TOP EAST THRILL
31/05/'25: Coney Island
01/06/'25: Six Flags Great Adventure
02/06/'25: Kings Dominion
03/06/'25: Busch Gardens Williamsburg
04/06/'25: Hershey Park
05/06/'25: Kennywood
06/06/'25: Kings Island
07-08-09/06/'25: Cedar Point
10/06/'25: Canada's Wonderland
11/06/'25: Knoebels
12/06/'25: Dorney Park
13/06/'25: Six Flags America

DAG 3: KINGS DOMINION

Dag drie van onze Amerikaanse coaster trip begon met een stevige autorit van net iets meer dan drie uur. Geluk bij een ongeluk opende het park pas om 11 uur ‘s morgens zijn deuren waardoor we niet verschrikkelijk vroeg op moesten staan. Maar goed, voor een park met 14 achtbanen kan er wel een effort gedaan worden. Vandaag bezoeken we Kings Dominion.

Oftewel het eerste voormalige Cedar Fair park van onze trip, die nu tot de Six Flags groep behoort. Gisteren haalden we onze abonnementen op in Six Flags Great Adventure en dat verliep niet zo vlot, ook nu was er iets niet in orde met onze abonnementen. Deze konden niet worden gescand toen we de parking wouden oprijden… goed, dan maar even de parking zo los betalen en naar de guest services gaan.

Eenmaal daar bleek het wel snel opgelost, ze betaalden zelfs de betaalde parking terug. Gelukkig was dit wel de laatste keer op onze trip dat onze abonnementen problemen opleverde. Het is het eerste jaar dat de voormalige Six Flags en Cedar Fair parken tezamen in de seizoensabonnementen zitten en dat systeem is duidelijk nog niet volledig uitgestreken.

Eenmaal binnen besloten we meteen een refill cup te gaan scoren, want het was nu al vrij warm en na die lange autorit was er wel behoefte aan een koele drink. Hier leerden we ook dat de refill cups niet samengevoegd zijn, dat wil zeggen dat ik mijn refill cup die ik de dag ervoor in Six Flags Great Adventure kocht hier niet kon gebruiken. En de refill cup die we hier kochten, zouden we enkel nog in de voormalige Cedar Fair parken kunnen gebruiken. Geen spijt van mijn aankoop de dag ervoor, ik vind het nog steeds een fantastisch concept en die beker is ook een leuk souvenir.

Voelt zo goed om hier weer terug te zijn! Alsof je een oud vakantielief terug ziet na vele jaren...

Tijd voor attracties, en beter gezegd, tijd voor achtbanen! En de eerste achtbaan die we zouden gaan doen zou de 300ste achtbaan voor Niels worden. Voor zo’n mijlpaal wil je toch een speciale baan uitkiezen als het kan en daar heb je genoeg keuze voor in Kings Dominion. De keuze kwam op Twisted Timbers te liggen, een RMC-conversie van een oude houten achtbaan. Ik heb hem in 2018 eerder al gedaan en nog steeds bestempel ik hem als mijn tweede favoriete RMC achtbaan (mijn nummer één zouden we later op deze trip nog tegenkomen).

Twisted Timbers zien verschijnen was alsof je een goede vriend van vroeger terug zag. Mijn ogen fonkelden en nostalgische vreugdegevoelens kwamen bij me bovendrijven. Nostalgie kan soms verblindend werken maar Twisted Timbers stelde niet teleur. Het is nog steeds de fantastische airtime machine die het toen ook was. Van begin tot eind probeert de trein je er langs alle kanten uit te gooien, heerlijk gewoon! En dankzij het stalen iBox profiel, botersoepel.

