardoor je gewoon gemakkelijk van de ene attractie naar de andere wandelt. Geen doorsteken, wat soms niet zo handig is als je het park binnen komt en achteraan het park wilt beginnen, maar het zorgt wel voor een gemakkelijke dag met een logisch verloop.

De volgende grote attractie die we tegenkomen is Sesame Street Mission, geen Angkor (de lokale splash battle) want die was heel ons verblijf gesloten. Benjamin bleek een grote fan van de Sesame shooter. Ik vond het best OK, eigenlijk zou een grote volwaardige darkride wel thuis horen in dit park. Langs de andere kant heeft dit park absoluut geen enkele nood aan indoor attracties door het zalige Mediterraanse klimaat waarin het zich bevind.

De Sesam Straat zone is een erg kleurrijke zone die in mijn ogen toch een beetje een vlek is op het blazoen van het park. Voor kinderen is het natuurlijk prima, maar voor hun het had waarschijnlijk even prima geweest als dit gewoon ook Polynesisch gethematiseerd was. Desondanks stoppen we in deze zone om Tami-Tami aan te doen, de lokale Vekoma junior coaster. Zijn we vrienden van de achtbaan of niet?!

Polynesië wandelden we even door om aan de ingang wat eten te scoren. Daarna keren we op onze stappen terug naar Polynesië. Voor mij één van de mooiste themazones in pretparkland, de weelderige beplanting in combinatie met de strooien hutten en passende Polynesische muziek zorgen voor een enorme immersiviteit. Maar ook hier deelde Benjamin mijn mening niet echt. Smaken en kleuren verschillen, gelukkig maar.

Ondanks dat deze zone thematisch echt dik de moeite is, is het dat op attractievlak helaas minder. De grootste blikvanger hier, en enigste must-do, is Tutuki Splash. Deze spillwater neemt je mee door een kauwgom-grot (sinds mijn eerste bezoek heb ik hier het plafond vol met kauwgom weten volgeplakt te zijn) om vervolgens een kleine drop en erna een grote drop neer te laten storten. Helaas heb ik ook nooit de vulkaan-effecten weten te werken hier. Ondanks dat mijn beschrijving een enorme verwaarlozing laat vermoeden, blijft het een enorm leuk ding te doen. Droog kom je hier simpelweg niet uit, en laat dat met deze temperaturen tegen de 30° echt wel welkom zijn.

Lang zou het niet duren of onze natte kledij zou weer droog zijn. Wat daarbij ook helpt is eventjes goed uitwaaien op een achtbaan. We hadden nog een grote achtbaan niet gedaan en die lag vlakbij. Furius Baco is tevens ook best in de namiddag te bezoeken, na de ochtenddrukte door zijn ligging in het Mediterraanse ingangsgebied. Een achtbaan die heel wat controverse opwekt onder fans, je houdt ervan of helemaal niet. Een middenweg lijkt niet te bestaan voor deze furieuze God van de wijn.

Ik en ook Benjamin behoren tot de eerste groep. Furius Baco is een fantastisch voorbeeld van “eens lekker beuken”! De lancering is intens en vanaf dan blijft hij razen, lijkt hij niks van snelheid te verliezen en dat allemaal dicht bij de grond. Het zorgt voor een intense en wilde ervaring zoals je er niet teveel meemaakt. Wat een heerlijke baan… al geef ik toe dat ik hem ook niet echt zou kunnen kwanten.

Er stond echter nog een grote achtbaan, enfin, ik moet achtbanen zeggen, die we nog niet hadden gedaan. In de western zone staat Stampida te glunderen, een duellerende houten achtbaan. Ik heb beide achtbanen vroeger al gedaan en ik herinner me alleen maar pijn. En dat mijn brillendoosje die in mijn zijzak zat er gedeukt uitkwam. Dat dit verdekselde ding nog steeds met Kumbak treintjes rijdt gaat mijn verstand te boven. Benjamin wou Stampida echter graag doen.

Alsof de rode kant nog niet genoeg was, ging hij vrijwillig ook de blauwe kant doen. Ik heb bedankt voor beide kanten maar volgens Benjamin overdreef ik. Het was niet zo erg, de rode kant zou zelfs leuk zijn. Kijk maar naar dat stukje titan track dat erop was gelegd, het moet toch beter zijn nu?! Ik heb me goedgelovig dan maar laten overhalen om woensdag mee te gaan op Stampida. Maar nu besloten we dag vroegtijdig af te sluiten in het park en nog eventjes van het zwembad in het hotel te genieten.

