Vorig jaar maakte ik na mijn afstuderen in mijn uppie een reis naar Denemarken en Zweden. Dat was gaaf! Tien pretparken, veel wildkamperen, prachtige steden en een uurtje in de cel bij de Zweedse douane: alles zat erin. Bij terugkomst begon ik enthousiast aan het schrijven van trip reports, maar ik heb de serie nooit afgemaakt omdat ik ineens tegelijkertijd verhuisde en een baan kreeg enzo. Maar die baan zorgde er ook voor dat ik me zo rond de kerst eens bedacht: ‘Ik kan nu zelf kiezen wanneer ik vakantie heb; wat belet mij om weer zo’n trip te maken?‘. En zo geschiedde. Lees mee met een reis van 5600 km die naast heel veel pretparkplezier ook bol stond van het natuurschoon en historisch besef. We gaan richting de Pyreneeën and beyond, there, and back again!
Deel 4 – Walibi Rhône-Alpes
Dit report begint met enige chaos en teleurstelling in mijn tent de avond van tevoren. Ik ben net een paar uur terug van Le Pal en baal er een beetje van dat ik die boete heb gepakt (zelfs Donnie met René Froger op repeat maakt het niet beter), maar zoals altijd kijk ik vooruit naar de volgende dag en bestel ik alvast mijn tickets online. Dat blijkt alleen niet meer mogelijk te zijn voor Walibi Rhône-Alpes: de goedkopere online gedateerde tickets kun je tot maximaal twee dagen van tevoren kopen. Enigszins logisch natuurlijk, maar ik baal er wel van omdat ik nu 45 euro neer kan tikken voor een parkje dat die prijs nou niet echt waard lijkt te zijn. Ik bedoel, voor datzelfde geld kan ik vandaag naar de Efteling en daar krijg je beduidend meer voor je geld. Let hier dus op als je naar Walibi Rhône-Alpes gaat. Wees niet als ik en koop je tickets ruim van tevoren!
Afijn, de dag erna vertrek ik relatief laat vanaf de camping naar dat kleine Walibiparkje dat diep in Frankrijk ligt weggestopt. Het is vanaf Mâcon nog twee uur rijden, maar de omgeving lijkt werkelijk met de kilometer mooier te worden en hoewel het gouden zonlicht nog wat waterig is, belooft ook dit weer een prachtige dag te worden. Ik steek de Rhône over en niet veel later komen ook de besneeuwde toppen van de Alpen in zicht. Ergens op een rustig weggetje hou ik het niet meer en trek ik aan de handrem om een foto te maken. Het landschap is simpelweg té idyllisch.
‘t Is verdomme net alsof ik in een Boursin-reclame rondrijd.
En niet heel veel later kondigt ook het pretpark van de dag zich aan.
Dit mooie uitzicht krijg je alleen als je de zeer toeristische route volgt, over typisch Franse weggetjes met lappendekenasfalt waar je beslist geen tegenligger tegen wilt komen maar toch altijd op een suboptimaal moment een ontmoeting krijgt met een of andere antieke Peugeot-tractor. Heb je daar geen zin in? Volg dan de normale route door het dorpje Les Avenières. Op die manier kom je via de andere kant aanrijden en zul je je misschien alleen een beetje verbazen over het enkele autootje dat hobbelend en kreunend vanaf mijn kant aan komt rijden. Mais bon, op het parkeerterrein is iedereen gelijk. Net als in Walygator Grand-Est parkeer je hier lekker in de schaduw onder de zonnecarports. Dat die er nog niet zo lang staan, wordt verraden door het feit dat het terrein nog niet verhard is. Mijn gok is dat dat aankomende winter zal gebeuren, want de rioolputten steken op dit moment angstig hoog boven het maaiveld uit. Alweer de derde tip van dit report: bezoek Walibi Rhône-Alpes niet met je extreem verlaagde supercar.
Simpele maar vrolijke entree tot dit parkje. De wolken helpen in ieder geval ook een handje mee.
