Vorig jaar maakte ik na mijn afstuderen in mijn uppie een reis naar Denemarken en Zweden. Dat was gaaf! Tien pretparken, veel wildkamperen, prachtige steden en een uurtje in de cel bij de Zweedse douane: alles zat erin. Bij terugkomst begon ik enthousiast aan het schrijven van trip reports, maar ik heb de serie nooit afgemaakt omdat ik ineens tegelijkertijd verhuisde en een baan kreeg enzo. Maar die baan zorgde er ook voor dat ik me zo rond de kerst eens bedacht: ‘Ik kan nu zelf kiezen wanneer ik vakantie heb; wat belet mij om weer zo’n trip te maken?‘. En zo geschiedde. Lees mee met een reis van 5600 km die naast heel veel pretparkplezier ook bol stond van het natuurschoon en historisch besef. We gaan richting de Pyreneeën and beyond, there, and back again!

Deel 3 – Le Pal

Na gisteren een dag vol gemixte indrukken in Walygator Grand-Est te hebben gehad, is het vandaag tijd om zuidwaarts te trekken. Voor iedere normale pretparkliefhebber zou Nigloland of Fraispertuis City een logische volgende stop zijn. Ik heb beide parken echter toevallig al eens bezocht, tijdens vakanties met mijn ouders in de Vogezen. Toch prikkelde het enorm om terug te gaan naar Nigloland, maar tijd- en geldbudgetten zijn ook een ding; een herhaalbezoekje aan het charmante parkje in Dolancourt komt later nog wel eens. Dus ik rij vandaag in een rechte lijn een flink stuk zuidwaarts. Een figuurlijke rechte lijn welteverstaan, want ik ben te gierig om voor tol te betalen en neem dus de route nationale. Snel is het niet en je moet geen hekel hebben aan rotondes, maar de wegen binnendoor leiden je door pittoreske dorpjes en afwisselende landschappen en geven dat echte vakantie-in-Frankrijkgevoel. De keuze tussen 500 rotondes of 500 kilometer snelweg is voor mij snel gemaakt.

Thuis zoekende op Google Maps of er onderweg nog iets te zien is, viel mij een kasteelruïne een stuk ten zuiden van Besançon op. Niet omdat hij zo groot is, of historisch significant, maar omdat het geen toeristische attractie is. Dit is gewoon een middeleeuwse stapel stenen die totaal overwoekerd op de top van een heuvel staat af te brokkelen. Een review vertelt: “Kies je eigen pad. Ik weet niet waar ik heen moet. Maar ergens daarboven staat een gaaf kasteel”. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als ik zoiets lees, dan wil ik daar heen.

En zo geschiedde. Terwijl ik over een weggetje onderaan de betreffende heuvel hobbel, bedenk ik me pas dat als er geen pad omhoog is, er waarschijnlijk ook geen parkeerplekken zijn. Met een hachelijke straatje-keer-manoeuvre met vijf keer steken (het weggetje is smal) zet ik de auto daarom maar gewoon op de inrit naar een weilandje dat er niet uitziet alsof hij vandaag nog gebruikt gaat worden. En dan is het gokken en maar gewoon gaan lopen.

Daarboven kun je precies een torentje zien. Nu nog eens kijken of ik er kan komen.

Op weg naar boven, door een bos waar alles eruitziet alsof het de behaarde poten van Aragog zijn. Sfeertje hoor. Enigszins verontrustend zijn de sporen van menselijk leven die ik tegenkom. Golfplaten, een stuk doorzichtig zeil… Gelukkig geen blauwe tonnen en naalden, maar het is genoeg om beducht te zijn voor een eventueel onvriendelijke ontmoeting. ’t Is überhaupt een beetje sketchy om zonder hulp in de middle of nowhere door een bos te klauteren. Ik spreek maar met mezelf af om te stoppen als het klauteren over gaat in klimmen.

