Na vier dagen Rome was het tijd om mijn reis richting het zuiden te vervolgen, naar Apulië en de hoofdstad Bari om precies te zijn. Zodra ik het station uitstapte had ik meteen het gevoel in een ander land te zijn. Van de statigheid van gebouwen, in Italië toch wel een soort van standaard, was hier niets te bekennen! Veel verkeer, minder groen. Wat er wel aan groen is bestaat veelal uit dorre naaldboompjes in plaats van grote en schaduwrijke loofbomen. Af en toe liep ik door een walm van hondenpoeplucht, of erger. Een beetje een zooitje, dus! Het historische centrum had veel weg van Noord-Afrikaanse steden. Een waar labyrint van kleine gebouwen en nauwe kronkelende straatjes. Het omslaan van elke bocht kon zowel een klein pleintje als een groot kerkgebouw onthullen, maar vaker wel dan niet eindigde een straatje onverwachts in een doodlopend einde. Zoals ik al zei, een labyrint. De geur van poep had plaatsgemaakt voor de geur van vers wasgoed, dat in grote hoeveelheden van balkons en waslijnen hangt. In grote getale waren er ook Italiaanse ‘omaatjes’ te zien die zich op de balkons met de was bemoeiden.

Bari heeft een duidelijk culinair profiel. Veel vis, een speciaal type pasta (‘orecchiette’, ‘oortjes’), en gefrituurde polentablokken (‘scagliozi’). Veel kost het allemaal niet. Voor drie euro kocht ik een zak met tien van die polentablokken, een populaire snack. Op zich wel lekker, maar oh wat vet! Het zijn eigenlijk olie-sponzen die ik zat te eten. En oh, wat zout! Acuut nierfalen. De pasta kon me beter bekoren. Er is trouwens een straatje waar vrouwen op leeftijd buiten aan de lopende band die pasta lopen te draaien. Best leuk voor de toeristen natuurlijk. Ik ben een toerist en ik vond het best leuk.

Bari samengevat. Nauwe straatjes, verse pasta, oudere vrouwtjes, wasgoed.

Maar goed, alleen voor nierfalen was ik niet naar Bari afgereisd natuurlijk. Er zijn vrij veel bekende mooie plekken in de omgeving te vinden, en tevens zijn er ook nog credits te behalen! Voor mijn ene volledige dag smeedde ik het plan om met de trein een aantal kleine bestemmingen aan elkaar te rijgen. De dag begon in Fasano. Of althans, bij het treinstation vlakbij Fasano. Op 75 minuten lopen, op de helling van een heuvel, was het doel Zoosafari Fasanolandia. Wat een belachelijk plan weer. Na de afknapper van MagicLand is dít hoe ik weer een positieve ervaring ga opdoen? Jazeker! Het eerste deel van de wandeling voerde door het Apulische boerenland. Kronkelende olijfbomen in chocolabruine aarde. Ik zag een dode slang die door mieren werd afgevoerd. Boeren verbranden hun olijfbomensnoeiafval. Is dat een goed idee? Geen idee, maar het rook best lekker. Het tweede deel van de wandeling liep door het plaatsje Fasano, waar ik bij de supermarkt nog wat proviand insloeg. Het derde deel van de wandeling was het meest sketchy, buiten de bebouwde kom in de berm van de autoweg naar het park. Ondertussen had ik al de hele tijd zicht op het park, en ik had nog geen beweging gezien. Met dit soort obscure parken twijfel ik altijd over de correctheid van de informatie. Ik had geen zin om zoveel energie geïnvesteerd te hebben in een dicht park.

Sfeerbeeld landelijke etappe

Een achtbaan aan de horizon wijst de weg...

Bij deze foto mag je zelf het onderschrift verzinnen.

Sfeerbeeld fasano-etappe

Sfeerbeeld snelwegetappe

Ik bleek zo’n beetje de enige te zijn die zich bij de ingang van het park meldde, en ik informeerde meteen of alles wel in orde was. “Three attractions are closed. The tower… The panorama… And the yellow one”. The yellow one? Wat maak je me nou? De enige achtbaan die echt van waarde is? Stelletje boeven. Anyway, voor twintig euro liep ik naar binnen, terwijl de rest van de gasten met de auto via een andere ingang begonnen aan het safaripark. Het voelde vreemd. Een verlaten park. Popmuziek galmde over de lege paden. Operators bij elke attractie die verveeld om zich heen keken of op hun telefoon speelden (normaal geen goed beeld, nu volkomen redelijk!). De weinige andere gasten die ik zag waren veelal gezinnen met kleine kinderen, maar het zou me verbazen als er meer dan 25 gasten in het park aanwezig was.

De ingang. Nog best veel verkeer, maar dat gaat allemaal rechtsaf naar de safari.