Als ik om twaalf uur bij de ingang aan kom loopt een groot deel van de gasten juist naar buiten. Niet omdat ze een vreselijke dag hebben, maar omdat er hier bij de ingang een ruime picknickweide is voorzien. Le Pal gisteren had dat ook en eigenlijk is het een briljant idee. Eten mee naar binnen nemen is geenszins verboden, maar het is best handig om alles gewoon in de auto te kunnen laten liggen en om dat dan tussen de middag even op te halen en bij een picknicktafeltje op te smikkelen. Terwijl de gezinnetjes hun lunch-baguettes verorberen loop ik naar security, dan terug naar de auto omdat ik vergeten ben mijn zakmes weg te leggen, weer door security, naar de kassa om een ticket te kopen (als je toch teveel geld uitgeeft, is het net zo leuk een keer op locatie te betalen) en dan zijn we eindelijk binnen in het kleinste Walibipark.
Ondanks dat Rhône-Alpes de kleinste is uit de Walibi-familie, heeft het grote impact gehad. In 1979 werd het geopend als Avenir Land, een naar het Amerikaanse westen gethematiseerd park dat zich meer richtte op entertainment dan op attracties. Al in 1981 wordt Eddy Meeùs, die slechts vijf jaar eerder het oorspronkelijke Walibi opende, aangetrokken als aandeelhouder. Meeùs zag dit als een eerste stap naar een heus imperium en het zijn de aandelen van Avenir Land geweest die aanleiding waren voor de oprichting van de Walibi Group. Op dat moment bestond die verder alleen nog uit het Belgische park, dat haar naam al wel veranderde in Walibi Wavre. In 1986 kreeg Meeùs de volledige aandelen van Avenir Land in handen, opende nog datzelfde jaar een waterpark (dat gezien kan worden als test-case voor Aqualibi) en in 1989 werd de naam uiteindelijk veranderd in Walibi Rhône-Alpes, waarmee dit officieel het tweede Walibi-park werd. En… zo heet het park nog steeds! Heel atypisch in vergelijking met de zusterparken, maar ondanks alle overnames is er nooit meer aan de naam gesleuteld.
Ik recycle de infographic maar gewoon. Alleen Bellewaerde is qua naam constanter dan Walibi Rhône-Alpes, maar de naam van het Vlaamse park wordt wel steeds korter. Over vijftig jaar heet het ‘mand’.
Tot tien jaar geleden vloog Walibi Rhône-Alpes een beetje onder de radar. De meeste liefhebbers wisten dat het bestond, maar het miste een reden om er helemaal voor naar toe te rijden. In 2016 trok Compagnie des Alpes echter de portemonnee. De verkoop van het (overigens tragische, daarover later meer) Walibi Sud-Ouest had blijkbaar dusdanig veel opgeleverd dat de overgebleven parken stevige investeringen kregen. Walibi Belgium kondigde het fameuze transfomatieplan aan en opende Pulsar. Walibi Holland deed en doet niet aan plannen en opende Lost Gravity. Bellewaerde kreeg het jaar erop Dawson Duel – duidelijk een afterthought. En Walibi Rhône-Alpes kondigde óók een stevig investeringsplan aan, met als eerste onderdeel daarvan een kleine houten achtbaan: Timber.
En met klein bedoel ik ook echt klein. Timber is in zowel hoogte, snelheid en (trein)lenge vergelijkbaar met Twister in Gröna Lund. Desondanks (of misschien juist omdat) was er best een enthousiaste vibe op het forum tijdens de bouw van de achtbaan. Logisch, want bouwer Gravitykraft zat toentertijd op zijn piek en een woodie was voor het eerst een reden om naar de Isère af te reizen. Maakt Timber die verwachtingen waar? Dat is een twijfelende nee. De drop is leuk en het is absurd hoe laag de achtbaan daarna bij de grond komt (in sommige bochten vormt de grond zelfs de catwalk), maar hij overtuigt gewoon niet. Waar ik Twister verrassend krachtig uit de hoek vond komen, mist Timber net iets. Dat is overigens niet erg, want bij de doelgroep van Rhône-Alpes – gezinnen met jonge kinderen – valt ‘ie uitstekend in de smaak. Ik heb de hele dag in ieder geval alleen maar lachende gezichten aan boord gezien.
Nog niet eens het laagste punt van de baan.