Maar dan ben ik ineens boven en er is geen kasteel te bekennen. Wat nu? Ik check de GPS en het blijkt dat ik de verkeerde heuvel ben opgeklommen. Een cartooneske fout die je een keer in je leven moet maken, dus ik mag mezelf gelukkig prijzen dat dat hier gebeurt en niet ergens in de Himalaya’s, al kan ik er in het moment echt niet om lachen. Er is echter niets aan te doen, dus ik draai maar om, daal weer af en ga op zoek naar een andere route. Ik herinner me dat er enkele honderd meters terug langs dat hobbelende weggetje wat planten vertrapt waren en dat lijkt me een mooi startpunt. En dat blijkt het ook te zijn, want achter die struiken vormt zich een paadje wat duidelijk vaker gebruikt wordt. We zijn op de goede route en na een kleine tien minuten gestaag omhoog wandelen zijn daar:

De ruïnes van het Château de Charencey.

Het totaal overgroeide kasteel is groter dan ik had verwacht, veel groter. Tussen de eerste verdedigingsgracht en de laatste toren op de rand van de heuvel zit zeker 100 meter. Daar tussenin kun zijn de muren nog altijd van imposante dikte en zijn er in een aantal van de afgebrokkelde torens nog intacte kamers te bekijken. Maar wat het geheel pas echt indrukwekkend maakt is dat ik hier, net als twee dagen terug in de Völklinger Hütte, helemaal alleen ronddwaal. En een plek als dit haalt het kind in mij naar boven. Ongegeneerd klauter ik over de stapels stenen heen tot ik ieder hoekje van het kasteel heb gezien, bewonder ik het uitzicht vanaf de 120 meter hoge kliffen en maak ik me voorstellingen van hoe het complex ooit in elkaar heeft gezeten. Bordjes zijn er natuurlijk niet, maar op internet lees ik dat het kasteel al in de 12e eeuw voor het eerst benoemd werd. Ik bezocht wel vaker ruïnes uit die tijd, maar het Château de Charencey is met zijn unieke setting wel een heel memorabele.

The view! Wel oppassen dat je niet naar beneden dondert, want ook hekjes ga je hier niet vinden.

Maar goed, tot zover het pré-avontuur, op naar de achtbanen! Ik breng de nacht door op de grote camping municipal de Mâcon en vertrek de volgende ochtend op een rit van anderhalf uur richting het dorpje Dompierre-sur-Besbre. Wanneer ik het parkeerterrein oprijd, vallen mij drie dingen op. Eén: ik neem definitief afscheid van de gepoetste Lancia, want parkeren doe je hier op het losse zand en stof. Twee: de zon schijnt fel en het is nu al warm, dus dat wordt smeren geblazen. En drie: de schaduw op het parkeerterrein is nul, dus dat wordt vanavond afzien in een kokend koekblik. Maar dat is voor latere zorg, want eerst staat er nog een leuke dag voor de boeg. Welkom in Le Pal!

De bescheiden ingang van Le Pal.

Dit is misschien wel het attractiepark met de kortste naam ter wereld. De naam Le Pal is een lieu-dit; een Frans woord voor topografische namen van kleine gebiedjes, waarvoor in het Nederlands geen directe vertaling bestaat. Net als in Nederland zijn veel attractieparken in Frankrijk vernoemd naar de plaats waar ze zich bevinden en soms wordt de lieu-dit dan één op één overgenomen. Het bekendste voorbeeld hiervan is zonder twijfel Puy du Fou en ook Le Pal is dus eigenlijk de naam van het stuk grond waarop het in 1973 is gebouwd. Het park opende toen als dierentuin, maar bouwde in 1981 haar eigen super 8baan: La Chenille fantastique, een familie-achtbaan van Soquet met onderweg een drakenkop die rechtstreek gejat lijkt te zijn van de Gondelbahn uit Phantasialand. Overigens had deze kiddie volgens RCDB een maximale snelheid van 50 km/h, wat mij voor een achtbaan van 3 meter hoog en 150 meter lang een beetje aan de hoge kant lijkt. Desondanks vormde de Fantastische Rups het startschot tot uitbreiding van het attractie-aanbod. De dieren werden echter niet vergeten en vandaag de dag is Le Pal dus een dieren- en attractiepark in één.

