R013 Waarbij ik soms ook het gevoel krijg dat het een leeftijds-dingetje is. Ik merk vaak dat personen die opgegroeid zijn met Droomvlucht etc. heel erg vast houden aan die tijd en de nieuwere generaties eerder die verbinding hebben met bijvoorbeeld een Vliegende Hollander of Symbolica.
Allereerst zal ik even vermelden dat ik 26 jaar oud ben. Ik ben geboren in het jaar 2000 en heb de Efteling nooit bewust gekend zonder de Vliegende Hollander. Je kunt mijn kritiek op DVH onmogelijk afschuiven op mijn leeftijd.
Daarnaast wil ik je vragen te stoppen met het wegzetten van meningen die niet overkomen met de jouwe als 'bashen' of 'haten'. Het is een bijzonder doorzichtige drogreden en daarnaast ronduit onsympathiek naar mensen die met een onderbouwde mening komen. Stop ermee.
R013 Dus daarom vindt jij dat de Vliegende Hollander dat ingrediënt mist? De Hollander is juist uniek
omdat ie op zijn Eftelings gebouwd is, inclusief het karakteristieke donkere Eftelingse randje waar Anton Pieck ook om bekend staat. Omdat je persoonlijk iets van dat dna vindt missen kun je niet direct concluderen dat het die Efteling identiteit mist.
Japio verwoordt in zijn eerst twee alinea's mijn antwoord hierop al heel mooi. Het 'geheime ingrediënt' is wat mij betreft de Pieckse signatuur. Je hebt gelijk dat Piecks ontwerpen nog wel eens een donker randje hebben. Maar Piecks donkere randje was subtiel. De beste man kon met bijna onaanwijsbare elementen een soort imminente dreiging te creëeren. De Vliegende Hollander is verre van subtiel. De letterlijk donkere kleuren, de ruwe materialen, de grove architectuur, het dozijn fronsende leeuwen: alles schreeuwt 'donker' en 'gevaar!'. Vergelijk dat met Villa Volta. Een statige villa die er op het eerste oog doodnormaal uitziet, maar waarvan je vóélt dat er iets niet klopt. Dát is de Pieckse dreiging. Volledig gecreerd met slechts enkele bokkenornamentjes en een subtiel bewegend standbeeld.
Nog een voorbeeld van het donkere Pieckse is het kasteeltje van Sneeuwwitje. Natuurlijk is de film spannend, maar al bij het betreden van de ruimte is duidelijk dat het niet pluis is. Terwijl de ruimte helemaal niet duister is in het kleur- en materiaalgebruik. Het zijn opnieuw de subtiele details die de sfeer maken: de gezichtjes aan de muur, de flakkerende kaarsen en het hoog opgehangen schilderij.
Dat subtiele, het romantische, dat maakt de Pieckse signatuur. Daarin volg ik volledig de lijn van Den Dulk. Den Dulk gaf echter ook aan dat niet iedereen die overeenkomstige signatuur tussen verschillende stijlen kan waarnemen. Daar kom ik nu ook achter. Ik heb hierboven, met het donkere randje als voorbeeld, zo goed als ik kan het verschil tussen wel- en niet Eftelings proberen uit te leggen. Wanneer je dat niet ziet, of niet wil zien, dan heeft verdere discussie over wat ík als typisch Eftelings zie geen zin. Voor sommigen is mijn antwoord misschien gewoon niet (bewust) zichtbaar.
R013 Uniek op zijn Eftelings, dan weten we allemaal toch wel waar hij op doelt? Dat komt weer terug op dat ‘speciale ingrediënt’ waar je het zelf eerder over had.
Dan stel je eigenlijk dat iets typisch Eftelings is als iets typisch Eftelings is. Da's een cirkelredenering. Uniek op zich is in deze gewoon geen eigenschap; het gaat om de dingen die maken dat iets uniek is.