Best leuk: langs het pad van ingang naar park zijn miniaturen van monumentale gebouwen uit de regio te zien.

Leegte.

Al snel liep ik de eerste achtbaan tegen het lijf. Ik kon uiteraard direct plaatsnemen.

#315 Spinning Madness
Ik heb echt weinig zinnigs meer over dit achtbaantype te zeggen. Ze zijn allemaal min of meer hetzelfde. Ik kreeg minder draaiing mee dan ik had verwacht in m’n uppie, en ik vond ‘m niet heel soepel. Tot zover kom ik nog.

Ik was wel tevreden met het tempo waarop ik nu credits kon afstrepen. Dit had ik nodig na het Magicland-debakel. Ik liep langs een wacky worm, want daar had ik nog even geen zin in, naar de volgende achtbaan. Ottovolante is een kermisbaantje van het type Zyklon/Galaxy. Ik had al vele jaren niet meer in een dergelijke achtbaan gezeten, voor het laatst +- twintig jaar geleden op de Nederlandse kermissen. In dit geval werd het een koude kermis, want de achtbaan start niet met minder dan twee personen. “For the weight.” Wat een ironie. Eindelijk een rustig park, maar dan zijn er te wéinig mensen. Hoe vaak maak je dat mee? Helemaal kut dit.

Hier hebben we dus niets aan.

Ik probeerde nu Mirage Rosso, een bizarre hangende achtbaan van Fabbri. “Minimum four persons.” Vier!? Voor een thrill ride, in een park gevuld met kleine kinderen? T*ring. De operator vertelde me dat het park vanaf twee uur iets drukker zou kunnen worden, naarmate mensen klaar zouden zijn met de safari. Het was nog geen twaalf uur. FML.

Dan toch maar de wacky worm, die mocht wel.

#316 Bruco Miniottovolante
Tranen met tuiten gehuild.

Uit verveling ben ik naar de Eurofighter (genaamd ‘Eurofigther’) gelopen om ‘m in ieder geval goed te bekijken. Dit was het kantelpunt van de dag, want wat bleek… Hij was gewoon open. Holy shit, let’s go.

Eurofigther bevindt zich op het hoogste deel van het park. Op de één of andere manier was er budget voor een roltrap.

Ik sprak de operator erop aan dat de (bij nader inzien toch niet zo charmante) dames bij de ingang vertelden dat de baan dicht was. Hij was verbaasd, want er was niets aan de hand, en hij zat al uren te wachten op de eerste gast. Ik mocht plaatsnemen in m’n eentje. Wat een opluchting!

#317 Eurofigther
Ook een opluchting: Eurofigther heeft een min of meer standaard layout, maar hij rijdt goed, dus dat is helemaal prima. Lekker vlot, soepel. Helemaal goed.

A dirty mind is a joy forever

Ik begaf me weer naar het lagere deel van het park om nu toch maar bij Mirage Rosso te gaan wachten op meer gasten. Normaal gesproken hebben schoolreisjes een negatief effect op de beleving van een pretpark, maar nu kon ik wel huilen van geluk toen er een flinke groep kleine pubertjes ten tonele verscheen. Ik werd er dan wel weer onrustig van om afhankelijk te zijn van hun besluiteloze gedrag, maar uiteindelijk gingen er toch echt een hoop richting wachtrij.

#318 Mirage Rosso
Al deze heisa om een achtbaan die toch de uitstraling heeft van een martelwerktuig is dan toch weer een beetje ironisch. Ik vreesde het ergste, maar als ik deze vakantie in het ziekenhuis zou belanden dan zou dat vanwege de Soylent Yellow polentatroep van gisteren zijn geweest. Mirage Rosso was gelukkig eerder raar dan pijnlijk. De banking is bizar. Her en der kreeg ik echt wel een flinke tik of twee, maar over het algemeen was het best geinig. Overleefd.

Merk de banking op.

In Fasanolandia betaal je per attractie middels een ticketsysteem. De twintig euro die ik eerder aftikte, was voor entree met zes attractietickets. Ik had er nog twee over; één voor Ottovolante, en één extra voor een herhalingsritje. Ik wilde eigenlijk ook in het reuzenrad voor het uitzicht, maar dat zou dan ten koste gaan van een eventueel herhalingsritje op wat dan ook maar mijn favoriete achtbaan zou blijken. Ook weer iets wat de beleving van dit park een beetje gek maakte.

Hoe dan ook, ik móest nog in Ottovolante. Ik zag drie meisjes de wachtrij in gaan, mogelijk mijn redding. De operator die me herkende suggereerde dat ik bij hen zou aansluiten, maar daar voelde ik weinig voor. Alleen in een wacky worm, oké, maar alleen bij drie Italiaanse 13-jarigen, niet oké. Uit medelijden mocht ik daarna toch maar alleen plaatsnemen. De achtbaan zou wel iets langzamer zijn, waarschuwde hij me.