Een prachtige #300 voor Niels en een stevig begin van onze dag. Laat het jagen op de bingo maar beginnen. Volgende: Apple Zapple, een wilde muis van Mack en dezelfde lay-out zoals die in de Legoland parken terug te vinden is. De baan was op zich dus niet zo bijzonder, de operator maakte er desondanks een showtje van. In de meeste Amerikaanse attractieparken hebben die een headset met micro op waarmee ze niet alleen een reeks veiligheidsinstructies erdoor moeten jagen, maar ook de gasten kunnen entertainen. Deze operator was wel héél enthousiast over zijn Aaaaaappleeeee Zaaaaaappleeeeee… en zijn installatie stond ook een beetje te luid want hij was aan de andere kant van het park ook nog te horen. Maakte een anders gewone +1 op de counter toch ietsje leuker.

Kings Dominion heeft een soort hoefijzer lay-out waarin we net aan de ene uithoek zaten. Het had geen zin om dus kriskras door het park te lopen, we besloten gewoon de volgende achtbaan te doen die we tegen kwamen op weg naar de andere kant van het park. Dat was Racer 75, een dubbele racende houten achtbaan. Een klassieker uit 1975 en ondanks zijn leeftijd, nog altijd enorm plezant. Minder plezant was het feit dat ze maar één van de twee kanten open deden waardoor de rest van de groep dus een credit minder haalt. Ook niet leuk om het racende aspect hierdoor weg te halen, ook al was het heel erg kalm.

De volgende houten achtbaan van het park, want Amerikaanse parken kijken gelukkig niet op een houten achtbaan meer of minder, is Grizzly. Nog steeds ligt deze vrij afgezonderd, je moet door een gift shop om de ingang van de wachtrij te bereiken. Ik heb Grizzly reeds in 2018 gedaan en erg goed was me dat niet bevallen, ik herinnerde me het als een schokkerige achtbaan die niet echt iets memorabel deed en bedankte dus voor een herkansing. Ik liet de rest van de groep maar hun ruggen breken. Tot mijn verbazing kwamen ze eruit vol lof over deze baan… een afgesproken grap om me er toch in te krijgen? Wij lijden, jij ook lijden? Ik dacht toch maar sceptisch over hun lof.

Nu begaven we ons richting de andere uithoek van het park, en meer specifiek naar de jungle zone. Daar is tegenover mijn bezoek in 2018 wel wat veranderd. Extra en nieuwe thematisatie die echt wel goed valt te noemen voor een Six Flags park. En natuurlijk ook twee nieuwe achtbanen! Deze twee achtbanen zouden ook de enigste twee nieuwe credits voor mij zijn in dit park.

De eerste die wij daarvan aandeden was Tumbili, een Free Spin coaster van S&S. De Free Spin van gisteren had ik gelukkig kunnen overslaan want die had ik eerder al gedaan. Deze nog niet. Deze moet nog op mijn counter komen. Maar moeten… moet dat echt? Draait echt alles om kwantiteit? Wil ik mijn counter niet meer vullen met banen waar ik van kan genieten? En heel uitzonderlijk besloot ik, reeds in de wachtrij en bijna klaar om in te stappen het hazenpad te nemen. Ik haat dit type achtbanen, ik zit er met schrik in en ik geniet er absoluut niet van. Het is telkens met een bonkend hart het einde van de rit afwachten. Nee, geen zin in. Dan maar een credit minder.

Dan keek ik toch een pak meer uit naar die andere nieuwe coaster. Dit jaar opende het park met Rapterra zijn opvolger voor de verdwenen Volcano coaster (die ik bij vorig bezoek SBNO zag staan). Het is nog maar de tweede gelanceerde wing coaster van B&M en de lay-out zag er nog best interessant uit. De wachtrij en station zijn thematisatie-gewijs best goed gedaan voor zo’n park. Maar de rit zelf viel tegen, deze baan is gewoon niet soepel. En dat voor een B&M die nog maar dit jaar geopend is… Niet dat je er met een hernia zal uitstappen maar het was wel voldoende gerammel dat voor mij een tweede ritje niet hoefde.