Dus kan ik vandaag ook kijken naar bijvoorbeeld zonnende stokstaartjes. Toen ik er net stond kwam deze jongen naar buiten lopen om vervolgens pontificaal midden in het verblijf op z’n rug te gaan liggen. Toen ik een kwartier later weg ging (ik vind stokstaartjes echt fantastisch) lag ‘ie er nog steeds, tot de hilariteit van veel bezoekers.

Omdat het zowel diertuin als attractiepark is, is Le Pal vrij groot: het parkoppervlak is nagenoeg gelijk aan dat van de Efteling. Wat betreft indeling is het heel logisch: de attracties vind je aan de noordzijde en voor de dieren moet je in het zuiden van het park zijn. Daar is echter één uitzondering op: in 2018 opende men hier de achtbaan Yukon Quad, een gespiegelde kloon van de alom geprezen Juvelen uit Djurs Sommerland. Vorig jaar bezocht ik Djurs op een dag die zo kletsnat was dat zelfs de bandjes van Juvelens lanceringen er moeite mee hadden, maar gelukkig ging de achtbaan in de middag nog open en ik was direct verkocht. In een reis waarin ik ook achtbanen als Wildfire, Fønix en Kärnan deed, was het Juvelen die veruit mijn favoriet was. Voor vandaag is het aanvalsplan dan ook simpel: ik wil eerst in Yukon Quad en dan zien we wel verder.

Waar de achtbaan in Denemarken nauwelijks zichtbaar is vanaf het pad, is zijn Franse tweelingbroer van bijna alle kanten te bekijken.

Het zonnige weer brengt deze zaterdag ook een hele horde Fransen mee naar binnen waardoor er zich zelfs vroeg op de dag al een fikse rij voor Yukon Quad heeft gevormd. Voor mij geen nood, want de uitgang fungeert ook als single rider line. Helaas weten enkele groepen Fransen de SRL ook te vinden en worden er veel voordringpassen ingeleverd (minpunten voor Le Pal, boeee) waardoor de rij ter-gend langzaam gaat. Gelukkig voor mij maakt de grouper ergens een foutje waardoor ik opeens met vijf andere single riders plaats mag nemen en dan is het gaan. De voorshow bestaat uit 30 seconden rook en geluiden van revvende motoren en is eigenlijk geen show te noemen, maar alles daarna is het bekende subliem achtbaanwerk van Intamin. De rit draait om de tweede lancering, die veel pittiger is dan je van een tire launch zou verwachten, en om de twee bochten die daarop volgen, waarin je door de haast 90 graden banking zo dicht bij de grond zit dat je veel sneller lijkt te gaan dan je eigenlijk gaat. Alles hiervoor is een gracieuze opbouw en alles erna is simpelweg genieten van het snelheidsgevoel. Links, rechts, tussen de bomen door en dicht bij de grond: wat een heerlijke achtbaan.

Njoeeemmmmm.

En toch moet me van het hart dat Yukon Quad een klein beetje tegenviel. Was de hype een jaar na Juvelen te groot, of is het iets anders? Beide slingeren door een bosachtige omgeving en waar Juvelen rond water gaat, gaat Yukon Quad over stenen, maar dat zal het verschil niet maken. De Deense achtbaan wint het wel overduidelijk op het gebied van thematisatie van zowel binnen als buiten, maar eerlijk gezegd denk ik dat de achtbaanervaring gewoon hetzelfde is. Het verschil is dat ik vorig jaar wist dat Juvelen een goede achtbaan was, maar dat ik de acceleratie op de tweede lancering en de kracht in de bochten erna echt niet aan zag komen. Juvelen had daardoor de wow-factor, terwijl ik bij Yukon Quad precies wist wat ik kon verwachten. Dit is exact de reden waarom ik mijn achtbanen niet rank: de ervaring is te afhankelijk van omstandigheden. Desalniettemin haalt het niet weg dat Le Pal met Yukon Quad gewoon een knaller van een achtbaan heeft neergezet die leuk is voor jong en oud.

