Het leek lang een bijzonder karig pretparkseizoen voor me te worden. Ik had in augustus pas vijf nieuwe credits afgevinkt. Twee SBF Visa spinners ergens langs snelwegen midden in Amerika, Siren’s Curse en Wild Mouse in Cedar Point en die bizarre Frankenstein-baan op het dak van een Burger King in Niagara Falls.

De laatste weken stonden echter bol van de onverwachte pretparkbezoeken. Ik was last minute anderhalve week in Nederland (voor een spoedbezoek dat goed is afgelopen) en kon onder meer Max & Moritz in de Efteling, Star Trek en de Studio Tour in MPG en ook F.L.Y. in Phantasialand op de lijst bijschrijven.

Eerder deze week kwam er nog een heel nieuw park bij. Ik was voor een werkklus even in Florida en we waren een dag eerder dan verwacht klaar met de opdracht. Mijn collega had wel oren naar een dagje pretpark in Orlando. Ik mocht kiezen en de keuze was natuurlijk snel gemaakt: Universal Epic Universe! Want daar waren we allebei nog niet geweest en daar stonden niet alleen vijf nieuwe credits, maar ook nog een paar big budget darkrides waar ik onrides tot nu toe van had vermeden. Kortom: de verwachtingen waren hooggespannen.

Je kunt maar een keer een eerste indruk maken en mijn eerste indruk van Epic Universe is goed. Het parkeren is makkelijk, gewoon voor de deur, het is her en der mooi groen en pas op de parkeerplaats zie je de eerste attracties staan. Als ik de hoek omloop het eerste plein op ben ik meteen verkocht. Die grote poort, de muziek, de sfeer. Ik vind het allemaal erg aansprekend, welkom en vooral groots.

Epic Universe is opgedeeld in vijf gebieden. Je komt binnen in het centrale Celestial Park, waar grote fonteinen, mooie winkels, restaurants en in de verte het enorme Helios-hotel je verwelkomen. Daaromheen liggen vier grote themagebieden rond bekende IPs van de Universal-groep. Er is nog ruimte voor sowieso twee extra themagebieden (maar daar kom ik later nog wel even op terug).

Wij besluiten rechts in de rij te gaan staan. Hotelgasten mochten namelijk al om negen uur het park in en de rijen bij een aantal populaire attracties zijn nu al een uur. Wij wandelen daarom om tien uur eerst naar Isle of Berk, van de familiefilms How To Tame Your Dragon. Daar is het namelijk nog vrij rustig en staat natuurlijk een van de achtbanen waar ik hier voor ben.

Ieder themagebied begint met een gigantische poort. Een torenhoog voorportaal in het thema van het gebied vol symboliek en knipogen naar wat je even verderop te wachten staat. Je kunt eigenlijk nooit vanuit Celestial Park goed zien wat achter de poort ligt, waardoor ieder gebied echt als een eigen wereld voelt. Als we Berk binnenlopen valt ons allebei de mond open. Wat een kleur, wat een diepte, wat een hoogte, wat een thema, dynamiek, muziek, attracties. Wow. Ik vergeet haast echt goeie foto’s te maken, maar wat voelt dit af en wat voelt dit compleet.

Onze eerste grote attractie van de dag wordt Hiccup’s Wing Gliders. Een gelanceerde familieachtbaan van Intamin. Het is voor een familiebaan een stevige rit, met twee lanceringen en onderweg een stukje show. Ik vind ‘m heel tof en vergelijkbaar met een baan als Firechaser Express in Dollywood en een stuk intenser dan de Studio Tour in MPG. Hoe dan ook, deze is helemaal goedgekeurd en een half uurtje aanschuiven is ie zeker waard.

We slaan de twee andere attracties in Isle of Berk over. Er staat hier ook nog de Dragon Racer’s Rally (een dubbele Sky Fly van Gerstlauer die aan de horizon voor veel dynamiek zorgt) en Fyre Drill (een prachtige splash battle waar je wat mij betreft gewoon veel te nat in lijkt te worden). Ook de populaire show over een niet te trainen draak slaan we over, simpelweg omdat de showtijden niet helemaal in ons schema passen.

Maar wow, wat is Isle of Berk alvast een compleet en adembenemend themagebied. Een dubbele flatride, een leuke waterattractie, een te gekke familieachtbaan, een grote show en een populaire meet-and-greet met karakters. Het is het antwoord op de vraag “hoe zou Avalon in Toverland eruit zien als het 400 miljoen had gekost?” Nou, dit dus, denk ik. En dat is geen kritiek op het prachtige Avalon.