In 2019 opende vervolgens grote investering nummer 2: een Gerstlauer Infinity Coaster met de naam Mystic. Deze had ik somehow volledig gemist en ik ben dus ook nogal verbaasd dat er überhaupt een nog vrij nieuwe Gerstlauer in de zon staat te glimmen. Nog meer verbaasd ben ik over de zorg waarmee Walibi de achtbaan heeft aangekleed. Mystic heeft een uniek thema meegekregen, waarbij je als passagier van de achtbaan deelneemt aan een experiment van voodootovenaar Dr. Mystic. Nergens wordt het verhaal veel meer dan dat uit de doeken gedaan, maar dat hoeft ook niet, want het geheel ziet er simpelweg fantastisch uit. Mystic is een waar visueel plaatje.
Ik kan er met m’n kop niet bij dat deze Walibi zoiets fraais neer kan zetten en die van ons uuh, nouja… niet. YoY hád er ook gewoon zo uit kunnen zien. Copy, paste, polder alstublieft.
Stationsgebouw van binnen. Het was niet heel druk in het park, maar desondanks waren de single rider lines (jeej!) gewoon geopend. Uit gewoonte die meteen ingelopen, maar ik had beter de normale rij kunnen pakken. Het meisje dat groupte deed dat namelijk zo efficiënt dat ze de SRL langer niet nodig had dan dat er reguliere wachttijd stond.
Al het thema terzijde: ook een opgemaakte Gerstlauer Infinity blijft natuurlijk gewoon een oversized Eurofighter, toch? Ik ben in ieder geval zo naïef om er op deze manier over te denken, maar Mystic bewijst al snel dat ook Gerstlauer gegroeid is. De verticale lift mag nog zo koddig voelen als altijd; de first drop die volgt geeft je een flinke bak airtime mee, de top hat is lekker wippy en de elementen die daarna volgen zijn verrassend krachtig en vooral: soepel! De kleine lancering halverwege de rit maakt dat je op het zijwaarts gebankte heuveltje fijne horizontale airtime krijgt en dan is daar het meest opvallende deel van de rit: de schuin omhoog geplaatste spike waar je op zijn kop stil komt te hangen voordat je naar achteren terugrolt. Ik heb weinig met shuttle coasters, maar het feit dat het keerpunt hier ondersteboven is, is gewoon leip. En dat geldt eigenlijk voor Mystic als totaalplaatje wel. Het is geen wereldtopper, maar in zijn categorie is Mystic wel degelijk een grote jongen. Een heerlijke achtbaan die je vaker wil doen!
Oh, en Mystic heeft heupbeugels! Lekker comfortabel, zeker als je de handjes in de lucht wilt doen.
Deze weg loopt dood.
Humor in thema. Hoogtepunt zijn de bordjes ‘Thinking of you. Zeg het met spelden!’. Als men die zou verkopen in de souvenirwinkels, dan weet ik wel wat ik had meegenomen.
Het fijne aan Walibi Rhône-Alpes is dat het geen uitzondering hoe netjes Mystic erbij ligt. Het hele park ziet er niets minder dan tip-top uit. De hoveniers, schilders en timmerlui hebben hun werk allemaal tot in de puntjes geregeld. Ook de technici mogen niet vergeten worden: alle attracties draaien vandaag en dat ook nog eens op volle toeren. En ten slotte ook complimenten voor het attractiepersoneel. De Fransen willen bij ons Nederlanders nog wel eens bekend staan als weinig efficiënte en stugge mensen, maar er wordt hier serieus doorgewerkt met grapjes tussendoor. De crew bij Timber probeert zelfs haar eigen dispatchrecord te breken, ondanks dat er bijna de hele dag letterlijk geen rij staat. Hoewel dat misschien ook een gevolg ván kan zijn
Hoe dan ook, de sfeer in het park is opperbest.
Walibi Rhône-Alpes is tegenwoordig ingedeeld in drie overkoepelende themazones. In een groot deel van het park is echter nog wel te merken dat vroeger alles een westernthema had. Dingen mogen dan wel een ander kleurtje hebben gekregen; de architectuur spreekt boekdelen.
Een vette (heheh) tandwiel-hamburger.