Vanuit de SRL heb je exclusief zicht op de operator room. Wat zal ik ervan zeggen? Het is een beetje alsof je een rommelige aftandse keuken hebt met een supersonische vriezer erin.

Dat mèske met het Grinch-shirt: zo’n houding kan niet gezond zijn, toch?

Yukon Quad staat samen met wat kiddie rides (genaamd Yukon Trucks en Yukon Wings, ja echt) aan de kant van de diertjes. Ik besluit daarom eerst maar even de dieren te bewonderen en daarna pas het attractiedeel van het park te ontdekken. En met een beetje geluk denkt de menigte andersom en kalmeren de wachtrijen wat in de middag. Ik ben echter geen kenner van dierenparken en heb het voor mekaar gekregen om in 1800 woorden één attractie en een kasteelruïne op drie uur rijden van het park te bespreken, dus over het dierendeel zal ik kort zijn. De verblijven zijn groot en mooi aangelegd en hebben voldoende balans tussen privacy voor de dieren en zichtbaarheid voor de bezoekers. De informatiebordjes zijn duidelijk en interessant en hier en daar staan ook verzorgers om verdiepende uitleg te geven. Belangrijkste is dat de dieren het naar hun zin lijken te hebben. Over het algemeen gewoon een fijn, bosrijk dierenpark met een brede range aan dieren.

Een van mijn favoriete delen van Le Pal: de savanneweide waar dieren als neushoorns, giraffes en zebra’s door elkaar heen leven.

Prachtige rode panda met een aaibaarheidsfactor van 100. Om de afwisseling in het report te houden zal ik de rest van de dierenfoto’s er maar gewoon willekeurig tussendoor gooien.

Yukon Quad is niet de enige kloon die in Le Pal te vinden is. In 2011 opende het park als eerste serieuze achtbaan Le Twist, welke een kloon is van Dwervelwind uit Toverland. Naja, het is eigenlijk andersom: Twist is het originele ontwerp en Dwervelwind is de kloon. Haalt niet weg dat Dwervelwind nooit echt mijn achtbaan is geweest. Niet alleen heeft hij me nog nooit een lekker spinnende rit gegeven, maar ook vind ik de landscaping saai en de kleurencombinatie ronduit lelijk. Hoe anders is dat hier: Twist heeft ook gele supports, maar dan met een prachtig rode track erop die knallend afsteekt tegen het rondom gelegen bos. Dít is hoe een vrolijke familie-achtbaan eruit hoort te zien! De bomen vormen ook uitstekende backdrop voor het jungle-thema dat het gebiedje rondom de achtbaan meegekregen.

En dat komt ook de ritervaring ten goede. Waar je in Sevenum over een grasveld zwiert, doe je dat hier tussen de bosjes door en dat werkt beter. Ik heb ook het idee dat Twist beter draait dan zijn tweelingbroer, maar dat kan bij dit type achtbaan ook gewoon een kwestie van geluk zijn. Twist geeft in ieder geval een leuke rit weg en ik sluit naderhand meteen aan voor een tweede. De achtbaan ligt namelijk een beetje in een hoekje van het park waar het beduidend minder druk is. En ook Twist heeft een SRL die vandaag direct instappen vrijwel garandeert, dus wie ben ik dan om dat niet te doen.

Wat een plaatje.

Terwijl pa en zoon zich prima vermaken, lijkt het wel alsof ma zich bekommert om een loszittende tand van broertje.

We blijven nog even in het wereldje van kopieën, want een eindje verderop leeft in de bosschages een bekende voor iedereen die ergens in de afgelopen 25 jaar in Bobbejaanland is geweest. Het is een versie van de imposante King Kong met zijn treinwagon, die (helaas) bekend staat alleen spannend te zijn voor mensen jonger dan 10 jaar. Ik ben nog nooit in Bobbejaanland geweest, maar kan nu beamen: wat een oersaai ding. Leuker om naar te kijken dan om in te zitten en zelfs als toeschouwer heb je het na een paar minuten wel gezien. Wel opnieuw complimenten voor hoe Le Pal de attractie tussen wat kunstmatige ruïnes in het groen heeft ingebouwd. Overigens leuk weetje: dit is de tweede King Kong-attractie de Le Pal heeft gehad, want van 1983 tot 1998 stond er al een vergelijkbare attractie in het park. Aanrader om die eens te googelen, want die oude pop is geweldig nachtmerriemateriaal.