Tot mijn verrassing is de rij voor Stardust Racers volgens de app amper tien minuutjes. Stardust Racers is samen met een grote carrousel de enige attractie die niet in een “land” ligt, maar in ‘t centrale Celestial Park. Ik vermoed dat veel gasten richting de darkrides zijn gesprint en dat het daarom zo druk nog niet is.

Ik kan over Stardust Racers een hoop zeggen, maar ik ga proberen ‘t kort maar krachtig te houden: dit is een van de beste achtbanen (uit bijna 850 credits) die ik ooit heb gedaan. Groen (Pulsar) is iets beter nog dan geel (Photon), maar vooral het duelleren maakt de baan briljant. Er is zoveel aan de baan wat te gek is. Het racend lanceren in de tunnel, de verrassend intense ejector airtime in de eerste helft, die waanzinnige inversie na de tweede lancering en het intense bochtenwerk richting het einde. De baan kan zich meten met Velocicoaster als thrillcoaster en maakt samen met Guardians voor mij de duidelijke top drie van beste banen in Orlando. Stardust Racers staat met gemak in mijn persoonlijke top tien. Mack heeft hier echt een product van wereldklasse neergezet.

Als we naar de wachttijden kijken is Dark Universe onze beste volgende bestemming. Op de imponerende poort staat slechts “It’s alive! It’s alive!” en we stappen met een voorzichtige grijns het mistige, spookachtige dorp binnen. In de verte is de toren van Darkmoor Manor niet te missen en we lopen er rechtstreeks op af. Het is slechts twintig minuten aanschuiven voor Monsters Unchained: The Frankenstein Experiment en die vliegen voorbij, want waar de wachtrij voor ons begint beginnen ook meteen de gethematiseerde kamers en uiteindelijk de voorshows. Die zijn eigenlijk al een attractie op zich. Er is zoveel te ontdekken en vooral de tweede voorshow is waanzinnig. De animatronic die daar tevoorschijn komt van ‘t bekende monster uit ‘t verhaal van Dr. Frankenstein is waanzinnig.

En dan heb ik ‘t nog helemaal niet over de attractie zelf gehad. De kleindochter van Dr. Frankenstein wil laten zien hoe ze controle heeft over alle bekende monsters uit Universal’s horrorfilms. Dat loopt - uiteraard - niet helemaal als gepland en vastgeketend aan een KUKA-robotarm rij je langs animatronics, sets en hier en daar schermen met alle bekende monsters. Dracula, Creature of the Blue Lagoon, The Mummy en noem ze maar op.

Ik had vrij hoge verwachtingen en was alsnog weggeblazen door deze attractie. Dit is zonder twijfel een van de allerbeste en meest volwassen darkrides ter wereld. Het is spannend, het is puur technisch vernuft en het combineert het beste van zoveel wereld en andere rides. Wow. Ik ben lyrisch over deze attractie. Dit is een meesterwerk.

Het is beetje zonde dat de attractie ernaast de grootste teleurstelling is. We kunnen een rij van een uur via de single riders verkorten tot een kwartiertje, maar Curse of the Werewolf is te kort en te slap en die spuuglelijke netten rond de hele baan helpen ook al niet. Deze Mack spinning coaster met volstrekt onnodige en halfslachtige swing launch in ‘t midden is ‘t gewoon net niet. Er mist ook wat thema in een park dat er verder zo diep gethematiseerd bij ligt. Uiteraard blij dat ik de credit heb, maar ik zou er nooit meer langer dan een paar minuten voor wachten.

Grappig genoeg werd eerder op de dag dat ik er was bekend dat er in Dark Universe een tweede achtbaan wordt gebouwd. Op open terrein achter de darkride komt een indoorcoaster te liggen waar we nog niet zo heel veel over weten. Ik vind achtbanen nu niet per se de soort attractie die het park mist, maar de extra capaciteit is een uitstekend idee en een extra attractie binnen is ook prima.

We zijn pas drie uur binnen, hebben twee landen en Celestial Park ruimschoots gezien en zijn op zoek naar lunch. Belangrijker, we hebben nog zeven uur tot het park sluit en slechts drie echt grote attracties af te vinken. Spoiler alert: we gaan ze nodig hebben!