De lancering was best oké te noemen qua kracht en het stuk waar je over het pad gaat is best leuk qua interactie. Maar deze baan ontbreekt echt wel near-misses gedurende de rit. Daar heeft dit type coaster wel nood aan. Er staan wel pilaren langs de lancering maar de rest van de rit is er niks. Jammer. Rapterra zou ik nu niet bij de must-do’s van King Dominion rekenen. Gemiste kans van het park.

Verder achtbaan jagen doen we op Reptilian, de bobslee achtbaan van het park. Zoveel versies van dit type achtbaan zijn er niet meer te vinden in de wereld, dus ik ben blij dat Kings Dominion hem nog in leven houdt. De baan doet niks fout maar ook niet echt iets memorabel. Leuk dat je er bent maar extra ritjes hierop hoeven niet voor ons.

Komen we aan de andere kant van het hoefijzer, blikvanger is hier Pantherian. Waarschijnlijk beter bekend onder de oude naam Intimidator 305. Een absolute wereldbaan. Voor 2025 ging het park de baan re-branden, omdat de licentie van Nascar racepiloot Dale Earnhardt was verlopen. Een nieuw likje verf en wat aanpassen her en der… het zorgde er toch voor dat we voor een gesloten Pantherian stonden. Volledig geverfd en toegegeven, hij zag er erg goed uit in zijn nieuw zwart-oranje kleuren. Dit is balen, vooral voor de rest van mijn gezelschap. Ik heb deze baan tenminste in 2018 kunnen doen. Zij zullen nog eens moeten terugkomen.

Wat een triestig zicht...

Dan maar naar Flight of Fear, een indoor launch coaster van Premier. Een erg krachtige lancering gevolgd door een spaghetti lay-out van achtbaantrack boven, onder en door elkaar. We zouden later op deze trip nog een kloon van deze baan tegenkomen. En over kloon achtbanen gesproken, Backlot Stunt Coaster was de volgende op onze to-do list. Ik was vergeten hoe klein de karretjes wel niet aanvoelden en hoe stevig de lancering was. Pittige helix ook. Een leuk concept voor een familie-thrill achtbaan maar ook vrij oncomfortabel. Wat ben ik blij dat wij hier in België een Mecalodon hebben staan, niet alles is beter over de grote plas. En we waren er nog niet vanaf want er staan nog twee klonen van deze baan op ons te wachten later op onze trip.

We waren bijna rond, nog drie achtbanen te gaan. Woodstock Express is één van de twee achtbanen in het Planet Snoopy gedeelte van het park. Logisch ook dat dit een baan gericht op kinderen is, een kiddy woodie. De andere kiddie coaster hier is nog een pak kleiner, de Great Pumpkin Coaster. Great is een overdrijving van vanjewelste want meer dan een ovalen cirkel van drie meter hoog is het niet. Wat het wel was, was een onverwachte extra credit voor mij. In 2018 mocht je niet op deze baan als volwassene zonder kind. Anno 2025 is dat beleid blijkbaar veranderd en mochten we er wel op. Hoera, alsnog twee nieuwe credits vandaag.

De allerlaatste baan die we nog konden doen om de park bingo te halen (al voelt dat fout om te zeggen met Pantherian dicht) is Dominator, een B&M floorless die een beetje raar gelegen is naast de mainstreet en tegen Planet Snoopy aan. Het was een baan die me verraste in 2018, Dominator was veel leuker dan hij eruit zag. Ook nu kon hij mij bekoren. Het is niet meer dan van inversie naar inversie rijden maar toch is het zo leuk. De oranje-blauwe kleurcombinatie laat deze baan er ook vrij sexy uitzien.

Daarmee was onze park bingo binnen, weliswaar twee credits minder dan gehoopt. Helaas ging dat nog wel een rode draad worden op onze trip. Soms heb je geluk, soms minder… Het was kalm in het park dus hadden we nog meer dan genoeg tijd om enkele rerides te doen. Twisted Timber was daarvoor een logische keuze maar de rest van de groep wou ook Grizzly opnieuw aandoen.