Als ik een plek moet noemen die er minder goed bij ligt, dan is dat het gebied rondom de oudste achtbaan van het park. Dat is hun boomerang, die al in 1988 onder die naam werd geopend, daarna, na de grote Walibi-restyle, nog even Eqwalizer heeft geheten en sinds 2021 door het leven gaat als Generator. Daarbij werd ook de unieke dieproze kleur van de achtbaan overgeschilderd met turquoise – een jammerlijke keuze als je het mij vraagt. Het verdere themaniveau van Generator is nul en het is de betonplaat-bestrating die het geheel definitief naar beneden trekt. Sure, een achtbaan die strak in de verf tussen de bomen staat met een volblauwe lucht erachter zal er nooit slecht uitzien, maar dit ding had net zo goed in een willekeurig Amerikaans coasterpark kunnen staan. Net als dat je letterlijk deze ritervaring ook in datzelfde willekeurige Amerikaanse coasterpark kunt vinden. Desalniettemin vind ik boomerangs altijd prima om te doen. De 5+ G-krachten, de misleidende hoogte en onvoorspelbaarheid van het moment waarop de catchcar je laat vallen maken ook van Generator een gewoon oké achtbaan om te doen als je niet te lang hoeft te wachten. En het kan niet ontkend worden dat het grote publiek nog altijd onder de indruk is van deze beestjes.
Nee, qua sfeer is Generator ‘m niet. Het is echter een compliment voor het park dat dit het ergste is dat je hier gaat vinden.
Vanaf een paar stappen verder ziet het er ook alweer beter uit.
Wat ik gewoon heel leuk vind aan boomerangs is hoe ze in ieder park net iets anders geïntegreerd zijn, wat overal weer voor nieuwe fotomogelijkheden zorgt. Of je foto van een boomerang nou zou profiteren van een paar stapjes naar rechts of een boompje links: er is er altijd wel eentje op de wereld die precies biedt wat je zoekt.
Walibi Rhône-Alpes heeft nóg twee achtbanen van een standaardmodel. De eerste is een Zierer Tivoli Large, oftewel: het type (OG) Kikkerachtbaan. Typisch voor mijn pretparkervaring bezocht ik Duinrell nog nooit tijdens het seizoen, waardoor dit mijn eerste kennismaking met het model wordt. Het is even zoeken, want hij staat weggestopt in een doodlopend hoekje, maar snel daarna is dit hiaat in mijn leven eindelijk gevuld. Conclusie: weinig bijzonders, maar ik kan me voorstellen waarom veel mensen warme herinneringen koesteren aan deze achtbaantjes. Standaard coaster no. 2 betreft een wilde muis uit de catalogus van Zamperla. Verkijk je niet op de gethematiseerde façade, want daarachter zit een achtbaan die volgens mij morgen uit elkaar gehaald kan worden om naar de volgende kermis te rijden – station incluis. Verder is ‘ie vooral lomp en lichtelijk pijnlijk. Next.
Hier geen kikker op de trein, maar de klassieke Coccinelle. Leuk om tijdens de rit over het gladde bankje heen en weer geschoven te worden.
Het beste aan Woodstock Express is dat ie met wat colour-grading rechtstreeks uit een western lijkt te komen.
Het beste heb ik uiteraard voor het laatst bewaard. In 2024 opende de derde grote klapper uit het investeringsplan: Mahuka, de eerste Intamin single-rail coaster die niet in Australië staat. Hieromheen werd het themagebied Exotic (hoi Wavre) ingericht, waarvoor wel het waterpark geslachtofferd moest worden. Daarvoor kreeg het park een grote waterspeeltuin terug, maar Mahuka blijft dé blikvanger van het gebied. Die dubbele tophat is een prachtig element dat vanuit het halve park te zien is en er goed in slaagt om mensen naar binnen te lokken. Iets te goed zelfs als je het mij vraagt, want er staat hier de hele dag een wachttijd van ruim 40 minuten. Daar is de slechte capaciteit van de achtbaan echter ook debiet aan: het grote nadeel van de single rail zijn immers de smalle treinen waarin je niet naast elkaar kan zitten, waardoor de capaciteit praktisch halveert. Ook in de SRL is het gewoon aanschuiven en wachten tot er eens een plekje overblijft, wat verrassend lang duurt voor een achtbaantrein met negen plaatsen.