We steken Celestial Park opnieuw over en wandelen onder een gigantische gouden toverstaf het magische Parijs van 1927 binnen. Opnieuw zijn we bijna sprakeloos. Ik vind ‘t indrukwekkender binnenkomen dan in Hogsmeade en het kan zich makkelijk meten met Diagon Alley en Londen in de verderop gelegen Studios. Ik was vrij recent nog in Parijs en waan me er opnieuw. Dat gevoel wordt alleen maar versterkt als we een plekje op het terras vinden van Café l’Air de la Sirène. Ik eet een zeer smakelijke steak haché met roomsaus, wat groen en werkelijk heerlijke knapperige frietjes. Het is prijzig ($28 met een lavenderlimonade erbij), maar smakelijk, goede portie, prachtige locatie en vriendelijke bediening.

In parken als deze is wachten soms zo erg niet en ondanks dat ik spoilers heb vermeden is mij bekend dat de rij van Harry Potter and the Battle at the Ministry heel gaaf is. We sluiten dus enigszins schoorvoetend toch maar aan voor een rij van 110 minuten. Door de Metrofloo het gebouw in is een waanzinnig effect en eenmaal in het Ministry of Magic zien we de zoveelste indrukwekkende set in dit park. Maar Ministry is een gevoelig beest en herhaaldelijk ligt “het liftsysteem van het ministerie even stil”. Er zit bij vlagen verdomd weinig beweging in de rij, maar we staan in de airco en buiten is ‘t snikheet.

Als we na ruim 2,5 uur (ik weet oprecht niet of ik ooit langer voor een attractie heb gewacht) eindelijk mogen instappen zijn we toch een beetje bang dat de rit tegenvalt, maar niets is minder waar. Ik vind Battle at the Ministry de zoveelste parel in dit park. Het ritsysteem combineert het allerallerbeste van The Forbidden Journey, Disney’s Tower of Terror en Spider-Man. Begrijp me niet verkeerd, Universal is her en der echt te veel een schermenpark, maar deze attractie doet het zo naadloos, heeft toch genoeg echte effecten, animatronics en sets en het tempo ligt zo hoog dat ik heel enthousiast ben. Het gebrek aan 3D-brilletjes vind ik vooral een grote plus in vergelijking met Escape from Gringotts. Dik 2,5 uur gewacht en daar geen spijt van. Dat zegt wel alles, toch?

Goed, er is nog een laatste land te ontdekken en dan hebben we alles in dit park wel gezien. Super Nintendo World loop je binnen via een Mario-poort. Eenmaal binnen weet je niet waar je moet kijken. Er is zoveel beweging en kleur in en op zoveel etages! We gaan eerst op zoek naar de laatste achtbaan die ik nog moet doen. Er volgt een tweede poort naar Donkey Kong Country en daarachter draait Mine Cart Madness voor nu zijn rondjes. De wachttijd op ‘t bord? 120 minuten. Maar er is ook een single riders line en die is volgens personeel “sowieso korter”, al weigeren ze een tijd te geven. Oké, we doen een poging.

Nog voordat we de wachtenden voor ons bereikt hebben klinkt dat de attractie in storing ligt. Zucht. Dat schijnt veel voor te komen. YouTube comments op onrides bevatten zinnen als "zeven keer geprobeerd, een keer kunnen doen." Yikes! We blijven toch maar even staan en naarmate de tijd verstrijkt verlaten steeds meer mensen de rij. We schieten - geen grap - sneller op in de rij door alle vertrekkers dan dat ik überhaupt de voortgang had verwacht. Maar uiteindelijk is het een harde stop. We besluiten te blijven staan omdat de omroepberichten wel de indruk wekken dat ze denken dat het op termijn weer open kan. We worden dan ook niet weggestuurd. Een kwartier wordt een half uur en zelfs drie kwartier tot er plots om de hoek in het station applaus klinkt. We rijden weer! Uiteindelijk hebben we een uur gewacht als we vlak na elkaar als single riders in mogen stappen. Toch de rij gehalveerd.

Mijn dag kan al niet meer stuk, want ik kon toch maar mooi alle credits in dit park afvinken en dan is de rit zelf ook nog eens hartstikke leuk. Ik heb ook kritiek hoor. Het rammelt, het aanhaken bij de lifthills gaat met een behoorlijke klap, de muziek valt af en toe uit en de baan is ook wel een beetje kort, maar - en dit is een grote positieve maar - het is visueel ijzersterk, het is een toffe nieuwe rittechniek, alle effecten staan aan (ook dat is lang niet altijd zo), het is leuk voor bijna alle leeftijden en het is wel echt een unieke attractie die perfect dit klassieke computerspel uit weet te beelden. Het is niet de perfectie van sommige andere attracties hier, maar Mine Cart Madness is gewoon heel leuk. Soms is dat voldoende.