Dinsdag spendeerden we grotendeels in het waterpark, Costa Caribe. Zelf doe ik geen glijbanen, daar ben ik een te grote broekschijter voor. Ik kan niet verklaren waarom een zelfverklaarde achtbaanliefhebber schrik heeft van waterslides, maar het is nu eenmaal zo. Ik genoot enorm van de lazy river, het golfslagbad en het andere grote bad dat ze hadden. Ultieme relaxatie. Meer hoeft een waterpark niet te zijn voor mij.

Benjamin heeft wel enkele slides uitgeprobeerd waaronder ook de nieuwe slides in het nieuwe gebiedje van het waterpark. De zogenaamde masterblaster was teleurstellend klein en kort volgens hem. Ook de andere slides zagen er klein uit en eerder op kinderen gericht. Tevens moet het groen rondom dit gebied ook nog wat aandikken, een volle aanblik op het Gold River hotel haalde toch een beetje immersiviteit weg van dit voor de rest best goed aangeklede waterpark.

Rond 17 uur waren we het water beu, tijd voor wat meer actie! Dit was het ideale moment om ons eenmalige ticket voor Ferrari Land in te wisselen. Na een snelle hap was onze logische eerste bestemming Red Force, op alle vlakken de blikvanger van dit klein parkje. We hebben een klein uur aangeschoven voor onze eerste rit, het kon iets minder zijn maar de baan had last van een kleine storing.

Ondanks dat Red Force een one-trick-pony is – snel lanceren, recht naar boven, recht naar beneden en alweer in de remmen – is de kick enorm. Het doet niet veel maar wat het doet, doet het erg goed. De wachtrij werd telkens een beetje minder dus besloten we deze meerdere keren te trotseren. Uiteindelijk maakten we drie à vier ritjes op deze topper. Bij de laatste zagen we nog de Amerikaanse vlogger Coasterstudios en zijn gevolg ons nog passeren in de fastpass rij. Een beetje overbodig want de wachtrij bedroeg maar een half uur toen en wat wil je anders nog doen in dit park?!

De kiddie coaster hadden we beiden al op de counter en hoefde net als alle andere kleine attracties niet echt voor ons. Zo kon de auto-rondrit ons ook niet boeien en persoonlijk sla ik vrije val torens altijd over (hoogtevrees zegt hallo). Racing Legends dan, een simulator. Toen we die probeerden te doen stond er een wachttijd van 10 minuten aangeduid en gezien de wachtrij niet erg lang leek was dat prima. Toen we na 10 minuten stilstaan de rij nog niet hadden zien vooruit schuiven kozen we eieren voor ons geld.

Ferrari Land heeft ook een flying theatre, een type attractie dat ik wel leuk vind te doen. Maar niet als er 1 uur en 40 minuten wachttijd voor te overwinnen is. Opmerkelijk hoe bijna heel de avond deze attractie zo een lange wachtrij had terwijl Red Force niet over het uur uitkwam. Dicht bij sluiting was de wachtrij gedaald tot zo’n 20 minuten, dat wouden we dan wel proberen.

Ik denk dat we er iets langer gestaan hebben. Ik was vergeten dat er hier nog een paar voorshows waren, compleet onnodig eigenlijk. De film in het flying theatre was eigenlijk me nog net zoals ik herinnerde… niet echt de moeite in vergelijking met andere flying theatres die ik gedaan heb (zoals Voletarium en Soarin’). Mijn enigste kritiekpunt is dat de film te snel op de hak van de tak springt, zonder elke locatie grondig te bezoeken. Zo kom je bijvoorbeeld van over de bergen heen en verschijnt Monaco ineens voor je. Om dan toch een stukje over het wereldbefaamde F1 circuit te gaan toch?! Nee, je vliegt een wolk in om naar de volgende locatie te gaan. Jammer, gemiste kans.

Met het flying theatre als laatste attractie namen we afscheid van Ferrari Land. Als Red Force hier niet had gestaan, was dit park best te negeren. Het heeft amper wat interessants te bieden en je bent er dan ook erg snel rond. De stap om dit als avondpark open te stellen is best logisch want niemand kan hier zich een volledige dag vermaken.