Maar als je er eenmaal inzit, dan kun je je klaarmaken voor een hele lekkere rit. Mahuka doet op klein formaat alles waar Intamin goed in is. Twee stevige launches, elementen die alles proberen om je uit je stoel te gooien en een pacing waar je u tegen zegt. De rammel waar veel mensen over spreken heb ik niet opgemerkt. Nee, ik vind hem goed, heel goed. Mijn favoriete element is de naar boven gerichte heartline roll vlak over het water aan het einde van de rit. Mahuka mag dan een Hawaïaans woord zijn voor wegvluchten; ik blijf nog even in de buurt voor wat rerides, ondanks de stevige wachttijd. En om wat plaatjes te maken, want zo fotogeniek als deze zie je ze zelden.
Ik ben ondanks de goede rit niet overtuigd van het single rail concept. Leuk dat ze met hun lange, dunne treinen zo fotogeniek zijn, maar de chronisch lage capaciteit is echt een probleem waar ik geen voordelen tegenop zie wegen.
Ik ben al allerlei bagage-opbergsystemen tegengekomen, maar deze tassenglijbaan het station uit is een first. Het lijkt me enorm diefstalgevoelig, maar het is wel grappig en zeker memorabel.
Het moge duidelijk zijn dat ik vandaag eigenlijk gewoon een paar uur achtbaantjes ben komen doen. Het park biedt verder ook niet super veel voor volwassenen. Er is een Space Shot toren die ik an sich wel had willen doen als daar niet de hele dag het halve park voor in de rij had gestaan. Er is ook nog zo’n rare Zamperla starflyer waarvan de hele toren draait in plaats van alleen de kroon, maar als puntje bij paaltje komt ga ik liever nog eens in Mystic of Mahuka dan dat ik hier voor aanschuif. Walibi Rhône-Alpes is nog klein genoeg dat we het assortiment wel even af kunnen maken: er zijn nog een rapid, een wat verloren gelegen logflume, een duikshow die je ook prima vanaf het pad kan volgen, een (vogel?)show in een vrij grote buitenarena – die had ik best willen zien, maar hij draait alleen in de zomer en herfst - en nog een hele rits aan zaken voor peuters en kleuters. En natuurlijk de matjesglijbaan die in zoveel Franse parken een verplicht nummertje is. Die is wel altijd leuk!
Deze heet Le Totem, is weer eens wat anders dan Space Shot.
Dit kleurrijke gebiedje vol kiddie rides bevindt zich heel handig direct achter de entree van het park. Het jammere is alleen wel dat het in de middag, wanneer de kleintjes hier uitgespeeld zijn, helemaal verlaten is.
Nee, na vier uur in het park vind ik het al wel welletjes geweest. Alles wat ik wilde doen heb ik meermaals gedaan en het is tijd om een camping voor de nacht te gaan zoeken (iets wat je in deze omgeving beter niet op een zondagavond buiten het hoogseizoen om op de bonnefooi kunt gaan doen, trust me). Het waren dus maar vier uurtjes, maar wel vier hele aangename uurtjes. Walibi Rhône-Alpes is in alles het kleine broertje van Walibi Belgium. Het parkje ligt er prachtig bij, de thema’s zijn leuk, het personeel is vriendelijk, alles is goed onderhouden en bovenal is de sfeer gewoon uitstekend. Houd er rekening mee dat dit park zich veel meer dan de zusterparken richt op families met jonge kinderen, maar met Mystic en Mahuka heeft men een sterk duo in huis dat een bezoekje ook voor de oudere fans de moeite waard maakt. De omgeving van het park is bovendien weer bijzonder mooi, dus ik verwacht hier nog wel eens terug te komen. Kijkend naar de ontwikkelingen van de afgelopen tien jaar ben ik alvast benieuwd naar wat de komende tien jaar gaat brengen. Walibi Rhône-Alpes: dank voor de toffe indruk. En beste lezer: dank voor het lezen weer. À la prochaine!