Er is nog een laatste grote attractie te doen en een middelgrote als we tijd hebben. Mario Kart: Bowser’s Challenge zit verstopt in het enorme kasteel dat boven het themagebied uittorent. De zon is inmiddels onder en de wachtrij staat ook hier op 100 minuten. Er is een single riders line, maar die staat zo bomvol dat ze niemand er nog bij laten. We zijn er nu toch en dit is de laatste echt grote attractie, dus ach, iets te drinken gepakt en in de rij gaan staan. Die schiet niet op maar is wel heel erg leuk aangekleed en de volle 100 minuten later mogen we eindelijk instappen.

Ik ben niet weg van attracties met een brilletje op en dat is hier niet anders. Voor wie weinig over de attractie weet: je zit met zijn vieren in een Mario Kart uit ‘t spel en rijdt door allerlei scènes gebaseerd op klassieke circuits. Tegelijkertijd met de echte scenes en animatronics verschijnt op een augmented reality-bril die je op hebt een spel met de bekende muntjes en schildpadden waarbij je op virtuele karakters van Team Wario schiet. Ik vind ‘t eigenlijk allemaal veel te druk. De AR-bril zit op een afstand voor mijn ogen waardoor ik bewust heen en weer moet focussen tussen het spel en de scènes zien. Ik heb allerlei animatronics en momenten gemist en dat terwijl het spel vrijwel geen invloed heeft op wat we zien aan ‘t einde, want een enkele toegewijde speler kan al genoeg punten scoren zodat je hele karretje “gewonnen” heeft. Ik weet ook nog steeds niet helemaal wat sturen nu precies doet, want volgens mij moet iedereen sturen om voordeel te halen en het kind voor me deed dat absoluut niet. Ik ben onder de indruk van hoe de attractie in elkaar steekt, maar er mist voor mij in een attractie die nota bene over een racespel gaat wat snelheid en, zoals gezegd, het is wel heel chaotisch.

Eenmaal buiten is het 19.45. Wachtrijen sluiten zo en we zijn helemaal op (want we hebben de drie dagen hiervoor twee aanhangers met sportspullen tweeduizend kilometer door Amerika gereden om in Florida te belanden). We slaan Yoshi’s Adventure (een indoor en outdoor omnimover door het Mario-gebied) over en slenteren terug naar die iconische poort waar we tien uur geleden vol goede moed naar binnen kwamen.

Die goede moed bleek niet onterecht. Wie reviews van Epic Universe leest hoort vaak over attracties die de hele dag niet open gaan, over wachttijden van twee uur of meer voor werkelijk alles en hoeveel mensen wel niet teleurgesteld zijn over wat ze in een dag konden doen. Dat gevoel heb ik niet, want ik heb alle grote darkrides en alle achtbanen toch maar mooi kunnen doen.

Het park kan extra capaciteit hard gebruiken. De achtbaan in Dark Universe zal helpen, maar vooral in Epic’s deel van de Wizarding World moet er echt nog een attractie bij. Daar is het themagebied duidelijk op ingericht, want er lopen nu twee straten met een indrukwekkende gevel aan het einde eigenlijk naar niets, maar er is geen indicatie dat ze er druk mee bezig zijn. Er zal ook ooit echt nog een extra land bij moeten. Ook daar is duidelijk genoeg plaats voor open gehouden, maar… welk IP dan? Wie weet.

Universal Epic Universe heeft liefst zeven miljard dollar gekost. Het is het eerste nieuwe themapark in Orlando in bijna dertig jaar. Dat zie je er aan af. Ik kan wel mopperen dat er niet genoeg te doen is, maar wat er te doen is, is totaal waanzinnig. Het zijn complete themagebieden met attracties die tot de allerbeste ter wereld behoren. Als Universal dit park bouwde met als doel een “Disney killer” neer te zetten dan zijn ze hard op weg.

Ondanks het prijskaartje, ondanks de rijen, ondanks het misschien nog wat beperkte aanbod… Epic Universe is precies dat: fucking epic. Ga ‘t zien en meemaken.

Ik stel reacties altijd op prijs. 🥰