Hier opnieuw: wat een plaatje. Jammer dat ‘ie zo saai is.

Nog zo’n aap.

Weet je wat ook zo’n saai type attractie is? Disk’O’s. Desondanks heeft Zamperla de afgelopen 20 jaar wereldwijd bijna 100 van die dingen weten te slijten. Le Pal was er vrij vroeg bij en opende in 2007 een van de eerst Disk’O Coasters, de variant met heuveltje in het midden. Zo eentje deed ik er nog nooit, maar deze staat zo fonkelend turquoise te schitteren in de zon dat ik het niet na kan laten om hem uit te proberen. De enige sta-in-de-weg is een wachtrij van 50 minuten, totdat een piepklein bordje erop wijst dat single riders ook hier via de uitgang naar binnen kunnen. Op een schijf met veertig stoeltjes blijven altijd wel plekjes leeg, waardoor ik al na één rondje wachten eindelijk mijn eerste ritje in een Disk’O Coaster kan maken. En eerlijk: ik vond ‘m stiekem best leuk. De zithouding zal altijd ongemakkelijk blijven, maar het is een prima attractie om even ontspannen in uit te waaien. Dat La Grange van ZZ Top uit de onboard speaker knalt draagt daar alleen maar aan bij. Maar het sterkste punt aan deze attractie is absoluut de naam. Le Disque du Soleil, wát een naam.

Le Disque du Soleil is in een het thema van de oude Zuid- en Midden-Amerikaanse culturen gestoken. Mijn gok is dat de Azteken de voornaamste inspiratie vormden, want de naastgelegen achtbaan heet Azteka. Aan het ingedeukte driehoekje tracktype is onmiddellijk te zien dat we hier met een achtbaan uit de fabriek van Soquet te maken hebben. Soquet heeft misschien geen al te beste reputatie, maar ik heb een beetje een zwak voor de Franse achtbaanbouwer. Hun unieke layouts zijn een welkome afwisseling tussen de standaardmodellen van Zierer en Zamperla die overal te vinden zijn en bevatten vaak net wat meer pit. Ik ga er alleen niet achter komen hoe dat hier zit, want Azteka is al de hele dag angstvallig stil. Het lijkt erop dat de enige persoon die vandaag geofferd wordt de medewerker is die bij de ingang het slechte nieuws aan de bezoekers mag mededelen. Helaasch, ook met het oog op de bingo, helaasch.

Ten tijde van corona kreeg Azteka een bijna volledige retrack en nieuwe treinen. Dat is voor een achtbaan die op dat moment nog geen twintig jaar oud was een vrij rigoureuze maatregel en belooft niet veel goeds voor de soepelheid van het apparaat. Een oud stuk track met een bakje van een oude trein bleef bewaard en staat nu langs het pad opgesteld. Gave kop op die trein!

Na even beteuterd te hebben staan kijken naar Azteka besluit ik om dan maar naar zijn buurman te gaan. Le Tigre du Sibérie is de oudste nog bestaande achtbaan van het park en ook dit betreft een rasecht Frans product: hij werd neergezet door de mensen van Reverchon. Een naam die de meeste mensen alleen zullen kennen van de draaiende muis-achtbanen die een verplicht nummertje zijn op iedere kermis van enig formaat, maar Reverchon leverde in haar historie ook tweemaal een custom model af, waarvan dit er dus eentje is. Het mag duidelijk zijn waarom het hierbij is gebleven. De ritervaring is traag en oncomfortabel en dusdanig kort dat je een tweede rondje verwacht, maar die krijg je mooi niet. Ik heb hier nog een half uur in de brandende zon op gewacht ook, maar alles voor de bingo mensen, alles voor de bingo. Al bedenk ik me nu tijdens het schrijven pas dat ik helemaal geen bingo ging halen met een gesloten Azteka, hahah. Maarja, een unieke custom coaster van Reverchon doen is ook wat waard I guess.

