Ik vind de discussie over kwaliteit wel interessant. Ik geloof wel dat er een soort van "objectieve" kwaliteit is, zoals ik denk dat dat ook bestaat in de architectuur. Ik geloof oprecht dat er zoiets iets bestaat als "verkeerde" architectuur zoals overmatig gebruik van glas en beton en afwezigheid van ornamenten en menselijke maat. We breken niet voor niets brutalistische gebouwen af terwijl iemand die het Rijksmuseum of het Kurhaus wil afbreken waarschijnlijk voor gek verklaard wordt.
En ja, de Rem Koolhazen van deze tijd hebben andere ideeën, maar die worden niet bepaald gesteund door onderzoeken naar wat mensen gelukkig maakt. Dat betekent niet dat er geen mensen zijn die bijvoorbeeld brutalisme kunnen waarderen, maar we zullen het niet hebben over een groot percentage. Vraag mensen of ze liever het Kurhaus willen in plaats van een betonblok en 95% zal kiezen voor het huidige gebouw.
Architecten zullen wellicht beweren dat alleen die 5% smaak heeft en weet wat goed is voor de resterende 95%, ikzelf geloof daar niet zo in.
Ik denk hetzelfde over de leisurebranche. Themagebieden en goed uitgewerkte attracties werken nu eenmaal bij de massa, en kaal staal zonder verhaal niet. Danse Macabre is populair voor de hele beleving en juist bij dat soort attracties gaan mensen die portemonnee trekken voor souvenirs. Overdadig gethematiseerde toiletten horen daar nu eenmaal bij.
De Python is iconisch omdat hij er al lang staat, maar heeft naar mijn idee echt niet de kwaliteit van Danse Macabre. Ik denk dat als je het hele park volzet met achtbanen zoals de Python, het park in no time failliet is. Bouw je het vol met attracties met het afwerkingsniveau van Danse Macabre, dan denk ik dat je naar de 10 miljoen bezoekers gaat.
Nu heb je wellicht kwade tongen die beweren dat een functioneel bankje met twee muurtjes en een plank erop "echt Eftelings" is en heel eerlijk, ik voel en begrijp de charme. Maar het is niet hoe je de code van de leisurebranche kraakt. Daar komt (behalve fans) niemand voor en daar gaan ze zeker niet de portemonnee voor trekken.
Dus ja, misschien is de Danse Macabre wel een beetje de BigMac van de pretparkenwereld en zijn kale bankjes, de Python en de Bob wel als de kaviaar voor de fijnproevers. Maar net als met brutalisme is het denk ik vooral voor die specifieke groep liefhebbers, maar minder geschikt voor het algemene publiek en voor het (economische) succes van de Efteling.
Toch geloof ik in zoiets als "objectieve kwaliteit", want de Baron bijvoorbeeld is geliefd bij fans en de massa tegelijk, Vogelrok en Nest! zijn dat niet. En ik denk dat fans op een bepaalde manier ook wel kunnen zien wat "intrinsieke" kwaliteit heeft, want als fans en kenners het niets vinden, zoals de Pandadroom. Aanvankelijk kunnen dergelijke attracties best populair zijn, maar die blijven meestal niet decennialang populair.
