Tim Ik ga niet wederom van wal steken over groen kappen in de Efteling.
Ik wel. In elke keuze die je maakt weeg je dingen af, ook in de Efteling. De afweging hier lijkt mij de charme van het Sprookjesbos in zijn huidige vorm versus de vindbaarheid van de sprookjes. Men heeft gekozen om de routing en vindbaarheid te verduidelijken, ten koste van wat er nu is. De vraag is dan: wat winnen we hiermee, en wat verliezen we vooral?
Was er iets mis met de huidige routing van het Sprookjesbos of het Sprookjesbos als geheel? Nee, naar mijn mening niet. Je volgt een vaste route en komt vanzelf alle sprookjes tegen. Met een paar kleine verduidelijkingen met bewegwijzering was dat al prima geweest. En ik denk ook niet dat veel mensen daar echt anders over dachten. Waarom er dan zulke, in mijn ogen, rigoureuze veranderingen nodig zijn, begrijp ik totaal niet. Iets wat goed werkt, hoeft niet “verbeterd” te worden. Soms is goed gewoon goed. Kleine aanpassingen kunnen altijd, maar de volledige infrastructuur omgooien voelt buitensporig voor een probleem dat nauwelijks als zodanig ervaren werd.
Het begon al met De Prinses op de Erwt. Toen leek het nog een vreemde keuze om de bestaande routing te doorbreken, maar inmiddels wordt duidelijk waarom. De ingrepen en het openbreken van de sprookjesroute zetten zich op meerdere plekken door. Bij De Prinses op de Erwt zien we al het resultaat: het bos voelt minder als een afgesloten wereld. De buitenwereld dringt binnen, je weet precies waar je je in de Efteling bevindt in plaats van dat het Sprookjesbos een eigen bubbel vormt. De charme van afzonderlijke sprookjes verdwijnt, de Trollenkoning heeft nu een zingende Vlaming als buurvrouw gekregen en is zijn bebost schaduwplekje kwijt. Op sommige plekken staan nu meerdere sprookjes dicht bij elkaar, waar dat juist buiten het Herautenplein niet de bedoeling is.
Dit lijkt het nieuwe Sprookjesbos te worden, en dat voelt in mijn ogen als slechte ontwikkeling. Het verliest de charme die het bos bijna 75 jaar heeft gehad. Helemaal nu er ook nog grootschalige ingrepen plaatsvinden en een aantal mooie, volwassen bomen moeten wijken voor de kruisvormige sprookjessnelweg. Natuurlijk: met de tijd kan er iets nieuws groeien, maar rechtvaardigt de beoogde winst echt dat verlies de komende jaren? En is een sprookjesbos bedoeld met brede, rechte paden en optimale vindbaarheid, of juist met speelse, kronkelende paadjes die uitnodigen tot verdwalen en ontdekken? Moet alles direct vindbaar zijn in een bos, of mag het juist wat tijd kosten om alles te vinden?
Ik denk dat het Sprookjesbos juist onoverzichtelijker gaat worden door de meerdere kruispunten die nu in het bos ontstaan. De kans dat je gaat verdwalen, of onbedoeld delen van het bos meerdere keren gaat afleggen, wordt naar mijn idee juist groter.
Het voelt daardoor eerder averechts dan verbeterend, al hoop ik dat het me uiteindelijk nog positief verrast. Maar dan kom ik weer terug op hetzelfde punt: naar mijn mening was er helemaal niets mis met het Sprookjesbos en de bestaande routing zoals die was.
Het Sprookjesbos een “Sprookjesplein” gaan noemen is misschien flauw, maar ik begrijp oprecht niet waarom juist dit, toch heilige stukje Efteling, zo ingrijpend moet veranderen. Soms mag iets gewoon blijven zoals het is, zeker in een park dat draait om nostalgie, groen, ontdekking en fantasie.