De tweede helft van Le Tigre du Sibérie voelt extreem aan alsof men na deze heuvel op de auto-complete functie van RCT heeft gedrukt. Vreemde achtbaan.

Ook qua uiterlijk is het een vreemd beestje en het duurde verassend lang voordat ik door had waarom, maar kijk: het ding heeft geen backbone!

Olifant speelt verstoppertje.

Had ik al gezegd dat Le Pal een prachtig groen park is?

Dat levert heel wat mooie doorkijkjes op.

En hee, wat spotten we daar?

Sinds een jaar of twee is de stoere track van de Mack water coasters ook in Le Pal te vinden. Zoals de naam Fjord Explorer al verraad kreeg de waterachtbaan een Noors thema mee. Een volledig nagebootste Fjord zat er helaas niet in, maar het kleurrijke rijtje gevels dat de illusie wekt van een Noors visserdorpje mag er ook zeker zijn. Verwacht net als in de rest van het park geen diepgaand detailniveau, maar het geheel ziet er gewoon ontzettend netjes uit – al helemaal op een zonnige middag als deze. Fjord Explorer trekt dan ook veel publiek: de tafeltjes op de vlonder vanwaar je een magnifiek zicht op de attractie hebt zijn zonder uitzondering gevuld, op het splash platform is het een drukte van jewelste met kinderen die afwisselend zeiknat of wél snel genoeg zijn en uiteraard staat er een flinke slang mensen te wachten in de rij voor de bootjes. 45 minuten geeft het bordje van de entree aan, maar ook hier is via een speciaal bruggetje een SRL te vinden, hiep hoi! Voor me staan twee Fransozen die niet weten in wat voor rij ze staan, maar uit hun woorden kan ik opmaken dat ze wel het idee hebben dat ze al die sukkels in de andere rij ge-outsmart hebben, want deze rij is immers veel korter, moehaha! Een medewerkster is na één ‘mais…’ met een domme blik al helemaal klaar met ze en trekt mij naar voren. Na een halve minuut wachten al instappen, ik ben tevreden met de snelheid van mijn bestelling.

Ik begin in herhaling te vallen, maar wat een plaatje.

Het nadeel van als single rider in een waterachtbaan gaan is dat je praktisch gegarandeerd bent van een plek rechts achterin en daarmee ook al vrij zeker bent van een nat pak. Voor dat het zo ver is, trakteert Fjord Explorer me nog wel op een stukje moderne Mack water coaster. Hier geen sprake van rammelend van block sectie naar blocksectie rijden. Nee, Fjord Explorer heeft een korte, maar vloeiende layout met als mooiste element een grote haast overbanked turn waarbij je de lifthill bijna aan kunt raken. En de splash? Tja, ik zit rechts achterin: ik ben goed nat, maar op een dag als vandaag is dat helemaal niet erg.

Deze attractie heet Archipel. Hier staat er wel water in.

Duidelijk zichtbaar in welke attractie ik zojuist ben geweest bestel ik met een rammelende buik op het nabijgelegen horecapleintje een mega vullende croque monsieur – laat goeie tosti’s maken maar aan de Fransen over – alvorens het park verder te verkennen. Le Pal blijkt een van die parken te zijn die hun attracties al dan niet toevallig een beetje heeft gegroepeerd. Naast Fjord Explorer staat namelijk ook een logflume en er kronkelt een mooi ingegraven rapid door de bossen. Als kers op de taart staat er 100 meter verder ook nog een splash battle, die in vergelijking met de rest van de attracties nog betrekkelijk rustig is. Splash battles zijn een tijdlang ontzettend populair geweest, maar zijn ze nu ook voor het publiek op hun retour?

Een van de mooist aangelegde rapids die ik tot nu toe heb gezien. Hij schijnt overigens vrij rustig en weinig nat te zijn voor een rapid river.