Langs de andere kant is het weer een keuze van uitmelkerij, want ‘s avonds verschuiven dan veel mensen van het hoofdpark naar hier. Zeker als het hoofdpark al om 18 uur sluit. Dan zit je ook met volle wachtrijen in Ferrari Land, niet alleen een extra cash-moment om die bezoekers een extra toegangsprijs te laten betalen maar ook nog eens extra fastpasses te verkopen, want bekijk die overvolle wachtrijen eens… Neen, Ferrari Land had gewoon een extra zone in het hoofdpark moeten zijn.

Woensdag, onze laatste volle dag in het resort. Wat voor een betere manier om deze dag te starten met een wederom onsuccesvolle poging om op Shambhala te geraken, gevolgd door een troostritje op Dragon Khan. Benjamin wou nog Hurakan Condor doen, de 100 meter hoge vrije valtoren. Niet mijn ding, dus ik wachtte hem op aan de uitgang.

Nog eventjes de pruillip boven halen bij de gesloten wachtrij van Templo del Fuego. Deze walktrough-show wordt met lof overladen door degenen die hem ooit kunnen hebben doen. Het is mijn vijfde bezoek aan Port Aventura en ik heb hem nog maar één keer kunnen doen, Benjamin nog helemaal niet… Jammer dat het park deze topper zo vaak gesloten houdt, als je deze vurige tempel wilt bezoeken moet je wil tijdens het hoogseizoen in de zomervakantie komen.

Een attractie die we nog niet gedaan hadden en toch wel must-do is in mijn ogen, is de log flume van het park: Silver River Flume. Ik kan het niet echt perse verklaren maar deze is toch wel één van mijn favoriete log flumes. Het is ook een van de natste en gezien de temperaturen is dat zeker mooi meegenomen. Bootjes werden ook goed gevuld, in elk bootje zagen we telkens drie personen zitten. Groepjes van twee werden steeds samen met een ander groepje gestoken. Toch eens een pluim geven hier, zeker in een park dat niet echt bekend staat om goede operations…

Nu we toch nat waren besloten we meteen die andere grote waterattractie mee te pakken die we nog niet gedaan hadden. Grand Canyon Rapids is zoals de naam het al zegt de rapid river van het park, gedecoreerd met knappe valse rotsen. Helaas ziet deze rapid river er beter uit dan dat de ervaring is… De vaargeul is vrij smal, dus elkaar voorbij steken gaat niet. En buiten een paar druppels word je er helemaal niet nat in. Nee, deze Grand Canyon Rapids is er eentje om snel te vergeten. Overduidelijk de minste waterattractie van het park en eigenlijk enkel aan te raden te doen als er geen of amper wachtrij staat.

Ik had nog een belofte open staan aan Benjamin, ik zou hem vergezellen op een ritje Stampida. Laten we het op Stampida rood houden, deze zou volgens Benjamin niet echt ruw zijn en zelfs leuk te noemen. Gezien mijn vorige ervaringen met deze baan betwijfelde ik dat enorm… maar goed, dat is al lang geleden want normaal wandel ik deze duellerende houten achtbanen gewoon voorbij. Maar je weet nooit of het echt verbeterd is ondertussen hé… wie weet…

Ik had beter moeten weten. Benjamin is de man die de Zamperla Volare van Wiener Prater vrijwillig opnieuw deed. De beste man lijkt wel van pijn te houden. Stampida rood is niet anders te omschrijven als een pijnlijke achtbaan. Ik moet toegeven dat het stukje met titan track wél soepel verliep… maar dat is slechts een klein stukje van deze baan. Daarna begint het beuken opnieuw.

En alsof het heen en weer rammelen nog niet onaangenaam genoeg is, zijn er drie à vier momenten waar je echt een klap in je rug krijgt. Ik kwam er dus ook geradbraakt uit met een pijnlijke rug. Ik heb een half uur op een bankje uitgerust om mijn rug wat tot rust te laten komen en de pijn te laten wegzakken. Volgens Benjamin overdreef ik maar ik heb ervaren wat ik heb ervaren, raar hoe ervaringen zo kunnen verschillen van persoon tot persoon…

En dit was nog maar de rode kant, die in vergelijking met de blauwe kant nog zou moeten meevallen!… Aiaiai, sterkte aan toekomstige achtbaanliefhebbers die een counter bijhouden en Stampida nog moeten aanvinken. Als het op Stampida aankomt ben ik geen vriend van de achtbaan. Integendeel! Stampida mag mij als een vijand van de achtbaan aanzien! Als deze ooit wordt afgebroken geef ik een groot feest, daar mag je me aan houden.