#319 Ottovolante
Langzamer? Niets van gemerkt. Ottovolante is onwaarschijnlijk soepel en heeft een lekker tempo. Ik had dit onderschat! Ik bedenk me zelfs dat ik misschien wel liever hierin zit dan in de Eurofigther.

Om de ervaring nog mooier te maken: de operator had mijn ticket niet geprikt, dus ik had ergens een extra attractie te gaan! Ondanks de vergelijking hierboven koos ik toch voor de Eurofigther voor een tweede rit, en ik zat zowaar niet alleen in het karretje. Mijn laatste ticket kon ik nu gebruiken voor het reuzenrad, voor het uitzicht. Dit was toch weer een onwaarschijnlijk lange ‘wachtrij’, omdat de operator zijn attractie onbeheerd had achtergelaten om te gaan chillen bij zijn mattie van de vrijevaltoren verderop. Maar het is allemaal geen probleem, ik kon er wel om lachen. Het was sowieso de vijf minuten wachten waard. Prachtig uitzicht!

Geen operator te vinden.

Op de achtergrond Fasano.

Het was een gek bezoek aan Fasanolandia; niet per se de ervaring die ik nodig had na Magicland. Maar… er was een happy end. Zolang het niet tot echte problemen leidt kan ik altijd wel genieten van knulligheid. Mijn eindoordeel van Fasanolandia is dan ook dat het een knullig park, maar toch ook charmant. Tevreden begon ik aan de lange wandeling terug richting de trein. De dag was echter nog lang niet voorbij!

Een treinrit van ongeveer tien minuten bracht me naar Monopoli, een relatief groot plaatsje met een instagramvriendelijk historisch centrum. De haven is prachtig, ik heb er nog even aan zee gezeten, en vijg-walnootijs was een hoogtepunt van de dag. Vijf minuten met de trein verder was Polignano a Mare, een nog veel meer instagramvriendelijk stadje. Het strandje dat tussen de bebouwde klippen schuilgaat is ontdekt door het massatoerisme, maar dat mocht de pret niet drukken. Prachtige plek. Aan het eind van de middag ging ik terug naar Bari. Met nog een zoektocht naar eten overschreed ik mijn record aan stappen in één dag; vandaag tikte ik de 40.000 aan, en voor het eerst deze vakantie voelde ik echt mijn voeten. Het was mooi geweest.

De haven van Monopoli.

Het strand van Polignano a Mare.

De volgende ochtend liep ik nog eenmaal door Bari, en stapte ik op de trein richting Napels. Deze trein besloot om halverwege het traject twee uur stil te staan, en dat ontregelde de rest van de dag dusdanig dat ik er niet heel veel meer uit heb gehaald. Dit was het enige rustmoment dezer dagen, want verder denderde ik gewoon lekker door. Ik heb drie dagen in Napels doorgebracht, en ik had het eigenlijk zo druk dat ik amper tijd had om Napels echt goed te leren kennen. Maar desondanks heeft de stad een sterke indruk op me achtergelaten. Napels is vies, vol en chaotisch. Overal graffiti, stickers en gesloten rolluiken. De straten zijn smal, de gebouwen hoog, dus er komt amper daglicht op straatniveau terecht. Haal één gebouw weg en het hele zooitje stort in elkaar. Ik denk dat de gemeente ook niet meer weet welke gasleiding of stroomkabel waar loopt, want dat hangt kriskros langs de muren en door de lucht. Dat Napels functioneert mag het achtste wereldwonder genoemd worden. Voor de kenners: het Kowloon Walled City van het westen. Echt uitnodigend om te verkennen vond ik het niet, om eerlijk te zijn, maar ik heb me wel verwonderd over wat ik heb gezien, en dat bedoel ik ook positief. Het is een ervaring. Dat ik een sociaal hostel had heeft denk ik ook bijgedragen aan de positieve associatie.

En nu wat plaatjes van de prachtige lelijkheid van Napels.

Overdag was ik buiten de stad te vinden. Op mijn eerste volle dag ging ik naar Pompeii; de Romeinse stad die tweeduizend jaar geleden bij een vulkaanuitbarsting van de Vesuvius bedekt is geraakt met een metersdikke laag as en troep. Nu is de stad opgegraven, en het is niet te vergelijken met andere archeologische opgravingen die ik heb bezocht in mijn leven. Er is nog zoveel intact! Af en toe heb je het gevoel om daadwerkelijk in een dorpje rond te lopen, in plaats van door ruïnes. Her en der is er een dak gereconstrueerd, waardoor de muren al snel weer een gebouw worden. Er zijn afgietsels van meubels en gebruiksvoorwerpen. Een deur is nog net zo gepareerd als ten tijde van de ramp. En uiteraard: eindelijke fresco’s van hoge kwaliteit. Wat ging er mis in de middeleeuwen dat het zo lang moest duren tot we weer zo mooi konden schilderen? En dit waren dan nog halfslachtige versiersels die als behang op de muren waren gekledderd. Bekend zijn natuurlijk de afgietsels van lichamen. Ik moet eerlijk zeggen dat het best indrukwekkend en gek was om op die manier naar dode mensen te kijken. Van de plaatjes af had ik dat van tevoren niet verwacht. Al met al is er in Pompeii best veel te zien. Het is ook groot, en er kwam geen einde aan. Geweldig!

