Eindelijk was het nu eens tijd voor mij om deze attractie te bezoeken. Dit topic heb ik altijd op volgen gehouden maar er nooit in gekeken een paar maanden voor de opening. Ik geloof dat het enige wat ik er van had mee gekregen door snel weer weg te klikken op verschillende media, was dat er een dirigent was en natuurlijk dat dezelfde muziek voor deze attractie zou worden ingezet. En natuurlijk het gebouw van buitenaf. Maar de techniek en de verdere aankleding heb ik altijd als de nete vermeden.
Dit komt eigenlijk door het feit dat ik zo onder de indruk was van de Baron die ineens voor mijn aangezicht kwam en het diezelfde dag nog heb bereden en er redelijk van overdonderd was zo goed als deze was. Ondanks dat het totaal geen darkride was maar de aankleding eigenlijk alles wel perfect maakte, plus natuurlijk de soepele rit. Een aantal jaar later met Symbolica viel de attractie mij enigzins tegen. Dit had deels ook te maken met het volgen van het bouwproject en de verwachtingen die er bij kwamen. Nu jaren later ben ik van mening dat de attractie voor mij toch meer waard is geworden dan deze in eerste instantie deed.
Dat zette mij aan het denken aan het Vliegende Hollander project, wat ik tot op de dag van vandaag een attractie vind die vlees noch vis is. Dit komt vooral ook omdat ik er zelf veel verwachtingen, en fantasie bij had met wat het zou moeten zijn. En wat we inmiddels ook weten dat er veel van af is geschaafd, in dit geval misschien zelfs teveel. Met die wetenschap leek het voor mijzelf een veel beter idee om het oude spookslot die uit mijn hart gerukt is, niet zien worden vervangen met een attractie en dat dagelijks op de voet volgen. Maar gewoon een nieuwe attractie uit het niets zien opdoemen en proberen om het niet als 'vervanging van' te zien. Er moest gewoon een nieuwe attractie komen om de boel op te vangen. Wellicht zou ik dan net zo overdonderd zijn als die ene keer in Baron, toen ik ook al een volwassen leeftijd had en het geen vorm van kinderlijke nostalgie bleek te zijn.
Jongens, wat zet de hele omgeving toch een geweldige sfeer neer. Je neemt graag onderweg even een omweg voor het toilet. Zit op een bankje om even te zien hoe mensen reageren en ziet, dat valt op, vooral buitenlandse toeristen. In die zin ben ik echt totaal verkocht als het gaat in de evolutie van de Efteling om een zogenaamd 'thema'-gebied. Dat hadden ze vroeger al in de jaren 80, maar nu schijnt het wat meer uitgekristalliseert te zijn. Bij sirocco zie ik het totaal nog niet, maar hier is duidelijk een liefde voor het onderwerp. Wanneer je van ver af al het gebouw ziet verschijnen heeft dat een aantrekkingskracht. De eerste keer de attractie betreden heb ik het via de single rider gedaan, maar daar had ik achteraf spijt van. Want ook de wachtrij is natuurlijk een lust om naar te kijken. Geheel in de stijl van de rest van de omgeving. Het gerommel in de graftombe, de verschillende grafzerken, de afgevallen stukken stenen. Je krijgt al met al zeker een idee dat op deze plek wellicht een brand is geweest of men vlug is gevlucht en de plek snel heeft proberen te verlaten op den duur. Ja natuurlijk zie je dat er hier en daar het nog te gekunsteld oud is gemaakt, maar dat mag de pret echt niet drukken. Over een aantal jaar is met de slijtage dat al bijna niet meer te zien.
Van de attractie had ik geen idee wat te verwachten. Zouden er een boel animatronics in zitten? Kreeg je alsnog een voorstukje waar je gewoon zelf wat mocht doorwandelen. Was het voornamelijk thrill, als in een heftige attractie? Of zouden er cakewalk-achtige elementen in voor komen? Geen idee.
Het eerste wat opvalt aan dit alles is hoeveel personeel er wel niet is om dit allemaal te bedienen. Dat begint al bij de wachtrij, dan de tussenwachtrij en dan nog eens het verdelen in de bankjes zelf. Wat goed werkt is dat ze wel het behang zijn van de attractie.
Na de wachtrij word je dus begeleid naar een gangetje waar je met een set mensen zit te wachten. Zo'n allereerste keer is voor mij dan altijd nog leuker als je ergens naar toe wordt geleid maar eigenlijk nog steeds er niets is. De spanning loopt maar op. En dan wordt je doorgelaten naar de grote zaal.
Bij het naar binnenstappen voelt het enorm chaotisch aan, wat echt positief is. Het is rumoerig, je wordt geleid naar je eigen plek, bent totaal ook niet helemaal met de omgeving bezig. Wanneer eenmaal de zitplaats is ingenomen, begon ik mij te orienteren. En dan zie je in wat voor grote zaal je zit en hoe alles zich met elkaar verhoudt. De grote bak in het midden die beweegt maakt een grote indruk, vooral ook geholpen door het publiek zelf. Voor mij, ook na een aantal maal meer, voelt het allemaal unheimlich aan. Het feit dat je in een kring om dit bewegend object zit zal daar wel aan mee helpen.
Wanneer de show eenmaal start voelt het voor mij redelijk vertrouwt aan. De dirigent is heel leuk gedaan, en ik een boel dingen terug uit het spookslot qua referentie. Waarschijnlijk is dit een van de beste rides die de Efteling te bieden heeft, wanneer je niet bent verkocht aan het spookslot of er nooit eerder had ingezeten. Maar ik wordt constant op de neus gedrukt met dingen die er ooit waren. De hele show voelt als een 'greatest hits' aan. Het is moeilijk om te zien wat elk personage doet omdat je natuurlijk gespind wordt. Maar onderhoudelijk is het wel.
Alle elementen die nieuw/origineel zijn vond ik het leukst. De dirigent, de totale donker, de vacuuum opgeslokte muziekinstrumenten. De verschillende referenties juist wat minder omdat ik weinig snap wat die in 'het verhaal' doen. Een ander minpunt is het op te richten op 'het kwaad', als een enkel wezen. Dat maakt het allemaal minder spookachtig en kinderachtiger. Ook het flauwe buitengeluid van een grom heeft een hoog ghostbusters gehalte en van kattengejank schiet ik in de lach.
Het in de draaiende banken zitten had wat mij betreft heftiger gemogen, net als het zakken er van. Het desorienteren, als dat de bedoeling was, was bij mij nog niet begonnen bij het einde van de rit.
Van de muziekinstrumenten had ik verwacht dat die meer zouden worden uitgeschoven om zo nog meer van dat monster te zien. Ook het aantal animatronics was wat mij betreft betrekkelijk weinig.
Eenmaal weer buiten is het toch wel een teleurstelling. Maar vooral een dat de rit alweer afgelopen is en dat je graag het nogmaals wil doen. Het voelt deels als aan DVH beleving waar de wachtrij goed is. Maar de rit zelf is gelukkig toch nog wel leuk. Wat mij betreft is het allemaal te weinig spookjes en demonen, maar wel een gave iconigrafie en sfeer.