Relatief weinig mensen die ~~nat~~ doorweekt willen worden.

Hij vindt het in ieder geval niet erg om nat te worden.

Te midden van alle grote attracties wordt mijn aandacht getroffen door een klein molentje met bootjes rondom een fraai wit vuurtorentje. Een oninteressant draaimolentje voor kinderen, denk ik nog, maar als het ding gaat draaien blijken die bootjes er aardig de vaart in te hebben. Dit ding wil ik wel eens proberen! Tegelijkertijd met mij denkt een vrijgezellenfeest er hetzelfde over, waardoor er een mooie groep volwassenen in de rij voor een molentje voor kinderen ontstaat. Maar: haal dat kinderen maar weg, want deze attractie is hilarisch. De draaicirkel is zo klein en de snelheid zo hoog (24 km/h begrijp ik van de operator) dat het onmogelijk is om op je plek te blijven zitten en net op het moment dat je het wel gezien hebt, stopt het ding en gaat het achteruit draaien. Het is de Polka Marina on steroids, gewoon stomme, pure lol. En het is nog een matchmaker ook: een vriendin van de bruid heeft de hele rit hardop lachend praktisch op schoot van een vriend van de bruidegom gezeten.

Type: Sea Storm van MACK. Je ziet ze wel meer, maar ik ben blij dat ik er eens ingestapt ben.

Ey toi, tu regardes quoi toi?

In een stukje park waar relatief weinig bomen staan is het kei warm. Heel toepasselijk is de bebouwing in dit stuk park hier ook op aangepast: er staat een groot restaurant in westernsferen en een complex dat uit rode zandsteen opgetrokken lijkt te zijn geweest. Dit laatste gebouw huist Champi’Folies, een piepkleine shooter darkride met een ludiek thema. Champi’Folies doet daarmee denken aan Popcorn Revenge, maar is nóg kleiner en heeft de kwaadaardige stukjes gepofte maïs vervangen door… champignons! Het champignonvolk leeft tevreden in het bos, maar wanneer dat door bulldozers wordt vernietigd, zoeken de fungi hun heil in de stad. In alle paniek wordt ergens een vat giftige vloeistof omvergelopen, die de champignons laat veranderen in een soort zombies. Als bezoeker ben je onderdeel van de ongediertebeschrijving en probeer je de champignons te laten verdwijnen door ze te vangen in ijsblokken die je op ze afschiet. Het verhaal is even grappig als bizar en wordt uit de doeken gedaan in vijf schietscènes, met daar tussendoor extra schermen waarop je je ijsblokkenkanon kan opladen. De koddige energieke muziek maakt het helemaal af. Wat een vibe!

Ik kan Champi’Folies niet voorbij laten gaan zonder nogmaals te benadrukken hoe klein deze darkride is: hij heeft een tracklengte van 35 meter. Vijfendertig meter, dat is bizar! Op dit stukkie track rijden maar liefst vijf ETF-achtige voertuigen en ondanks de korte tracklengte duurt de attractie toch vier minuten. Dat is wat aan de korte kant, maar eerlijk gezegd vind ik shooters al snel te lang (Maus au Chocolat vind ik na drie scènes bijvoorbeeld al repetitief) en vier minuten volstaat voor mij dan ook prima. En het is vier minuten goed vermaak, want de animaties zijn van goede kwaliteit, er gebeurt veel en omdat het geanimeerde beeld steeds schuift, lijkt het alsof je blijft rijden waardoor de attractie steeds interessant blijft. Ook complimenten voor de leuke fysieke props waarmee de attractie is afgemaakt! Het moge duidelijk zijn dat ik enthousiast ben over Champi’Folies en wat mij betreft komt ieder park met een loze hal (ook Champi’Folies werd gebouwd in de hal van de voormalige simulator-bioscoop) hier inspiratie opdoen.

Leuke quirk van Champi’Folies: de voertuigen komen achteruit het instapgedeelte binnenrijden.

Deze jongen heeft ‘er kan er maar één de beste zijn’ wel héél serieus genomen.