Ik liet mijn nieuwsgierigheid toch de bovenhand halen en ging mee voor een ritje Grizzly, hopend dat het geen grap was. En wonder boven wonder… ze hadden gelijk. Het park moet er serieus aan gewerkt hebben want van enige ruwheid was geen sprake meer. En dan bleek Grizzly nog best een leuk baantje te zijn. Knap van het park om deze baan een tweede leven te gunnen.

En waarom nu eens niet die grote replica Eiffel toren ingaan om van boven af wat mooie foto’s te nemen? We namen de lift naar boven van deze één derde geschaalde replica van het lelijkste bouwwerk in Parijs en genoten van het uitzicht. Na een tijdje hadden we wel genoeg foto’s gemaakt en gingen we aan de lift staan wachten om terug naar beneden te gaan. Alleen… na een tijdje begon het ons toch te dagen dat we al vrij lang boven waren, drie kwartier al. En had iemand die lift zien open gaan in die tijd?!

Onze vermoedens werden bevestigd toen twee medewerkers bekaf door de noodopening ons kwamen informeren dat de lift kapot was gegaan en ze ons via de noodtrappen naar beneden zouden evacueren. Nu, noodtrappen, dat waren normale deftige trappen en geen kleine, smalle evacuatietrappen. Dat viel dan nog gelukkig wel mee, net als dat we enorm geluk hadden dat het goed weer was en er geen briesje wind te bespeuren viel. Maar als de Parijse Eiffel toren 330 meter hoog is en dit een één derde replica is… snelle wiskunde, zo’n 100 meter naar beneden met de trap… dat was niet niks!

Gelukkig konden we een goed uur lang op de gesloten Pantherian uitkijken.

Zeker niet voor iemand met hoogtevrees, het ging me het best af door naar beneden te kijken en steeds op de komende trap te focussen. De trappen bleven maar komen, er leek geen einde aan te komen. Met knikkende knieën stond ik terug op begane grond, niet zozeer van de schrik maar al die trappen hadden best een fysieke impact op mijn knieën. Even uitrusten op een bankje was meer dan welkom. Beneden werden we dan ook nog opgevangen door enkele medewerkers van het park die flesjes water aan ons uitdeelden en ons enkele vouchers gaven om ons ongemak te compenseren.

Een van de vouchers was voor een gratis funnel cake of een gratis ijsje. De rest van de groep koos de funnel cake, ik koos na het opzoeken hoeveel calorieën er in zo’n funnel cake zit toch maar voor het ijsje. Geen idee meer wat de andere vouchers waren, er zat zeker nog een voorsteekpas bij maar gezien het zo kalm was en we al dicht bij parksluiting zaten was dat niet echt meer bruikbaar. Maar, het is de geste die telt! Ze hadden het ons niet hoeven geven maar deden het toch, dat is mooie klantenservice en het werd zeker geapprecieerd.

Op het moment zelf was het dus even slikken, maar nu is het een grappig verhaal om door te vertellen. Kings Dominion zal nu dat park zijn waar we vast zaten in hun replica Eiffel toren. Helaas ook het park van een gesloten Pantherian… Daarvoor zullen mijn vrienden nog eens moeten terugkomen. Al is dat in mijn ogen zeker geen straf, ik vind Kings Dominion een gezellig park met een vertrouwde sfeer zoals je die in meeste (ex-)Cedar Fair parken aantreft. Bovendien heeft het een fantastisch achtbaan aanbod. Twisted Timbers en Pantherian zijn gewoon wereldbanen en met Dominator, Grizzly en Racer75 hebben ze nog achtbanen die misschien niet zo opvallen maar gewoon erg leuk zijn om te doen.

De avond sloten we af met een gigantische pizza in een nabijgelegen Italiaanse tent. Morgen stond een park in de buurt op het programma, een park dat ik ook reeds bezocht maar niet zo’n indruk op mij wist achter te laten. Indertijd verkoos ik Kings Dominion als beste park in de buurt. Benieuwd of dat nog steeds zo zal blijven...