Dat hele Stampida gedoe had mijn zin om nog iets te doen in het park eigenlijk volledig weggenomen. Benjamin is nog een ritje Uncharted gaan scoren, hij blijft er positiever over dan ik. Nog een ritje Dragon Khan of Furius Baco had ik wel leuk gevonden, maar ik had het gevoel dat mijn rug me daarvoor niet zou vergeven. Dus ging ik weer iets vroeger uit het park door om nog even aan het hotelzwembad te gaan liggen.

Donderdag morgen hadden we nog eventjes tijd om enkele ritjes te maken vooraleer we de trein richting Barcelona moest halen. Het was geen derde keer, goede keer bij Shambhala. De aanhouder wint niet altijd. Maar een ritje Dragon Khan was een mooie manier om ons bezoek aan Port Aventura af te sluiten.

We hebben ons beiden goed geamuseerd in Port Aventura. Het blijft in mijn ogen toch één van de mooiste pretparken van Europa en dankzij de ligging aan de Costa Daurada, de vele mooie hotels die het resort heeft, de ideale bestemming om er kort even uit te knijpen als pretpark- en achtbaan liefhebber. Shambhala, Dragon Khan en Furius Baco vormen een goede top drie achtbanen die een blijvende aantrekkingskracht op me blijven uitoefenen en dan is er ook nog Red Force die je eigenlijk niet mag vergeten.

Helaas zijn er ook wat mindere kantjes aan het resort, die ervoor zorgen dat menig pretparkfan Port Aventura wat vergeet te noemen tussen andere pretparkresorts zoals Europa Park en Disneyland Parijs. De operations zijn vrij armoedig te noemen voor een park van dit formaat. Je zal al zeker eens de tip gehoord hebben om zeker een fastpass te nemen als je dit park bezoekt. Helaas is dit park er echt op gericht zoveel mogelijk van die kwalijke voorsteekpasjes te verkopen, ze hebben er verschillende formules in en ergerlijk nog, je kunt ze ook los per attractie kopen. Vaak word de fastpass rij dan ook nog eens onredelijk bevoordeeld bij het vullen van een trein waardoor de normale wachtrij nog langer oploopt…

Wij waren er nu de week nadat de Spaanse zomervakantie afliep en dus viel het best mee qua drukte. Uncharted leverde ons een uur wachten op, maar voor de rest spreken we over wachtrijen van maximaal 30 minuten tot meteen instappen. Het is nog maar de tweede keer van mijn vijf bezoeken dat ik het park bezoek zonder fastpass, en als je dus in een kalme periode komt, kan dat best zonder fastpass. Zeker als je zoals ons drie dagen gaat, dan krijg je alles zeker wel gedaan wat je wil gedaan hebben.

Over de snelheid van het personeel had ik eigenlijk weinig te klagen. Toch niet bij de attracties, bij de horeca in het park en hotel was het wel even anders en was een stevige portie geduld vereist. Het statiegeld systeem op de herbruikbare bekers was ook niet zo goed geregeld. In plaats van een apart punt te voorzien om deze terug af te geven, moest je gewoon weer de rij aan het horecapunt trotseren, dubbel wachten dus. Bovendien moest je ook je papieren ticketje laten scannen om je euro terug te krijgen, gewoon de beker terug geven was niet voldoende. Dit kan beter lijkt mij.

Een beetje ergerlijk waren de paar gesloten attracties die we tegen kwamen. Templo del Fuego is de meest opmerkelijke, maar er waren ook wel een paar kleine invul attracties zoals Volpaiute (een Huss Flipper), Cobra Imperial (een rups) en Angkor (splashbattle) gesloten. Niet dat we er zo rouwig om waren deze niet te kunnen doen, maar ook het parktreintje bleef heel ons verblijf gewoon dicht. Jammer want dit is toch altijd eens leuk om te doen. Het zijn gelukkig allemaal geen hoofdattracties (buiten Templo dan) die gesloten blijven maar principieel voel ik me er toch een beetje bekocht door.

Na aankomst in het lelijke Barcelona Sants treinstation was het tijd om afscheid te nemen van Benjamin. Hij gaat terug naar België vliegen. Ik had besloten mijn week verlof op het werk met nog een week te verlengen en aangezien ik toch al in Spanje zat… waarom niet in Spanje blijven?! Voor mij wachtte de Renfe hogesnelheidstrein die me naar Madrid zal brengen waar een Madrileense stadsderby me te wachten stond. Maar dat is voor een volgend tripreport...