Na Pompeii wilde ik graag de Vesuvius op, maar dat bleek erg moeilijk zonder tickets, dus ik besloot maar naar de andere kant van Napels te gaan voor de andere, minder bekende vulkaan. Campi Flegrei is een caldera, oftewel een ingestorte/geëxplodeerde vulkaan. Een verzameling kraters in een verder onopvallend landschap. Sinds er in 2017 drie toeristen zijn omgekomen omdat ze in een gat met giftige gassen zijn gevallen is de krater afgesloten, maar je kon er nog mooi omheen lopen. En ruiken; het is een echte aanrader voor fans van zwavel/rotte eieren. Je ziet de dampen uit de grond opstijgen, en de rotsen eromheen kleuren felgroen en -geel. Leuk om even te zien.

De volgende dag had ik de amalfikust in het vizier. Vanuit de nabijgelegen stad Salerno had ik een vrij eenvoudige boottocht geboekt die langs de kust richting het dorp Amalfi voerde. Het uitzicht vanaf het water was fantastisch! Amalfi zelf is niet zo heel bijzonder - het is een Italiaans kustdorpje. Desondanks heeft het massatoerisme Amalfi ontdekt. Ik heb het zelden zo druk gezien, wow. En het hele dorp verkoopt dezelfde toeristische zooi. Mensen staan met tientallen in de rij om hetzelfde citroen-sorbetijs voor acht euro te kopen. Ijs geserveerd in een opengesneden citroen. Nou, geweldig. Ik haal voor een derde van dat geld wel een minstens net zo lekker normaal ijsje in Salerno… Eenmaal aan land wist ik niet hoe snel ik erdoor heen moest ‘rennen’ (ellebogen). Mijn missie was om in twee uur de top van de heuvel te bereiken. Dat was een enorme workout, maar het was het dubbel en dwars waard. Een van de mooiste uitzichten die ik ooit heb mogen aanschouwen! Daarnaast was het ook enorm rustig. De toeristen hier zijn bejaarden en families, en die kunnen natuurlijk niet klimmen.

Mijn tip voor Amalfi: doen, maar alleen van een afstandje bekijken. Dus vanaf het water, of vanuit de bergen. Ik was met vijf minuten marge weer beneden voor de boot. Ik deed nog een rondje Salerno, en toen vond ik het mooi geweest. Doei Napels!

Eerdere verslagen

2022
🇩🇪 Holiday Park, 🇩🇪 Tripsdrill, 🇫🇷 Nigloland (10 augustus 2022), 🇫🇷 Parc Asterix (11 augustus 2022), 🇫🇷 Parc du Bocasse (12 augustus 2022), 🇧🇪 Walibi Belgium (15 augustus 2022), 🇧🇪 Plopsaland De Panne (19 oktober 2022)

2023
🇮🇹 Gardaland (26 april 2023), 🇵🇱 Energylandia (14 augustus 2023), 🇵🇱 Legendia & 🇦🇹 Wiener Prater (15/16 augustus 2023), 🇮🇹 Mirabilandia (22 augustus 2023), 🇩🇪 Europa Park (24 augustus 2023), 🇩🇪 Legoland Deutschland (23 oktober 2023)

2024
🇩🇪 Skyline Park (5 mei 2024), 🇮🇹 Fiabilandia (9 augustus 2024), 🇦🇹 Wiener Prater (19 & 20 augustus 2024), 🇩🇪 Bayern-Park (24 augustus 2024)

2025
🇪🇸 Parque de Atracciones de Madrid (27 april 2025), 🇪🇸 Parque Warner Madrid (30 april 2025), 🇪🇸 Monte Igueldo (2 mei 2025), 🇫🇷 Jardin d'Acclimatation (5 mei 2025), 🇩🇪 Hansa-Park (10 juni 2025), 🇸🇪 Liseberg (9 augustus 2025), 🇸🇪 Gröna Lund (15 augustus 2025), 🇸🇪 Kolmården (17 augustus 2025)

2026
🇮🇹 Magicland (25 april 2026), 🇮🇹 Fasanolandia (28 april 2026),