Vlakbij ligt nog Alligator Park, een uitgebreid naar een Amazone-expeditie gethematiseerd openluchtverblijf waar je tussen de alligators door loopt. Blijven imposante beesten met hun permanente grijns.

En de woordgrapjes mogen er ook zijn.

Wanneer ik rond een uur of vijf besluit nog even naar de vogels en apen te gaan kijken en daarna nog een herhaalritje op Yukon Quad te doen, hoor ik onderweg opeens uit de speakers schallen: “Messieur-dames, on est ravie de vous annoncer l’Azteka est maintentant ouverte au public.”. Op dit soort momenten ben ik blij dat ik fatsoenlijk Frans kan verstaan, want ik ben toevallig net in de buurt van de entree van de achtbaan en zie mijn kans schoon zonder al te lang te wachten mijn bingo toch nog compleet te maken. Nog net voor de grote menigte neem ik plaats en de rit is precies dat wat je van Soquet kunt verwachten: een toffe familiebaan, maar niet zo soepel, zelfs niet na de retrack. Het fijnste aan Azteka vind ik de mate waarin je door het groen raast: bijna nergens vang je een glimp op van de rest van het park. Het is jammer dat men de thematisatie van het station niet heeft doorgetrokken naar de constructies waar je tijdens de rit doorheen raast, want dan had je je echt in een Mexicaanse jungle gewaand.

Zicht op (de nog gesloten) Azteka vanuit de wachtrij.

Na mijn ritje Azteka is het dan toch tijd voor nog één laatste keer in Yukon Quad – de klonen zijn nu op, dus ik zal het hiermee moeten doen de komende jaren – waarna ik na de officiële sluitingstijd nog even door het gebied met apen, leeuwen en tijgers loop. Het is tekenend voor Le Pal dat dit nodig is: ondanks dat het ‘maar’ een regionaal park is, is het wel groot. Op een drukke dag als deze ga je je tijd nodig hebben voor het attractiepark, zeker als je niet in de SRL wilt gaan staan, en als je dan ook nog alle dieren wil zien, dan zou het zomaar kunnen dat je aan één dag niet genoeg hebt.

Toch mag het duidelijk zijn dat Le Pal geen revolutionair park is. Het heeft de combinatie dierentuin en attractiepark weliswaar heel goed uitgevoerd, maar het mist de charmante sfeer die bijvoorbeeld het vergelijkbare Nigloland wel heeft. Desondanks loop ik met een volledig voldaan gevoel naar buiten. Le Pal mag dan een beetje basic zijn, maar het is wel gewoon een heel fijn park. Het doet me een beetje denken aan de parken die ik vroeger in RCT bouwde: bosrijk, met attracties die allemaal wat los van elkaar staan en met thematisatie die er goed uit ziet maar niet diepgaand is. Zelfs de horecapunten staan zonder uitzondering geclusterd. Dusja. Gaat Le Pal je wereldbeeld veranderen? Nee. Maar ga je hier een leuke dag hebben? Dat 100%, want het aanbod is gewoon heel compleet. Het enige wat men mist is een stevige thrill flatride, iets als een Intamin Gyro Swing, maar met de manier waarop Le Pal de laatste tijd aan de weg timmert, zou het me niks verbazen als we ergens in de komende jaren zo’n attractie zien verschijnen. En als ik daarvoor terugkom, dan parkeer ik onder de zonnepanelen, want de auto is niet normaal warm. Au revoir!

Van de Franse overheid krijg ik naderhand nog een souvenirtje thuisgestuurd. Terwijl ik terug naar de camping rijd, over een volledig lege tweebaans snelweg waar je door niet-bezig zijnde werkzaamheden langs de weg tijdelijk maar 50 mag, geniet ik iets teveel van het uitzicht als ik een heuveltje top. Hierdoor rol ik dusdanig hard naar beneden dat de flitser die onderaan de heuvel geniepig in de vangrail staat opgesteld me te pakken heeft. Mijn eerste verkeersboete, eentje om nooit te vergeten.